λίγο μετά, λίγο πριν τη βροχή

Στο διάστημα της γαλήνης, λίγο μετά τη βροχή, λίγο πριν την επόμενη βροχή στο λιμάνι, καθρεφτίστηκαν εικόνες στο φως και στη σκιά.

ο φάρος, το λιμανάκι και μια αχτίδα φως

«Φαναράκι στο πέλαγος τ’ ουρανού μου, φωτίζεις τόσο γλυκά τα βράδια»  είπε το μικρό λιμανάκι στον φάρο που έστεκε στην άκρη της θαλασσινής αγκαλιάς του. Κι εκείνος το αγάπησε μοναδικά και του χαρίστηκε για πάντα…

~ * ~ * ~ * ~ * ~

Η πρώτη αυτή σκέψη γράφτηκε για να συνοδέψει τις φωτογραφίες, επηρεασμένη από το πόσο όμορφα δένουν το μικρό λιμάνι κι ο φάρος του, εκεί που βρίσκονται αφημένα μαζί ανάμεσα από την γη και τον ουρανό.

Όμως αμέσως ήρθε η δεύτερη σκέψη, ενός φάρου, μιας αχτίδας φωτός κι ελπίδας μέσα στο σκοτάδι, κυριολεκτικά και συμβολικά, σταθερός εκεί να οδηγεί τον ταξιδευτή  της φουρτουνιασμένης θάλασσας, στη σωτηρία του σ’ ένα απάνεμο  λιμάνι...

..αλλά και σ’ έναν ηλιόλουστο αγαπημένο τόπο,  όπου όταν το σκοτάδι έχει πέσει πυκνό και δεν λέει να φύγει, όπως στους χειμώνες του βορρά, μια μικρή φλόγα, μια αχτίδα φως, φέγγει άσβηστη, ιερό φυλαχτό στις ψυχές των παιδιών του.

 Κι ονειρεύομαι ένα νησί στην καρδιά αυτού του τόπου,  όπου χιλιάδες φάροι θ’ ανάψουν όλοι μαζί στο σκοτάδι, χαρίζοντάς του ξανά το φως μέσα στην τρικυμία της νύχτας. Κι αυτή  θάναι η πρώτη αχτίδα περιμένοντας την ανατολή που θάρθει. Το άλλο πρωινό θα τον βρει τόσο όμορφο, ξαγνισμένο σε γαλήνια νερά, πλημμυρισμένο από το δικαιωματικά δικό του, φως τ’ ουρανού του.

είθε!

(Οι φωτογραφίες από το παληό λιμάνι των Χανίων)

"in the cool of the day"

Διάλειμμα!!


με λιγη μουσική;




και κάποιες εικόνες ημέρας και νύχτας από το λιμάνι της Μυτιλήνης

Ο τίτλος της ανάρτησης, από το τραγούδι  "In the Cool of The Day"  με τον  Nat King Cole, και μουσική Μάνου Χατζίδάκι (στα ελληνικά το «Κάνε τον πόνο σου χαρά»).

Οι φωτογραφίες από ένα σύντομο ταξίδι στη Μυτιληνη τον Απρίλιο.

Ένας μικρός στόχος..

Στο τρένο. Κατεύθυνση προς Βορρά.

 

Διάφορες σκέψεις τρέχουν κι αυτές στις δικές τους σιδηροτροχιές και ενδιάμεσους σταθμούς,



στους δικούς τους χρόνους και συνθήκες καιρού



σαν διάφανοι καθρέφτες που στέκονται απέναντι, μπερδεύονται και καθρεφτίζονται η μία μέσα από την άλλη.

Ανάμεσα μια μικρή σκέψη περαστική, ένας απλός μικρός στόχος δίπλα στις υποχρεώσεις, κάτι που δεν έγινε κατορθωτό άλλες φορές.

 
Ο χρόνος που προσφερόταν, λίγη ώρα το πρωί Κι ο καιρός συννεφιασμένος με πιθανότητα βροχής

 Περπατώντας..

δίπλα σε ποδηλάτες,

  

 απέναντι από τους γερανούς του λιμανιού,

ανάμεσα από εικόνες..

εγκλωβισμένης αρχοντιάς και αρχαίας δόξας για αποκούμπι,

 

σύμβολα και βαρκούλες

 

το χαμόγελο ενός φεγγαριού στην ακροθαλασσιά ν’ ανοίγει τη καρδιά,

και τα το πέταγμα ενός γλάρου να ταξιδεύει το βλέμμα…

ανάμεσα από όλα αυτά…

…ο στόχος εμφανίσθηκε μπροστά!:)

Ομπρέλες δίπλα στη θάλασσα, ανεβαίνουν σαν διάφανες φυσαλίδες από την γη..



προσπαθώντας ν’ αγγίξουν ουρανό.

όπως σε όνειρο (ειδωμένο επιτέλους από κοντά.)

Τόσο μικρός στόχος

όμως μια μικρή χαρά,
τόσο απλά..

άνθρωποι ...

Ινδία, αγγίζοντας λίγο το άρωμα...

Γιατί ήταν μόνο ένα άγγιγμα μιας μικρής ηπείρου, γιατί όταν μιλάμε για Ινδία αμέσως έρχονται στο μυαλό τα έντονα αρώματα και γεύσεις από τα μπαχαρικά των φαγητών της, το άρωμα παραμυθιού από τα περίτεχνα παλάτια και τις ιστορίες με τους μαχαραγιάδες (πολλές φορές πολύ σκληρές), το εμπόριο μέσα στους αιώνες με τα πολύτιμα πετράδια, τα μετάξια, τα χαλιά της, τα κάστρα που υψώνονται ως τις αετοφωλιές, μαυσωλεία και μνημεία διάφορων πολιτισμών της ανατολης μέχρι τους απόηχους της σύγχρονης σχετικά αποικιοκρατίας.
Εκεί η λυρική ποίηση ακόμα από τα σανσκριτικά και η λογοτεχνία και στον αντίποδα το παραγωγικότατο σήμερα Bollywood, η αέρινη μουσική στους ήχους του σιτάρ και του φλάουτου μέχρι τα γνωστά ινδικά άσματα υψηλών γυναικείων τόνων, οι φιλοσοφίες και θρησκείες  για κάθαρση και δίπλα οι απάνθρωπες θεμελιωμένες κοινωνικά αδικίες, η προηγμένη τεχνολογία και χλιδή και σε απόσταση αναπνοής η εξαθλίωση…

Ήταν ένα άγγιγμα που άφησε μοναδικό άρωμα και χάραξε αποτυπώματα μαγείας αλλά και σκληρής πραγματικότητας

Στην προηγούμενη ανάρτηση έγιναν κάποιες μικρές νύξεις.. Στο βίντεο που ακολουθεί, έχει επιλεγεί να αποτυπωθούν μόνο ελάχιστες εικόνες σαν αυτές των παραμυθιών της ανατολής.

Hμουσική που ακούγεται: “naked”, παίζει σιτάρ η Anoushka Shankar

(Με αυτή την ανάρτηση κλείνει ο κύκλος  για το ταξίδι. Κάποιο βίντεο θα ετοιμαστεί στο μέλλον με φωτογραφίες από διαδρομές και ανθρώπους, που θα αναρτηθεί στο You Tube)

Βαρανάσι

"Το Βαρανάσι είναι αρχαιότερο από την ιστορία, είναι αρχαιότερο από την παράδοση, είναι αρχαιότερο ακόμα και από τον θρύλο, και μοιάζει δύο φορές αρχαιότερο απ’ όλα αυτά μαζί! " (Μαρκ Τουέην)

Βαρανάσι, η ιερή πόλη των Ινδιών, για τους Βουδιστές κυρίως όμως για τους Ινδουιστές. Εκεί, στα νερά του ιερού Γάγγη την προσωποποίηση της γυναικείας θεότητας Γάγγα, η αποτέφρωση των νεκρών, εκεί το λουτρό του εξαγνίσματος από τις αμαρτίες των ζωντανών. (εκεί και τα απόβλητα..)

Το βράδυ μία μεγαλειώδης ιερής τελετή (δυστυχώς σαν show) με παρουσία αμέτρητου πλήθους, όπου οι ξένοι φτάνουν ως ένα σημείο με τα "ρίκσοου", στενά διθέσια αμαξάκια που «σέρνουν» όρθιοι ποδηλάτες (άλλο ένα μεγάλο δίλημμα, αν σκεφτεί κανείς ότι αλλού γίνεται και χωρίς ποδήλατο, το είχαν απαγορεύσει μετά από γενική κατακραυγή, αλλά επανήλθε γιατί αυτοί που έκαναν τη δουλειά αντέδρασαν που θα έχαναν το ψωμί τους.) Μετά, από τη βάρκα παρακολουθείται το «υπέρλαμπρο» θέαμα.

Την άλλη μέρα, το ξημέρωμα, το «θαμποχάραμα της αυγής», για να δανειστώ έναν χαρακτηρισμό του Ραμπιτρανάθ Ταγκόρ από «Το σπίτι και ο κόσμος», ξεδιπλώνεται όλο το συγκλονιστικό μεγαλείο και η ομορφιά του απέραντου ποταμού με τα ξεχωριστά κτίσματα και ναούς στην όχθη. Κάποιοι πιστοί λούζονταν στην άκρη, και σε κάποια σημεία μια φωτιά που έκαιε, ένδειξη ότι πάνω σε σωρό από ξύλα καίνε έναν νεκρό.

Λόγω κάποιου προβλήματος, η επιστροφή έγινε από στενούς δρόμους. Εκεί, η συγκλονιστική εμπειρία από συνθήκες εξαθλίωσης της ανθρώπινης ζωής. Μην περιμένετε φωτογραφίες. Κάποιοι φωτογράφισαν, όμως δεν είχε η καρδιά μου τη δύναμη να στρέψει τον φακό στον άλλο άνθρωπο, τον γέρο, τον ρακένδυτο, το παιδί… συναισθήματα απέραντης ντροπής δίπλα στην απελπισία... Από μια στιγμή κι έπειτα ένα σφίξιμο, και το περπάτημα με τα μάτια μόνο κάτω. Ναι, και με μάσκες στη μύτη για τη μυρωδιά…

Ο Γάγγης στο Βαρανάσι ήταν τελικά μία συγκλονιστική εμπειρία από πολλές πλευρές.

Αργότερα, ασυναίσθητα, γύριζε το μυαλό στους νταλίτ, τους «ανέγγιχτους» (θεωρούμενους ως μιάσματα), για τους οποίους έχουν τόσα γραφτεί. Αυτούς, που ο Ινδουισμός, χωρίζοντας τους ανθρώπους σε κάστες, τους έχει καταδικάσει να ζουν κάτω από απάνθρωπες συνθήκες. Ναι, είναι τραγικό το πώς ζουν και τα όσα υφίστανται αυτοί οι άνθρωποι σήμερα, είναι ντροπή για την ανθρωπότητα! Όποτε έχετε χρόνο, όποτε μπορέσετε, αν δεν έχετα ακούσει κάτι γι' αυτούς, διαβάστε   εδώ πρέπει να ξέρετε!

Όμως η ανάρτηση θέλει να κλείσει με τα λογια του Ραμπιτρανάθ Ταγκόρ, ο οποίος εκτός από την πανέμορφη φωτεινή γραφή του που καταλαγιάζει τόσο γλυκά στην ψυχή, συνεπής στη ζωή του με τις ιδέες του, αγωνίστηκε για να καταργηθούν οι κάστες. «Οι άνθρωποι μπορεί να είναι κακοί, ο Άνθρωπος όμως είναι καλός.»

Κάποιες πληροφορίες στα επόμενα links

για το  Βαρανάσι, 

για τον  Γάγγη 

για την  περιβαλλοντική μόλυνση του Γάγγη

 Στην επόμενη ανάρτηση κάποιες πόλεις της Β. Ινδίας ώστε να κλείσει ο κύκλος του ταξιδιού:)

Κατμαντού και πέριξ…

«Νάμαστε»! σήμαινε «καλώς ήλθατε»

Κατμαντού, Πατάν, Μπακταπούρ … πόλεις του Νεπάλ, στους πρόποδες της κορυφής της γης. Με τους ινδουιστικούς και βουδιστικούς ναούς, τα ανάκτορα.. και τις ιστορίες τους να χάνονται στον χρόνο σε μύθους και Ιστορία. Χαρακτηριστικά βουδιστικά μνημεία οι στούπες, να συμβολίζουν το σώμα και το πνεύμα και με τα επίπεδά τους τον δρόμο για την φώτιση. Με δύο γιγάντια μάτια στις τέσσερις πλευρές να παρακολουθούν τα πάντα από ψηλά και το τρίτο μάτι να δηλώνει τη σοφία που βλέπει «ανάμεσα».

Άπειρες υφασμάτινες χρωματιστές ευχές-προσευχές ν’ ανεμίζουν στον ουρανό κρεμασμένες σε σχοινιά, ευχές να κάνουν οι πιστοί περιστρέφοντας κυλίνδρους στην είσοδο των ναών, να ανάβουν μικρά κεριά που χωρούν σε μια χούφτα, να κτυπούν μικρές καμπανούλες και μια κόκκινα βαμμένη βούλα στο μέτωπο για ευλογία. Παντού ο άνθρωπος αναγνωρίζοντας τα όριά του, κρέμεται από ένα στήριγμα, εύχεται, παρακαλά με κάποιον τρόπο κι ελπίζει… Στα γύρω δένδρα της στούπας Swayambhunath πιθηκάκια να κυκλοφορούν και παντού σε πλατείες και ναούς πουλιά να πετούν.

Στις όχθες του ιερού ποταμού Μπαγκμάτι, στο Αρια Γκατ, ο πιο μεγάλος χώρος καύσης των νεκρών στο Νεπάλ.

Ανάμεσα από τους θεούς και ο θεός-πίθηκος Χανουμάν, που λατρεύεται για τη σοφία του, την υπεράνθρωπη φυσική του δύναμη και την αφοσίωσή του σε κάποιο θεό. Και μια ζωντανή θεά, η Κουμάρι, ένα μικρό κορίτσι που επιλέγεται κάθε φορά σε ηλικία 2-3 ετών με πολλά αυστηρά κριτήρια και δοκιμασίες και λατρεύεται μέχρις ότου γίνει έφηβη.

Στην πόλη, τρίκυκλα μικρά λεωφορεία, αυτοκίνητα, ποδήλατα, που και που και κάποια «αδέσποτη» ιερή αγελάδα.. σχεδόν μία άναρχη κίνηση. Μικρά μαγαζάκια, κάρα με προϊόντα και κόσμος, κόσμος, κόσμος… να φαίνεται ότι πασχίζει φτωχά για τη ζωή. Χαμογελαστές αφίσες να του διαφημίζουν εμπορεύματα και την τρελή τύχη του πρώτου λαχνού, όμορφες υποσχέσεις για μια ευτυχισμένη ζωή. Έντονα χρώματα στα ρούχα και παντού απίστευτα μπερδεμένα καλώδια στους στύλους. Φαγητά με έντονα αρώματα από μπαχαρικά και με καυτερές γεύσεις.

Πολύτιμα πετράδια και περίτεχνες ζωγραφιές, κόπος πολλών μηνών, τα «λάφυρα» ορισμένων επισκεπτών. Αναμνηστικά αντικείμενα, μάλλινες και μεταξωτές πασμίνες, καμπύλα μαχαίρια σε σκαλιστές ασημένιες θήκες, περιδέραια με ημιπολύτιμες πέτρες και χάντρες από πλανόδιους πωλητές και μικρά μαγαζάκια, τα «αποκτήματα» των περισσοτέρων. Σε όλες τις περιπτώσεις όμως, και στα μικρά και στα μεγάλα, η τιμή καθορίζεται με παζάρι.

Λεπτομέρειες ιστορικές, κοινωνικές, θρησκευτικές μπορούν να βρεθούν εύκολα στο διακίκτυο και σε βιβλία.
Μόνο κάποιες εντυπώσεις και φευγαλέες ματιές, στιγμές αποτυπωμένες στις φωτογραφίες ήθελα να μοιραστώ μαζί σας, όπως και μία πτήση μ’ ένα μικρό αεροπλανάκι, αντικρύζοντας τις χιονισμένες βουνοκορφές στα Ιμαλάια.Ανάμεσα η κορυφή Sagarmatha (Everest) στα 8848μ. Στο βιντεάκι με τις φωτογραφίες, ακούγεται ένα φλάουτο από μπαμπού. Η επιλογή του πνευστού αυτού μουσικού οργάνου έγινε ίσως επειδή η σκέψη ταίριαξε να μιλάνε με τον αέρα αυτά τα βουνά στον ουρανό..

..και κάτω από τα σύννεφα,

.



... ένα ήσυχο λιμανάκι.

στα σύννεφα..

. Ένα μικρό ταξίδι, μέσα στο συννεφιασμένο φθινόπωρο, να μην προμηνύει χαρά. Όμως να, πετώντας μέσα και πάνω από τα σύννεφα, νοιώθεις να σου χαρίζεται μικρό όνειρο και ανάμεσα, χαμόγελο από το φως τ’ ουρανού, να θέλεις λίγο από το ίχνος του ν' αποτυπώσεις.

Μέσα και πάνω από τα σύννεφα να σου υπενθυμίζεται η ομορφιά του κόσμου, να σβήνουν αχνά τόσο μακρινά και ελάχιστα τα καθημερινά που κουράζουν και τόσο διαφορετικά, ανάλαφρα μετά να επιστρέφεις .. Έτσι απλά είναι όμορφη η ζωή.

Οι φωτογραφίες στα σύννεφα, χαρισμένες στη roadartist, στον fegia, στο fractal, στη librarian, στη Μαρία.