Ατέλειωτα, φευγαλέα… μα κυρίως η Αγάπη!

"Ότι κραταιά ως θάνατος αγάπη"

Άσμα Ασμάτων 

Βράδυ Μεγάλης Δευτέρας...

Νοιώθεις πως όλα έχουν ειπωθεί. Τα ωραία, τα ανοιξιάτικα, τα πασχαλινά, τα φιλοσοφημένα,  οι χαρές, η κατάνυξη, τα γιορτινά… μα κυρίως η Αγάπη. 

Κι όμως ξέρεις πολύ καλά πως τίποτα από όλα αυτά δεν έχει ειπωθεί ακόμα… μα κυρίως η Αγάπη. 

Στιγμές, συναισθήματα, αρώματα, μνήμες, και όλες οι αισθήσεις και η καρδιά να συμμετέχουν…  Και είναι ατέλειωτα… 
Όπως οι κόκκοι της άμμου μιας παραλίας που απλώνεται  απέραντη μπροστά σου, φτιαγμένη με πανέμορφα θρυμματισμένα κοχύλια από τα βάθη της θάλασσας, ή με φερτά μακρινών βουνών που κάποια ποτάμια ευλαβικά αλλά και άγρια τα ταξίδεψαν.
Κόκκοι της άμμου που στροβιλίζονται μ’ έναν ανήλεο άνεμο ή ανάλαφρα αλλάζουν θέση με το τρυφερό θαλασσινό αεράκι. Και όταν γεμίσεις την χούφτα σου από το χρυσάφι τους, γλυστράνε  τρέχοντας ανάμεσα από τα δάχτυλά σου. Τα πάντα εν σοφία και έτσι, φευγαλέα και πολύτιμα.

Εικόνα καλοκαιριού, όμως ίσως να φταίει που είναι τόσο ζεστή αυτή η άνοιξη του Πάσχα φέτος … μα κυρίως η Αγάπη!

Χωρίς όρια, χωρίς σύνορα.

Καλή Μεγάλη Εβδομάδα φίλοι μου και Καλή Ανάσταση!

Τα λόγια  περίμεναν υπομονετικά το πρωινό χαμόγελο από μικρά λουλούδια στο φως της επόμενης μέρας για να τα συνοδέψουν.

Καλήν εσπέραν άρχοντες…

Καλήν εσπέραν άρχοντες,

αν είναι ο ορισμός σας,

Χριστού την θείαν Γέννησιν

να πω στ' αρχοντικό σας.

Χριστός γεννάται σήμερον

εν Βηθλεέμ τη πόλει.

Οι ουρανοί αγάλλονται 

χαίρει η κτήσις όλη.

Εν τω σπηλαίω τίκτεται

εν φάτνη των αλόγων 

ο Βασιλεύς των ουρανών 

Και Ποιητής των όλων.

Πλήθος αγγέλων ψάλλουσι

το -Δόξα εν υψίστοις-.

Και τούτο άξιον εστί

η των ποιμένων πίστης.

Κάλαντα, Νικηφόρος Λύτρας 1872

Πολλά έχουν αλλάξει από τις παλιές μαυρόασπρες φωτογραφίες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο...

Τότε, πολύ δύσκολοι καιροί, για κάποιους περισσότερο και από τους αναμφίβολα δύσκολους σημερινούς, όμως τα παιδικά πρόσωπα στις φωτογραφίες είναι χαμογελαστά στην χαρά της μέρας. 

Σήμερα, στη μεγάλη πόλη, πολλά, πάρα πολλά παιδιά, μικρά και μεγάλα, έτρεχαν από πόρτα σε πόρτα καταστήματος (στα σπίτια έχει μειωθεί η κίνηση) να πουν τα κάλαντα. Με την ελπίδα να πάρουν κάτι, με την έκδηλη παιδική αγωνία μήπως ακούσουν το "μας τα' παν κι άλλοι"... Διαφορετικά τα παιχνίδια και οι ασχολίες των παιδιών σήμερα, όμως η χαρά της μέρας και της παρέας ήταν πάλι εκεί. Από δίπλα κάποιοι γονείς- σωματοφύλακες- για τα ίδια τα παιδιά αλλά και για τον πολύτιμο αν και μικρό κουμπαρά τους.

Όμως ανάμεσα, ένα κοριτσάκι, χαμογελαστό με ονειροπόλα καθαρά μάτια και τρυφερή φωνούλα, τραγουδούσε συνεσταλμένα, γλυκά, μέσα από την καρδούλα της σαν να την άκουγε ο μικρός Χριστός.

Και σκέφτεσαι το "πλήθος αγγέλων ψάλλουσι...": Μα είναι φανερό πως άγγελοι βρίσκονται ανάμεσα στα παιδιά που λένε τα κάλαντα. Αλλά είναι επίσης γνωστό ότι μέσα στην τόση σκληρότητα και απανθρωπιά που ζούμε, άγγελοι συνεχίζουν να κυκλοφορούν δίπλα μας... αν αφουγρκραστείτε λίγο με τα μάτια της ψυχής, θα νιώσετε το άγγιγμα από τα φτερά τους..

Καλήν εσπέραν αγαπημένοι μου φίλοι.

Καλά Χριστούγεννα, γιορτινά και χαρούμενα!!

πρώτο φως

Τις  ευχές της πρώτης μέρας του χρόνου μέσα στη χειμωνιά, επιλέχτηκε ένα καλοκαιρινό  πρώτο φως της μέρας  να τις συνοδέψει και κάποιες μικρές σκέψεις ενός αγαπημένου ποιητή*:

"Ένα εγγεγραμμένο πολύγωνο σε κύκλο είμαστε.
Στις πιο καλές μας στιγμές
το πολύ - πολύ ν' αγγίξουμε τον κύκλο."

"Περίεργο πράγμα η καρδιά.
Όσο τη σπαταλάς τόσο περισσότερη έχεις."

Αγαπημένοι μου φίλοι, ευχές καρδιάς για καλή χρονιά!

με ανοιχτούς ορίζοντες, αισιόδοξη, φωτεινή!

 

 

*Κώστας Μόντης

Αγάπη

Χριστούγεννα πάλι και γλυκαίνει η καρδιά με όλες τις όμορφες και τρυφερές στιγμές τους. Τις γιορτινές μυρωδιές, τα πολύχρωμα λαμπιόνια και τα παιχνίδια, αλλά και τις μνήμες των αγαπημένων που φύγαν.

 
 
Όμως το μήνυμα Αγάπης;  Εδώ πλανάται μια σκιά που δεν μπορεί, δεν θέλει να φύγει από πάνω. Είναι που κάπου δίπλα, πολύ κοντά, μακριά, ή πολύ μακριά μας, για πολλούς οι γιορτινές μέρες δεν υπάρχουν, ή βαραίνουν την καρδιά ακόμα πιο πολύ από τις υπόλοιπες δύσκολες μέρες.  
 

 

τα λόγια του χριστουγεννιάτικου τραγουδιού λένε πως  "εάν υπάρχει αγάπη στην καρδιά και στον νου, θα νιώθεις σαν να είναι Χριστούγεννα πάντα..."

Όμως τόσο απλό είναι; Μεγάλη και δύσκολη κουβέντα η Αγάπη, αυτή που ξεχειλίζει από καλοσύνη, συγχώρεση, και προσφορά, αυτή που χωράει τον κόσμο όλο… Αλλά και που όλος ο κόσμος από το πιο μικρό και ασήμαντο ως το πιο μεγάλο και ισχυρό, μπορεί να δώσει και να πάρει, να χαρίσει και να του χαριστεί˙ επειδή αυτή του επιστρέφεται αλλά κυρίως επειδή την έχει ανάγκη.

 

 

Και ήρθαν στο νου για να γραφτούν μερικά λόγια από μια προσευχή*

«….Τα πάντα μέσα μου και γύρω μου, και τα μικρά και τα μεγάλα, τα περασμένα και τα άπειρα, και τα απλά και τα αινιγματώδη, και τα σκοτεινά και τα φωτεινά, και το ορατό και το αόρατο, και το θνητό και το αθάνατο, και το καλό και το κακό , το παν και τα πάντα σε όλους τους κόσμους που γνωρίζω και αισθάνομαι , με υποκινούν σε κραυγαλέα προσευχή

……………

Κύριε Ελέησον!

Χορταράκι ελέησον

Πουλάκι ελέησον!

Όλα τα όντα σε όλους τους κόσμους:

Ελεήστε!! Ελεήστε!! ελεήστε!! »

 

Καλοί μου φίλοι, από βάθος καρδιάς σας εύχομαι γιορτινές μέρες

γεμάτες Χαρά και Αγάπη!!!

 

 

*από προσευχή του Αγ. Ιουστίνου Πόποβιτς:

Είναι που αυτές οι μέρες…

 

 

 

  

Είναι που αυτές οι μέρες…  άρωμα πασχαλιάς, βιολέτας και γαρύφαλλου μπερδεύονται με το άρωμα του λιβανιού και του μελιού ενός αναμμένου κεριού που λιώνει, και γλυκές μνήμες παιδικές  -αγαπημένες ετοιμασίες σπιτικές, παιχνίδια κι ασχολίες-  αντανακλούνε χαρά στα μάτια.

 

  

Είναι που αυτές οι μέρες…  το ακάνθινο στεφάνι και το πορφυρούν ιμάτιον, η σταύρωση, η ζωή εν τάφω και η ανάσταση,  ίσως (απατηλά ή δίκαια) κάνουν να φαίνονται ευλογημένα τα μικρά ασήμαντα βήματά σου στη γη και τα άλλα τα μεγάλα στην πέρα της όχθη.

 

 

Είναι που αυτές οι μέρες… κάποιοι μπορούν και ρωτούν ακόμα με μάτια ορθάνοιχτα την καρδιά: «ποιον δρόμο θα διαλέξουμε;»  Μυστικές πόρτες ανοίγουν στον ουρανό, η άνοιξη πλημμυρίζει τη γη και νοιώθεις πόσο μοιάζει η ζωή με εκείνη ενός μικρού αγριολούλουδου στην ακρογιαλιά. 

 

 

  

 

Ίσως ίνα πληρωθή η γραφή του ποιητή: « Η υψηλότερη μορφή της άνοιξης που ξέρω: μια ελληνική Μεγάλη Εβδομάδα»  (Γ. Σεφέρης, Δοκιμές, Βʼ 94).

 

Όμως, είναι που αυτές και όλες οι μέρες, (πώς να το βγάλει να μην το σκέφτεται ο νους, να μην πονάει η ψυχή;) …  οι δοκιμασίες των Αθώων βοούν, και απέναντι  στέκουν Ιούδες,   Αρχιερείς,  Γραμματείς και Φαρισαίοι, Πόντιοι Πιλάτοι και οι μοιράζοντες τα ιμάτια.  Και πάντα γύρω περιμένει ένας κήπος της Γεσθημανή κι αδυσώπητα, ένα Πραιτώριο και ένας Γολγοθάς -κρανίου τόπος-. 

 Ελπίδα και ευχή, η ανάσταση και η δικαίωση του κάθε Αθώου. Είθε!

 

Φίλοι μου από καρδιάς, καλή Μεγάλη Εβδομάδα και Καλή Ανάσταση!

 

καλή χρονιά!

"Το σπουδαίο δεν είναι ν' αλλάξουμε τη ζωή μας,

ονειροπολώντας μιαν άλλη πιο ενδιαφέρουσα,

αλλά να κάνουμε να λαλήσει τούτη η ζωή όπως μας δόθηκε

την καθημερινή, την ταπεινή την ανθρώπινη,

όπου το καθετί που μπορούσε να γυρέψουμε πρέπει να υπάρχει."

(Γιώργος Σεφέρης)

 



Αυτά τα λίγα και απλά λόγια του Σεφέρη, ίσως να μεταγγίζουν τη μεγάλη γνώση, φωτίζοντας  την ατραπό της φευγαλέας απειροελάχιστης ζωής μας μέσα στο άπειρο σκοτάδι του σύμπαντος. Στο σκοτάδι, όπου κατά ένα σοφό όμως και σχεδόν αντιφατικό τρόπο, γεννιέται και σκορπίζεται με τεράστια ταχύτητα το φως, αλλά και συντελείται η γέννηση και το τέλος των σε κάθε περίπτωση πεπερασμένων πάντων (πλην ίσως των αοράτων).

 

 

 

 Φίλοι μου, από βάθος καρδιάς σας εύχομαι καλή χρονιά, εκτιμώντας κάθε στιγμή της. Και όπως λέει ο ποιητής: " ...να κάνουμε να λαλήσει τούτη η ζωή όπως μας δόθηκε, την καθημερινή, την ταπεινή, την ανθρώπινη..."

Η φωτογραφία είναι της πρώτης μου τουλίπας που ξεμύτισε (σαν χαμογελώντας) για ζωή στον καινούργιο χρόνο.

ένα σπίρτο…

 

 

"Το παιδί της μεγάλωσε.
Έκλεισε σήμερα τα έξι χρόνια
Το χτένισε όμορφα.
Δεν θα' χει πια ανάγκη.
Περνά και το βλέπει.
Στη γωνία της πλατείας
στέκει σαν άντρας.
Απ' τα πέντε κουτιά τα σπίρτα
έχει κιόλας πουλήσει τέσσερα. - Παίζει ο χειμώνας
στα δέκα του δάχτυλα.
Έγινε νύχτα.
Κοιτάζει η μητέρα του δεξιά της, ζερβά της,
απάνω και κάτω. Σκοτάδι:
" Ας μπορούσεν ανάβοντας το παιδί μου ένα σπίρτο
να φωτίσει τον κόσμο".

(Νικηφόρος Βρεττάκος)

Χριστούγεννα και στα λόγια του Βρεττάκου, προχωρώντας λίγο διαφορετικά, αναλογίζεσαι, αν μπορούσες ανάβοντας ένα σπίρτο αγάπης για τον συνάνθρωπό σου, να φωτίσεις τον κόσμο σου όλο ... Θα μεσουρανούσε τότε καταχείμωνα ένας ήλιος στην ψυχή . Και θα ήταν παντοτινός!

 

 

Φίλοι μου από καρδιάς σας εύχομαι Καλά Χριστούγεννα!

Γεμάτα από αγάπη! 

 

 

Υγ. Είναι πολλές μέρες (και θα διαρκέσει κα άλλες) που λόγω εξωτερικής βλάβης

δεν έχω τηλεφωνική επικοινωνία και internet και γράφω από φιλικό σπίτι,

όμως έστω και τελευταία στιγμή, ήθελα οπωσδήποτε να σας αφήσω τις ευχές μου:)

Θα προσπαθήσω τις επόμενες μέρες να περάσω από εσάς.

Μόνο Μία!

" Μάνα, Μητέρα, Μαμά..."
(και όχι μόνο για σήμερα)
 :)

Βάια, ασπάλαθοι κι ασφόδελοι

Κυριακή των Βαΐων,  μέρα που βασιλεύει η άνοιξη και ανοίγουν οι πύλες της Ιερουσαλήμ για την υποδοχή με ζητωκραυγές και βάια ενός Μεσσία.  Και είναι οι ίδιοι άνθρωποι που έριχναν και τα ιμάτια τους στη γη που θα περάσει, αυτοί  που σε λίγες μέρες από «ωσανά» φώναζαν «σταύρωσον αυτόν».

 

Μέσα στη βδομάδα, η κατάβαση στον Άδη, στην άλλη ζωή.  Εκεί και οι παλιοί μύθοι διάλεξαν λουλούδια της άνοιξης να ανθίζουν: «Λιβάδια από ασφοδίλι» με τους πικρούς καρπούς τους να τα διαβαίνουν οι νεκροί και «ασπάλαθοι δείχνοντας έτοιμα τα μεγάλα τους βελόνια» να περιμένουν τους τυράννους πριν πεταχτούν στα Τάρταρα.

Κυριακή των Βαΐων, μέρα που βασιλεύει η άνοιξη,  ασπάλαθοι και ασφόδελοι, με τόσο όμορφα άνθη,  φωτογραφήθηκαν ως ανώνυμοι θάμνοι και αγριολούλουδα,  γύρω από το Σούνιο,  κι ας ήταν πρωταγωνιστές στην κάτω γη, τόσο οικείοι από τους μύθους και τους στίχους ποιητών.

 

 

 

 

 

 

 

Όμως, μετά που έγιναν γνωστά τα ονοματά τους, η εικόνα τους έγινε εικόνα θύμισης –υπενθύμισης μιας  «Θείας Κωμωδίας».

 

 

 

Περιμένοντας την Ανάσταση…

 

update3.5.2013

 

Καλοί μου φίλοι, σας εύχομαι από βάθος καρδιάς

 Καλή Ανάσταση!

 

Θα λείψω τις μέρες αυτές. Δεν πρόλαβα να περάσω από σας, θα τα ξαναπούμε μετά το Πάσχα:)

*«Λιβάδια από ασφοδίλι» από το ποίημα «Λήθη» του Λορέντζου Μαβίλη

** «ασπάλαθοι δείχνοντας έτοιμα τα μεγάλα τους βελόνια» από το ποίημα «Επί ασπαλάθων» του Γιώργου Σεφέρη  γραμμένο το 1971 επί δικτατορίας

***«Θεία Κωμωδία» δανεισμένο από τον τίτλο του έργου του Δάντη.

…If you let yourself be





 

 

"Η ευτυχία τρέχει σε μία κυκλική κίνηση

Οι σκέψεις είναι σαν ένα μικρό σκάφος στη θάλασσα

Οι ψυχές μας έχουν μεγαλύτερο βάθος από όσο μπορείς να δεις

Μπορείς να έχεις τα πάντα ..εάν αφεθείς  να είσαι ο εαυτός σου"

 

Φίλοι μου στο Νέο Χρόνο που έρχεται σε λίγο,  να έχετε πολλές στιγμές ευτυχίας !!!

«Πάνω σε μια χειμωνιάτικη αχτίνα»

(Γιώργος Σεφέρης)

 

"Είπες εδώ και χρόνια:
"Κατά βάθος είμαι ζήτημα φωτός".
Και τώρα ακόμη σαν ακουμπάς
στις φαρδιές ωμοπλάτες του ύπνου
ακόμη κι όταν σε ποντίζουν
στο ναρκωμένο στήθος του πελάγου
ψάχνεις γωνιές όπου το μαύρο
έχει τριφτεί και δεν αντέχει
αναζητάς ψηλαφητά τη λόγχη
την ορισμένη να τρυπήσει την καρδιά σου
για να την ανοίξει στο φως.

 

Σίγουρα αυτή την «ορισμένη», την πολύτιμη «χειμωνιάτικη αχτίνα» του ποιητή, θα την αναγνωρίσει κανείς αμέσως όταν την συναντήσει: φέγγει σοφία κι αγάπη παντοτεινή.

Φίλοι μου, ολόψυχες ευχές για Καλά Χριστούγεννα,
πλημμυρισμένα σε απέραντο φως καρδιάς!


 
update 30.12.2012

 



Μια μαγική αχτίνα αποτυπώθηκε από τον φακό του μοναδικού ξωτικού με ημερομηνία 23.12.2012 -(ίδια με της ανάρτησης!!!!) και όπως ήταν φυσικό, υιοθετήθηκε και τοποθετήθηκε με αγάπη εδώ να   συντροφεύει τα λόγια και τη μουσική της ανάρτησης

 

 

(με πολλούς τρόπους)

 

Εκεί δίπλα μας, ή λίγο παραέξω, πάντα κάποια ψυχή (με πολλούς τρόπους) κρυώνει.
Θυμίζοντας ότι η Αγάπη (με πολλούς τρόπους) ξεχνάει...

Και τα Χριστούγεννα τόσο κοντά!   

 

(φωτογραφία από το διαδίκτυο παληά αποθηκευμένη, δυστυχώς χωρίς διεύθυνση)

άνοιξη, ανάσταση και μια καρδιά απλοϊκή..

Άνοιξη,  τόσο δεμένη με την Ανάσταση.

Και είναι η καρδιά  που πλημμυρίζει  όλη την άνοιξη  και είναι η ψυχή  που  λαχταρά ανυπόμονα την ανάσταση.

Από δίπλα, ένας νους αντιμέτωπός τους, θέλει να ρυθμίζει μόνος αφέντης τη ζωή.

Όμως, εκεί που η ψυχή συναντιέται με την καρδιά, ίσως εκεί, δηλαδή σίγουρα εκεί,  είναι το κυρίαρχο Ένα.

Πιο κάτω, από μια άλλη πλευρά, ένας μικρός (μα μεγάλος στη ζωή του κόσμου) διάλογος του νου και της καρδιάς από την «Ασκητική» του Καζαντζάκη:  

«Ο νους: -"Λαγαρό κι ανέλπιδο είναι το μάτι μου και θεάται τα πάντα. Η ζωή είναι ένα παιχνίδι, μια παράσταση που δίνουν οι πέντε θεατρίνοι του κορμιού μου. Κοιτάζω με απληστία, με ανείπωτη περιέργεια, και δεν έχω την αφέλεια του χωριάτη να πιστέψω, και ν' ανέβω πάνω στη σκηνή επεμβαίνοντας στην αιματηρή κωμωδία. Είμαι ο θαματοποιός φακίρης που ακίνητος, καθούμενος στο σταυροδρόμι των αιστήσεων, θεάται να γεννιέται και ν' αφανίζεται ο κόσμος, θεάται τα πλήθη να σαλεύουν και να φωνάζουν στα πολύχρωμα μονοπάτια της ματαιότητας. Καρδιά, απλοϊκή καρδιά, γαλήνεψε κι υποτάξου"!

Μα η καρδιά ανατινάζεται και φωνάζει: -"Είμαι ο χωριάτης και πηδώ απάνω στη σκηνή κι επεμβαίνω στην πορεία του κόσμου! Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύουμαι! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι".»

Φίλοι μου από καρδιάς,   σε μια όμορφη άνοιξη,

  Καλή Ανάσταση !

υγ1. για να προλάβω οποιαδήποτε τυχόν συζήτηση για επιστημονικές έρευνες κλπ. κλπ. στην οποία μπορεί να παρασύρει
το βιντεάκι, διευκρινίζεται ότι η ανάρτηση είναι καθαρά συμβολική και επίσης ότι εμείς είμαστε με το μέρος της καρδιάς:)
υγ2. Η πολύ πολύ μικρή παπαρούνα, ήταν η μοναδική που βρέθηκε στο βράχο του ναού του Σουνίου την Κυριακή των Βαΐων
και φυσικά, ως πολύτιμη, φωτογραφήθηκε:)

2012

ένας μικρός τυμπανιστής

«Ἄφετε τὰ παιδία καὶ μὴ κωλύετε αὐτὰ ἐλθεῖν πρός με,
τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν»
(Κατά Ματθαίον, 19ο, 14)

Πολύ έψαξα να βρω έναν μικρό τυμπανιστή για τα Χριστούγεννα,  ξέρετε, εκείνο το παιδί του τραγουδιού, που το μόνο που είχε να χαρίσει στη γέννηση ενός βασιληά, ήταν να παίξει στο τύμπανό του… πα ραμ παμ παμ παμ,  ραμ παμ παμ παμ! 

Ήταν τόσοι πολλοί οι τυμπανιστές που είδα και άκουσα, γνωστοί τραγουδιστές, παιδιά και χορωδίες από διάφορες φυλές της γης, ως και ήρωες κινουμένων σχεδίων.. Και ξαφνικά τον συνάντησα! Έπαιζε σε μια παληά μαυρόασπρη ταινία, χωρίς χαμόγελο και φορούσε φτωχά ρούχα, (ένα κασκέτο, ένα κασκώλ, ένα στενό τριμμένο σακάκι)  μεσ’ τον χειμώνα.

Του είπαν να πάει κι αυτός μαζί να δει τον νεογέννητο βασιλιά, θα πήγαιναν δώρα να του αφήσουν για να τον τιμήσουν. Συνεσταλμένος, όμως όχι σκυφτός, τόσο μικρός και τρυφερός, τόσο σεμνός, με φυσική σοβαρότητα που θα πήγαινε να δει έναν βασιληά και την έγνοια, μα που φτωχός κι αυτός, δεν είχε κάποιο δώρο να του φέρει, παρά μόνο να του παίξει στο τύμπανο «πα ραμ παμ παμ παμ, ραμ παμ παμ παμ …»

- Μπορώ να παίξω για Σένα πα ραμ παμ παμ παμ στο τύμπανό μου;   τον ρώτησε

Και του έπαιξε στο τύμπανο, του έπαιξε όσο πιο όμορφα μπορούσε..

Τότε Εκείνος, του χαμογέλασε..  

Και στο πρόσωπο του μικρού τυμπανιστή φωτίστηκε χαμόγελο!

- Ίσως έτσι αρμόζει, με έναν αληθινό μικρό τυμπανιστή μέσα μας να πλησιάσουμε πιστεύοντας το θαύμα (το όποιο θαύμα) και να του χαριστούμε. Και ίσως τότε κι αυτό μας χαριστεί.

Καλά Χριστούγεννα!