παιχνίδια δύο:)

Πρόσκληση για δύο παιχνίδια: το πρώτο από τη roadartist και το δεύτερο από τη Margo. Και τα δύο ρωτούν τον παίκτη για τον εαυτό του. Είχα παίξει παλαιότερα σε αντίστοιχα, αφήνοντας απ’ έξω σε παρένθεση την οικογένεια και τη δουλειά μου, μια επιλογή που είχα από την αρχή του ιστολογίου μου και θα παραμείνω ακόμα συνεπής σ’ αυτή:)

roadartist μου, margo μου, σας ευχαριστώ για τη σκέψη να με συμπεριλάβετε στα παιχνίδια σας  και να με συγχωρέσετε για την πολύ μεγάλη καθυστέρηση:)

A.  Στο παιχνίδι της Margo, απαντώ σε 10 ερωτήσεις της:

1.    Η πρώτη σκέψη στο ξύπνημα της μέρας;

    -Πότε θάρθει το Σαββατοκύριακο;!

 2. Θέλησες ποτέ να κρυφτείς από κάτι;

    -Ναι

3. Τι κάνεις όταν χάσεις τον δρόμο για εκεί που ξεκίνησες να πας;

   -Τα χάνω, τα μαζεύω, παίρνω δυνάμεις και συνεχίζω..πάντα υπάρχουν δρόμοι

4. Πως μετράς την ευτυχία;

    -Με στιγμές

5. Αν έπρεπε να αυτοπροσδιοριστείς με τρεις λέξεις ποιες θα ήταν αυτές;

   -Ευαίσθητα δυνατή, προσγειωμένα ονειροπόλα, αυθόρμητα συνεπής

6. Πριν, τώρα, μετά, πιο επιλέγεις και γιατί;

   -Τα θεωρώ ως ένα και το αιτιολογώ ως αυτονόητα αδιάσπαστο

7.Τι θα σ’ έκανε να το ακολουθήσεις ως την άκρη του κόσμου;

   -Την αγάπη,  και με κλειστά τα μάτια

8. Πόσο συχνά χαμογελάς τα τελευταία δύο χρόνια;

   -Πολύ συχνά, όμως με ικανοποίηση μόνο όταν συμβαίνει να είναι ένα «βαθύ» χαμόγελο  που νοιώθω ότι συμμετέχουν και τα μάτια.

9. Η λέξη "κρίση" τι σημαίνει για σένα;

    -Άδικο φορτίο, αναπόφευκτη φθορά

10. Μία αγαπημένη σου λέξη..

     -«Ευχαριστώ»

11. Η τελευταία σκέψη στο τέλος της μέρας.

      -Πάντα υπάρχει μία σκεψη,  δεν είναι πάντα η ίδια.


A. Στο παιχνίδι της roadartist, γράφω επτά πράγματα για μένα:

1.    Πιστεύω στο καλό, στην τιμιότητα, στη συνέπεια, στο σεβασμό, στην ειλικρίνεια στις ανθρώπινες σχέσεις. Νοιώθω πολλές φορές τύψεις (και είμαι γεμάτη από αυτές) που δεν είμαι συνεπής στο να θυμάμαι τους φίλους μου, τους δικούς μου ανθρώπους και να τους προσφέρω τα ελάχιστα.

2.    Απογοητεύομαι μόνο από ανθρώπους που τους είχα δείξει εμπιστοσύνη, αλλά και σ’ αυτές τις περιπτώσεις συγχωρώ, δεν το κρατώ μέσα μου. Απλά απομακρύνομαι γιατί δεν μπορώ να τους έχω ξανά εμπιστοσύνη, αλλά ούτε με οποιονδήποτε τρόπο να εκδικηθώ.

3.    Μπορεί να μου δώσουν χαρά πολύ απλά πράγματα, όπως μια όμορφη μέρα, μια καλή κουβέντα, ένα τραγούδι, ένα βιβλίο, μια ταινία, ένα χιονισμένο βουνό, ένα αγριολούλουδο, ένας μεσημεριανός καλοκαιρινός ύπνος με τη φωνή των τζιτζικιών, το άρωμα ενός γιασεμιού, ένα όμορφο τραπέζι με καλό κρασί, μια φωτογραφία και τόσα άπειρα άλλα….

4.    Πιστεύω στον φίλο που χαίρεται με την χαρά μου. (Στην λύπη, ακόμα και ο εχθρός σου μπορεί να σου δείξει «συμπάθεια».)

5.    Πιστεύω στην αγάπη και στον πλούτο που μοναδικά απλόχερα αυτή χαρίζει και μας φωτίζει τις μέρες μας (τις καλές και τις κακές).

6.    Μ επηρεάζει το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζω και δένομαι πολύ με πράγματα που μου έχουν χαρίσει αγαπημένοι άνθρωποι, ή είναι δικά τους, δηλαδή γενικά πράγματα που μου θυμίζουν στιγμές.  Αντίστοιχη αξία δίνω σε ό,τι χαρίζω σε αγαπημένα πρόσωπα.

7.    Θα ήθελα να ταξιδέψω πολύ.

~*~*~*~*~*~

Τώρα που διάβασα τι έγραψα, χάρηκα γιατί ήταν απλά πράγματα που νομίζω οι περισσότεροι νοιώθουν παρόμοια, δηλαδή τίποτα ιδιαίτερο. Όμως νομίζω ότι είναι οι μικρές στιγμές που καθορίζουν τον καθένα, η καθημερινή συμπεριφορά του, οι σκέψεις, οι εκφράσεις του .., σαν τα σημεία στίξεως σε μία πρόταση, ένα κόμα, ένα θαυμαστικό.., που κάνουν τη διαφορά στο νόημα, όπως στο «Εξηγώ μερικά πράγματα» του Πάμπλο Νερούδα:
"Ελάτε να δείτε το αίμα στους δρόμους
Ελάτε να δείτε, το αίμα στους δρόμους
Ελάτε να δείτε το αίμα, στους δρόμους!»

ή απλά, η σφραγίδα του κάθε ανθρώπου στα πράγματα, ο δικός του τρόπος, όπως στο τραγούδι “my way” του Frank Sinatra.

Καλώ με τη σειρά μου να παίξουν εάν θέλουν, στο ένα ή και στα δύο παιχνίδια, τους Άιναφετς  αΚενταύρου  Γλαρένια  dodo  ηλιογράφο  Κωνσταντίνο  Μαριέλα   Μαριάννα  Νίκηπλο  Ξι   Φλώρα, που νομίζω ότι δεν  έχουν ήδη λάβει πρόσκληση. Εννοείται ότι οι καλλιτέχνες μας μπορεί να εκφραστούν με τον δικό τους τρόπο (φωτογραφία, ζωγραφική, κλπ:) 

Ένα παιχνίδι και δέκα αγάπες : )

Η πρόσκληση για παιχνίδι ήρθε μ' ένα θαλασσινό αεράκι από τη Margo (την ευχαριστώ, και πιο πολύ για τη σκέψη της : ) και το παιχνίδι ορίζει να πούμε 10 πράγματα που αγαπάμε!

Στο παιχνίδι πάντα λέμε Ναι!:) κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα, γιατί πώς μπορεί οι αγάπες να είναι μόνο δέκα; Εννοείται βέβαια ως δεδομένη η αγάπη προς την οικογένεια και τους φίλους, θα προχωρήσω λοιπόν σε ό,τι αγαπά η ψυχή..

1 . Αγαπώ το φως σ’ όλες του τις μορφές, όπου το βρίσκω και με βρίσκει,

…στον ουρανό και στα λαμπυρίσματα της θάλασσας,στον ήλιο στο φεγγάρι και στ’ αστέρια αλλά και σε μια αυτόφωτη πυγολαμπίδα,

…όπως τρυπώνει μέσα από τις γρίλιες το απομεσήμερο,

…στη φλόγα που τρεμοσβήνει ενός μικρού κεριού ή στο καντηλάκι μιας γιαγιάς κάτω από το εικόνισμα, σε μια προσευχή,

…στη μαγεία της δημιουργίας της τέχνης και του λόγου,

…στα μάτια που αντιφεγγίζουν μια όμορφη ψυχή και στο μυαλό που λάμπει,

…στην ένωση δύο αγαπημένων ψυχών,

…στην ατόφια ομορφιά και σοφία των μικρών της γης που περηφανα με πείσμα υπερασπίζονται το δικαίωμά τους στη ζωή…το αγριολούλουδο, την πεταλούδα, το μικρό σπουργίτι, τον απλό άνθρωπο…
…στης σιωπής την γνώση,
…στο χαμόγελο της καλοσύνης,
…στο φτερούγισμα των αγγέλων που περπατούν ακόμα ανάμεσά μας στη γη  (ίσως από αυτούς που έχουμε συναντήσει να έχουμε μάθει να αγαπάμε).

..........................

Βλέποντας ξανά τι έγραψα για το φως, είδα ότι ήταν τόσα πολλά μέσα σ’ αυτό, σχεδόν όλη η δύναμη για την ύπαρξη της αγάπης της ζωής ίσως γιατί το  Φως είναι η Ζωή αλλά και η Αγάπη είναι Φως .. έτσι θα σταματήσω εδώ :)

 

Και για την αγάπη της ζωής, θυμήθηκα ένα τραγούδι που είχα πρωτογνωρίσει στο blog ενός ξεχωριστού φίλου, (πολύ γνωστό στην αγγλική εκδοχή του) και κλείνω με αυτό, με τους στίχους του να τραγουδούν τη ζωή και να θυμίζουν ανάμεσα τους ότι η χώρα των αγγέλων δεν είναι απαραίτητα ο παράδεισος ...

Επειδή το παιχνίδι έχει κυκλοφορήσει αρκετό καιρό, καλώ όποιον φίλο δεν έχει ακόμα πρόσκληση και θέλει, να παίξει:)


(τα λόγια του τραγουδιού στο youtube)

τραγούδια τέσσερα…

Μία πρόσκληση για παιχνίδι μου είχε στείλει πριν αρκετό καιρό η αγαπητή σε όλους μας roadartist: ποστάρουμε 4 ελληνικά ή ξένα τραγούδια, που πιστεύουμε πως οι στίχοι τους περιγράφουν μια ιστορία με νόημα.
Σ' ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση roadartist, όμορφο αυτό το παιχνίδι που θέλει ιστορίες γραμμένες σε τόπους μουσικούς. Αλλά μόνο τέσσερις;!

1. Barco negro (Amalia Rodrigues)



"Το μaύρο καράβι". Στην αμμουδιά οι μαυροντυμένες γυναίκες της λένε ότι εκείνος δεν θα επιστρέψει. Εκείνη του «μιλάει», του λέει ότι είναι τρελές, ότι στο κάθε τι γύρω της, στον αέρα που φυσάει την άμμο στα παράθυρα…στο νερό που τραγουδάει… βαθιά στην καρδιά της είναι πάντα μαζί της.

2.J'ai quitté mon pays (Lynda Thalie)



Το τραγούδι ενός μετανάστη που άφησε την πατρίδα του, το σπίτι , .. τον ήλιο , τη γαλάζια θάλασσά του … Βλέπει ακόμα τα δακρυσμένα γαλάζια μάτια της που τον αποχαιρετούν και το χαμόγελο τόσο κοντά στο πρόσωπό του …

3. Foolish Games (Jewel)



Όταν γκρεμίζεται μια ιδανική εικόνα και γίνεται πόνος καρδιάς «….Excuse me, think I've mistaken you for somebody else. Somebody who gave a damn. Somebody more like myself. These foolish games are tearing me apart. Your thoughtless words are breaking my heart…»

4. Ευχαριστήριο (Νατάσα Μποφίλιου)



Όταν η αγάπη αρκείται στο λίγο κι ευχαριστεί γι’ αυτό ... «…Με τα καράβια που με πήγαινες να δω … ταξίδευα..»


Τα τραγούδια αυτά δεν μου είναι βιωματικά, όμως, ναι, σε κάθε χρόνο, σε κάθε γλώσσα, οι ιστορίες που τραγουδιούνται παραμένουν οι ίδιες …

Προσκαλώ τους Μαριάννα, Fegia, Mareld, Takiz, Σκρουτζάκο, αν το επιθυμούν και όποτε μπορούν, να παίξουν σ' αυτό το παιχνίδι.

Γκλουπ …

Έλαβα μία πρόσκληση από την αγαπημένη μου φίλη roadartist για παιχνίδι: να γράψω πέντε πράγματα που μ’ εκνευρίζουν. Την ευχαριστώ πολύ για την σκέψη, γι αυτή την ευκαιρία για παιχνίδι και όπως της είχα πει για την "... συμμετοχή σε δωρεάν ομαδική ψυχανάλυση" :)))

Αρχίζω αμέσως (πριν εκνευριστείτε) :

1. Μ’ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙ το «Φτύσιμο» (είδατε, αρχίζουν αμέσως τα άγρια) και η αφ’ υψηλού και σε ένδειξη ισχύος αλλαζονική συμπεριφορά, από οποιονδήποτε που έχοντας τη στιγμιαία, ή μεγαλύτερης διάρκειας, εξουσία, δεν σε σέβεται, σε ταλαιπωρεί, σ’ εκμηδενίζει. Μπορεί να είναι κάποιος δημόσιος υπάλληλος, ή ο προϊστάμενός σας, ή ο καθηγητής του παιδιού σας, ή ένας ταξιτζής, ή ο κλητήρας στην είσοδο ενός Υπουργείου, η αεροπορική εταιρεία που σας ακυρώνει την πτήση τελευταία στιγμή, κ.α, κ.α, κ.α….

2. Μ’ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙ ο Διπλανός μου όταν αναπνέω τον καπνό του, όταν πίνω το καφεδάκι μου σε μία καφετέρια και κτυπάει το κομπολόι του τακα τάκα, ή φωνάζει σαν να είναι όλος ο χώρος δικός του, όταν δεν πλένεται και χρησιμοποιεί λεωφορείο, όταν προσπαθεί να πάρει την σειρά μου σε όποια ουρά και γενικώς ο διπλανός μου όταν δεν με σέβεται.

3. Μ’ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙ η Βία οποιασδήποτε μορφής, οπουδήποτε και σε οποιονδήποτε ασκείται, με ιδιαίτερη βέβαια βαρύτητα όταν αφορά ανυπεράσπιστα παιδιά

4. Μ’ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙ η Εξαπάτηση και η υποτίμηση της νοημοσύνης μας, ξεκινώντας ακόμα και από την μικρή αγορά ενός πράγματος μέχρι … τα παχιά λόγια των πολιτικών και κάθε εξουσίας (και ιδίως όταν τα λένε και σε κοιτάν στα μάτια!!!)

5. Μ’ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙ η Ανασφάλεια στην πόλη, η ανασφάλεια για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, η ανασφάλεια γενικώς και για όλα που μας έχουν προσφέρει οι πολιτικοί μας στο παρελθόν και στο παρόν και που βέβαια μας έχουν εξασφαλίσει για το μέλλον

Και τώρα που τα είπαμε μπορούμε να αναπνεύσουμε λίγο μπας και ξεχαστούμε…

Προσκαλώ να παίξουν στο παιχνίδι άν θέλουν, η Γλαρένια, η Αλίκη και το Καντάβρ .

Όλες οι ζωγραφιές είναι του Mordillo

μια παρτίδα στη σκακιέρα.

Άραβες στην Ισπανία παίζοντας σκάκι

Μαύρα κι άσπρα τετράγωνα, μετρημένα, κλεισμένα μέσα σε ένα μεγαλύτερο τετράγωνο-σκακιέρα να εναλλάσσονται... Μαύρα κι άσπρα τα πιόνια, μετρημένα, σοφά ή λανθασμένα να κινούνται μέσα στα τετράγωνα ...
Ισότης στο χρώμα, στις πλευρές, στα τετράγωνα, στα πιόνια. Ίδιοι, γνωστοί οι κανόνες του παιχνιδιού μόνο για δύο. Οι κινήσεις φανερές, οι σκέψεις κρυφές πολύπλοκες, τα συναισθήματα υπαρκτά όπως σε κάθε παιχνίδι και η νίκη μόνο για τον ένα. Η ισοπαλία επιτρέπεται, στην πραγματικότητα ήττα και για τους δύο αφού κανένας δεν κέρδισε.
Οι κανόνες! Ω οι κανόνες! Διαχρονικοί.
Ο στόχος δεν είναι μόνο να ζήσει ο Βασιληάς αλλά να πεθάνει ο Βασιληάς του αντιπάλου. Οι πύργοι, οι τρελλοί–αξιωματικοί, τα άλογα, τα στρατιωτάκια, ο καθένας μ’ένα ρόλο και με ορισμένες ελευθερίες κινήσεων σε συγκεκριμένες διαδρομές. Ο τρελλός να κινείται διαγώνια (πώς αλλοιώς από λοξά να πήγαινε;), ο πύργος ευθύγραμμα, το άλογο, το μόνο που υπερπηδά τα πιόνια σε κινήσεις Γ. Τα στρατιωτάκια, με μικρά βήματα, στην πρώτη γραμμή για τις πρώτες θυσίες, χαρίζοντάς τους (;!) το προνόμιο να μεταμορφώνονται σε βασίλισσα αν φτάσουν στην τελική απέναντι γραμμή (κι εδώ η υπόσχεση για αναβάθμιση του πιστού στρατιώτη, ή του έμπιστου υπηρέτη της εξουσίας ή το σύνδρομο της Σταχτοπούτας). Η Βασίλισσα!! Τί υπέροχο δυνατό πιόνι! Να έχει την ελευθερία να κινείται σε όλη τη σκακιέρα να υπερασπίζεται τον Βασιληά της και να θυσιάζεται όποτε χρειαστεί. (Σε γλώσσες της ανατολής ο ρόλος αυτός χαρίζεται στον Βεζύρη και ο λόγος προφανής). Ο Βασιληάς με μικρές κινήσεις να μη βγαίνει προς τα έξω για να προστατεύεται, (οι άλλοι βέβαια να πεθαίνουν για χάρη του) και η μεγαλύτερη κίνησή του άντε να είναι ένα ροκέ για να κρυφτεί πίσω από τον πύργο.
Και το παιχνίδι αρχίζει κομψά, με ανοίγματα του άσπρου και μετά του μαύρου (κι εδώ το χρώμα έχει αυτή τη σειρά) .
Σκέψη σε κάθε κίνηση, όχι μόνο αντιδρώντας στη δράση του άλλου, αλλά προβλέποντας την επόμενη αντίδραση στην αντίδραση κλπ. Πρόβλεψη για μία, για δύο, για τρεις κινήσεις …. και οι πιθανοί συνδυασμοί πολλοί. Προσοχή: ποτέ δεν πρέπει να υποτιμά κανείς τον αντίπαλο, να χαλαρώνει, να λυπάται, να χαρίζεται, να θεωρεί εξ αρχής τη νίκη δική του.

Και οι κινήσεις συνεχίζονται, μέχρι τελικής πτώσης. του Βασιλιά. «Ματ!» (στ’ αραβικά σημαίνει «πέθανε») η λέξη που δεν θέλει ν’ ακούσει κανένας σκακιστής από τον αντίπαλό του μπρος στο αδιέξοδο πλέον των κινήσεων.

«Το σκάκι»: Μανόλης Αναγνωστάκης

Μουσική:Δημήτρης Παπαδημητρίου, Ερμηνεία: Γεράσιμος Ανδρεάτος

Ευγενικό παιχνίδι, αλλά με σκληρούς κανόνες (και αλήθειες) από τη ζωή.

Πολλά βιβλία έχουν γραφτεί για ανοίγματα και στρατηγικές στο σκάκι, άπειρα για τη ζωή, αλλά αλήθεια πόσο πολλές φορές η καρδιά χαίρεται όταν παίζει χωρίς απ' αυτά ν’αποστηθίσει, κι ας χάσει στο τέλος. Αρκεί ότι έπαιξε με τον δικό της τρόπο σ’αυτό το παιχνίδι της ζωής. Μια παρτίδα στη σκακιέρα.

"My way", Frank Sinatra

φωτ. από http://www.historyforkids.org/learn/islam/games/

Δύο παιχνίδια, με το 3 και το 7

Οι αγαπητές roadartist και Φλώρα με προσκάλεσαν σε ένα παιχνίδι όπου καλούμαστε να αναφέρουμε κάποιο ρητό ή ποίημα (ή και τα δύο) και κάποιο έργο τέχνης που μας έχει επηρεάσει στην ζωή μας.

Η επίσης αγαπητή littlle beautiful things με προσκάλεσε σε ένα παιχνίδι με την προτροπή: "Γράψε 7 αλήθειες για σένα στο blog σου, κάποιες κοινές, κάποιες περίεργες."

Τους ευχαριστώ όλους και ξεκινώ.

Το πρώτο παιχνίδι με το 3 :

Η ομορφιά του πρώτου παιχνιδιού ήταν η προτροπή - αφορμή να ψάξουμε ανάμεσα στα καλά πράγματα τα φυλαγμένα στο μυαλό και στην καρδιά. Το δύσκολο μέρος του παιχνιδιού ήταν να διαλέξουμε τρεις φορές μόνο ένα από όλα αυτά.

1. Το ρητό: Πολλά τριγυρίζουν στο μυαλό και αγαπημένα αυτά που αφορούν την αυτοκριτική και την συμπεριφορά στον "άλλο". Διαλέγω ένα που το θεωρώ πλέον από τα πιο σοφά, με όσα έχω δει γύρω μου και βλέπω καθημερινά. "Μηδένα προ του τέλους μακάριζε".

2. Το ποίημα: Ο πιο αγαπημένος μου είναι ο Ελύτης. Θα διαλέξω όμως να γράψω από την επίσης αγαπημένη Κική Δημουλά γνωστούς της στίχους, ίσως επειδή στα λίγα λόγια τους κρύβουν κάτι πολύ μεγάλο και αληθινό, αλλά και επειδή μπορεί να διαβαστούν με πολλούς τρόπους.

"Για σας θα κάνω μια καλύτερη τιμή

είπε το Τίποτα στο Κάτι

και κείνο, το ηλίθιο, τόχαψε. "

3. Το έργο τέχνης: Εδώ ίσως είναι το δυσκολότερο. Ο κατάλογος μεγάλος. Γι' αυτό θα διαλέξω με βάση την ανάγκη της σημερινής μέρας για ομορφιά, χρώμα και φως, ανάμικτη με λίγη ρομαντική διάθεση.

Claude Monet - Garden at Giverny, 1902

Το δεύτερο παιχνίδι με το 7

Η προτροπή του δεύτερου παιχνιδιού ήταν να γράψουμε 7 αλήθειες για μας κοινές ή περίεργες και (αντιγράφοντας από την little beautiful things) "... κάθε -θετικό- παιχνίδι προσφέρει χαρά!".

1. Παρά το "αστρικό" όνομά μου, δεν ασχολούμαι με αστρολογίες και παρεμφερή.

2. Από μικρή δεν πήγαινα στο τσίρκο γιατί δεν μπορούσα να βλέπω όσα αναγκάζονται να κάνουν εκεί τα ζώα (καμιά φορά και οι άνθρωποι). Ιδιαίτερη συμπάθεια πάντα είχα στους ελέφαντες. Το αγαπημένο μου ζώο είναι ο σκύλος.

3. Τα πρώτα πράγματα που παρατηρώ σε έναν άνθρωπο που γνωρίζω για πρώτη φορά είναι το βλέμμα και τα δάκτυλα.

4. Μετρώ θετικά στον άνθρωπο την ευγένεια (όχι την προσποιητή), την τιμιότητα, την καλοσύνη, την γενναιοδωρία(με την ευρεία της έννοια), την εξυπνάδα, την γνώση (στην ουσία), την ευαισθησία, την αισθητική ... και μετρώ αρνητικά τα αντίθετά τους.

5. Μου αρέσει ένα καλό κρασί να συνοδεύει ένα καλό γεύμα σε ένα ωραία στρωμένο τραπέζι. Δεν έχω ιδιαίτερη αδυναμία στα γλυκά, όμως μου αρέσει η σοκολάτα όταν περιέχει μέντα, φουντούκι ή αμύγδαλο, ποτό, μόκα, πραλίνα .

6. Δεν μου αρέσει να αναπνέω τον καπνό των άλλων.

7. Μου αρέσει η χριστουγεννιάτικη οικογενειακή ατμόσφαιρα στο σπίτι, με τον στολισμό του, με τα γλυκά και τα φαγητά και την προετοιμασία τους.


Η πρόσκληση και για τα δύο παιχνίδια είναι ανοικτή σε όλους.

Για όλους αυτούς που μας κυβερνούν

Μία πρόσκληση για παιχνίδι πήρα από την αγαπητή roadartist .

Οι κανόνες:

1. πάρε μια πένα

2. βούτα την στο μυαλό σου

3. γράψε 3 προτάσεις που θα έλεγες μπροστά σε όλους αυτούς που μας κυβερνούν

4. προσκαλέστε όσους θέλετε...

1. Σίγουρα Εσείς Όλοι που εκάστοτε μας κυβερνάτε δεν είστε οι άριστοι , όπως θα ήθελε ο Πλάτωνας στην ιδανική Πολιτεία του. Ούτε καν οι καλοί. Η αναρρίχησή σας σε αξιώματα συνδέεται με Υποσχέσεις που μετά δεν τηρούνται η δε διαμονή σας με Λόγια,Λόγια Ψεύτικα, επιδεικνύοντας παράλληλα αγωνιώδη προσπάθεια "γαντζώματος" από την εξουσία (την κάθε είδους εξουσία) …πάση μα πάση θυσία. Άς μη μιλήσουμε και για πιθανά οφέλη από αυτήν.

2. Σίγουρα Εσείς Όλοι που εκάστοτε μας κυβερνάτε, δεν νοιάζεστε για τους άλλους, τους κυβερνώμενους. Το υπεροπτικό σας ύφος περιφέρεται στις οθόνες της τηλεόρασης , με παντογνωσία για όλα τα προβλήματα των άλλων που σας βλέπουν και σας ακούν και μέσα τους νοιώθουν να καίγονται. Δεν νοιάζεστε για τα παιδιά, τους γέρους, τους αρρώστους, τους φτωχούς, τις μητέρες, τους μετανάστες, τους ναρκομανείς, τους φυλακισμένους, και όλους τους αδυνάτους, για την γλώσσα και τη μόρφωση, την διαβίωση, το περιβάλλον, τις καθημερινές ανάγκες, την ασφάλεια, την απονομή δικαιοσύνης, ... ... ...

3. Σίγουρα Εσείς Όλοι που εκάστοτε μας κυβερνάτε, όχι μόνο δεν είστε οι άριστοι, όχι μόνο δεν νοιάζεστε για τους άλλους, αλλά προσπαθείτε με κάθε τρόπο να εξουδετερώσετε την δύναμη των αξίων και να τους συνθλίψετε, αν μπορείτε. Δεν επιθυμείτε την αξιοκρατία, σε κανένα τομέα, είναι ανεπιθύμητοι όσοι είναι άξιοι αλλά εμπόδιο στα σχέδιά σας, τους μειώνετε, στερώντας πολλές φορές την αξιοπρέπειά τους, για να νοιώσετε έτσι ανώτεροι και να μην διακινδυνεύσει η δύναμή σας. Διαλέγετε μικρά πιόνια που ονοματίζετε στρατηγούς (στερώντας και από αυτούς την αξιοπρέπειά τους) για να διοικήσουν και δεν σας νοιάζει αν έτσι θα βουλιάξει το συμφέρον του τόπου.


Οι τρεις προτάσεις είναι τα τονισμένα γράμματα. Τα υπόλοιπα γράφτηκαν συμπληρωματικά, έτσι για το ξέσπασμα.

Καλώ τους φίλους Καραφλοκότσυφα, Φλώρα, Παναγιώτα, Μαρία Νικολάοου να παίξουν.

Η γελοιογραφία είναι του Μιχάλη Κουντούρη

Τρία συννεφάκια και ένα μικρό ουράνιο τόξο, ταξιδιάρικα

Πήρα μία προσκλησούλα από την Παναγιώτα για ένα παιχνίδι. Εκείνη το έπαιξε με φαντασία και συγγραφική δεινότητα. Είχα δεχθεί την πρόσκληση, είχα μάλιστα καλέσει και τις φίλες της για σχόλια και η αλήθεια είναι ότι το γράφω πολύ καθυστερημένα, ανατρέποντας και τους κανόνες που μου έβαλε, όπως το είδα και σε άλλες ιστοσελίδες .

Ζητούμενο: να βρεθεί η μία αλήθεια μέσα από τις τέσσερις πιο κάτω προτάσεις.

Οι φίλοι μου είναι λίγοι αλλά ξεχωριστοί για μένα. Θα δούμε αν θα προβλέψουν σωστά , στο μικρό διάστημα που με γνωρίζουν τί θα μπορούσα να κάνω.


1. Στην Κωνσταντινούπολη, περπατώντας ένα βράδυ, είδαμε, σε δύο από τους μιναρέδες του μπλε τζαμιού, απέναντι από την Αγιά Σοφιά, κρεμασμένα φωτάκια που έγραφαν περίπου"Ιστανμπούλ είσαι πάντα δική μας". Αυτό δεν φαινόταν με το φως της μέρας. Δώσαμε κάποιες λίρες στον φύλακα και έκλεισε τα φώτα για ένα λεπτό.

2. Στο πάρκο του Τίβολι στην Κοπενχάγη, σε μία μικρή λιμνούλα ήταν αραγμένο ένα φωταγωγημένο πλοίο πειρατικό. Αποφασίσαμε να ανεβούμε. Σηκώσαμε την άγκυρα για πλάκα και το πλοίο άρχισε να γέρνει, τρομάξαμε!!! ευτυχώς επανήλθε σύντομα.

3. Στο Κάιρο, σε ένα δρομάκι, ήταν σταματημένο ένα μικρό κάρο με ένα γαϊδουράκο. Ο καροτσέρης είχε πάει για κάποια δουλειά και είχε δέσει τα δύο μπροστινά πόδια του γαϊδουράκου και το καϋμένο το ζώο ήταν για ώρα ακίνητο. Όταν ήρθε ο καροτσέρης, του έκανα πολύ έντονη παρατήρηση. Ο συνοδός μας με μάλλωσε γιατί ήταν επικίνδυνο.

4. Στην Αγία Πετρούπολη, μία λευκή νύχτα, περπατώντας δίπλα σε ένα κανάλι, ένας κύριος με βιολί έπαιζε ωραίες ρωσικές μελωδίες. Καθήσαμε κάτω δίπλα του και τον ακούγαμε μαγεμένοι.

Καλώ όσα από τα αστέρια του bloggroll μου δεν έχουν παίξει ακόμα, αν θέλουν, να ρίξουν το φως τους σε μία αλήθεια γι αυτούς, κι ας πουν και τρία ψέμματάκια μαζί. Ειδικότερα, τα ανεμοσκορπίσματα αν θέλουν να συμμετέχουν, να μας τα πουν "ποιητικά".

Και ο τίτλος;
Το μικρό ουράνιο τόξο είναι η αλήθεια, που αναλύει το λευκό φως στα χρώματά του. Όμορφο, αισιόδοξο, κατορθώνει να γεννηθεί μετά από μια βροχή, με την ελπίδα για μία φωτεινότερη μέρα.

Τα τρία συννεφάκια είναι τα ψεματάκια, λευκά, ψηλά και μακρινά, ώστε να μη βλάπτουν κανένα, ελαφρά, να τα παίρνει ο άνεμος και να χάνονται, ειπώθηκαν αθώα κρύβοντας μία ευχή ή ένα όνειρο να γινουνε πραγματικότητα. Ένα μέρος τους, που έχει μια μικρή αλήθεια, δυαλύεται σε ψιλή βροχούλα κι αν μαζευτούν πολλές , γεννούν καμιά φορά κι αυτές ένα μικρό ουράνιο τόξο.