en plein air (ή άλλως θερινό) σινεμά

Επιστέγασμα της ημέρας μετά από το θαλασσινό μπανάκι, το ψαράκι, τη μπυρίτσα, το ουζάκι με τα παρελκώμενα μεζεδάκια και τη χαλάρωση του μεσημεριανού ύπνου στους ήχους των τζιτζικιών...

Με το παγωτό, το ποπ κορν, τη τυροπιτούλα, ή το ποτό στο διάλειμμα. Και όχι, δεν υπάρχει καμία ενοχή για όλες αυτές τις μικρές αλλά θερμιδούχες απολαύσεις αφού ήταν πάντα συνήθεια παιδική που παρέμεινε να μας συνοδεύει ως αναπόσπαστο κομμάτι του θερινού σινεμά.

Εκεί οι κρυμμένοι δολοφόνοι, τα ταξίδια στο ουεστ και σε μέρη εξωτικά,  τα παραμύθια, το γέλιο και ο πόνος της ζωής, τα κινούμενα σχέδια, η φαντασία, το διάστημα… και νάναι ο έρωτας παντού ο βασιλιάς. Εκεί όλα αυτά να παίρνουν άλλη διάσταση κάτω από τ’ αστέρια.  Και το αγιόκλημα και το γιασεμί;  Μα ναι, ακόμα επιμένουν με πείσμα σε πολλά ακόμα να υπάρχουν!

Και μετά είναι η επιστροφή περπατώντας κάτω από τον έναστρο ουρανό ή ένα ολόγιομο φεγγάρι και τα νυχτολούλουδα να τρελαίνονται μεθώντας άρωμα…

Την ανάρτηση επέλεξε να συνοδεύσει το soundrack του anton Karas  από την ταινία "Ο τρίτος άνθρωπος" https://en.wikipedia.org/wiki/The_Third_Man_Theme  παίζοντας zither   https://en.wikipedia.org/wiki/Zither   Μία από τις ταινείες που είχα απολαύσει σε θερινό σινεμά με αφιερώσεις σε μαυρόασπρες ταινίες. Και ναι, από τις φορές που δεν είχε προβλεφθεί η εξέλιξη:))

Το "en plein air" έχει μεταφερθεί από την παιδική ηλικία και τέσσερα (!) θερινά σινεμά είναι το καρέ ας του εξοχικού:)

χαλαρά:)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τρυφερά, χαδιάρικα, παιχνιδιάρικα,  με ελάχιστες απαιτήσεις, πλήρη επικοινωνία με το βλέμμα, την ουρά τις κινήσεις του σώματος και πολύτροπη εκδήλωση της αγάπης τους (κυρίως όμως αποδοχή της δικής μας) και με χωρίς καμία υπόδειξη ή κριτική ποτέ για τις πράξεις μας.  Και ναι, όταν κοιμούνται ονειρεύονται:)

 

Φίλοι, φύλακες, μικροί γιατροί και μικροί δάσκαλοι καθημερινοί.  

 

 

Και για να μη ξεφύγουμε από το Σκωτσέζικο κλίμα, προτιμήθηκε, από τα παλαιότερα αναγνώσματα, αντί του Σέρλοκ Χολμς, Τη Νήσο των Θησαυρών, τον Δρ Τζέκυλ και Χάιντ κ.α.,  ο Πήτερ Παν του Τζέιμς Μπάρρυ, ίσως γιατί είχε πει ότι «Κάθε φορά που κάποιο  παιδί λέει ‘δεν πιστεύω στις νεράιδες’, κάπου υπάρχει μια μικρή νεράιδα που πέφτει νεκρή» και βεβαίως γιατί φανέρωσε πως τα παιδιά μπορούν να πετούν.

 

Σε μια μικρή westie

 

update 24.12.2014

 

 

Ο Νταλί, στην αγκαλιά της Μαριέλας!

 Ένας ευγενικός, ρομαντικός και χαδιάρης gentleman!

Λεπτομέρειες στα σχόλια:)

μικρά χαμόγελα

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

Από μικρά φυτά (και χαϊδεμένα) χρωματιστά χαμόγελα για σάς:)

Με βλέπει κανείς;

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

κλικ κλικ κλικ ... :)

 



Και από Β/B σε Μ/C

Η προηγούμενη ανάρτηση έκλεινε με ένα μαύρο τετράγωνο. Όμως για χάρη του σχολίου για την ανάρτηση του  Poet :

 “Eυρηματικό. Και αληθινό. Με προβληματίζει πάντως η απουσία άλλων χρωμάτων. Γιατί και το λευκό είναι κάποτε δυσοίωνο. Προτείνω την πολυχρωμία”, 
 
φτιάχτηκε ένα πολύχρωμο τετράγωνο-σκακιέρα. Ίσως εκεί οι συνδυασμοί να είναι πολύ περισσότεροι και οι κινήσεις του παιχνιδιού πιο πολύπλοκες από ένα σκάκι, ίσως όμως και πιο ευχάριστες:)
 

 

 

 

Επίσης για χάρη του σχολίου για την ίδια ανάρτηση του Νίκηπλου: 

 «Εκεί που ήμασταν μεθυσμένοι, τρελοί που πιστεύαμε ότι θα κάναμε τις σκακιέρες της ζωής μας πίνακες του Paul Klee,… οπισθοχωρήσαμε και είπαμε ναι στο ασπρόμαυρο... και να τώρα που έρχεται το μαύρο...»,

 και σε πείσμα των καιρών, ας ζήσουμε λίγο μέσα στα χρώματά του ζωγράφου:)

 

 "Κάστρο και Ήλιος" του Paul Klee, 1928, λάδι σε καμβά

Καλό μήνα ! 

 (όμορφα χρωματισμένο:)

 

Υγ: Μ/C για Μulti Colour:)

a happy end:)

Ανάμεσα από τα γύρω συμβαίνοντα, κάτι ελαφρύ, ένα μικρό διάλειμμα,

έτσι για ένα χαμόγελο:)

 



Επιμύθιο 1: Τα flamingos ας θυμούνται στα δύσκολα, τί παθαίνουν οι  περιφερόμενοι κακοί κροκόδειλοι από το «παραφούσκωμα».

Επιμύθιο 2: Ένα happy end δεν είναι έτσι για όλους:)

 

 Καλό Σαββατοκύριακο:)