«Έχει και η ψυχή τον δικό της κονιορτό..»

.

"Έχει και η ψυχή τον δικό της κονιορτό που εάν σηκωθεί μέσα μας αέρας, αλίμονο. Oι ορμές χτυπάνε στα παράθυρα, τα τζάμια θρυμματίζονται. Λίγοι ξέρουν ότι ο υπερθετικός στα αισθήματα σχηματίζεται με το φως, όχι με τη δύναμη. Kι ότι χρειάζεται χάδι εκεί που βάζουν μαχαίρι. Ότι ένας κοιτώνας με τη μυστική συνεννόηση των σωμάτων μάς παρακολουθεί παντού και μας παραπέμπει στην αγιότητα χωρίς συγκατάβαση.

A ! όταν η στιγμή φτάσει να καθίσουμε κι εμείς πάνω στο πεζούλι κάποιας Aγίας Πρέκλας εν μέσω αγριοσυκών, μορεών με ερυθρούς καρπούς, εις έρημον τόπον, απόκρημνον ακτήν, τότε η μικρή Kουμπώ μ' ένα κερί στο χέρι θα σηκωθεί στις μύτες των ποδιών να φτάσει εκεί ψηλά, μέσα στον αναστεναγμό μας, όλα τα εύφλεκτα: πάθη, πείσματα, φωνές οργής, μυριάδες έντομα χρωματιστούλια που να λαμπαδιάσει ο τόπος."

Οδυσσέας Ελύτης 

(από το "O μικρός ναυτίλος", Ίκαρος 1985)

οι φωτογραφίες: κολλάζ του ποιητή

Quo vadis ?

Οινοπνεύματα, χρώματα, και η φωνή του φεγγαριού

Οινοπνεύματα ..σιωπηλά κρύα υγρά  που καίνε.
Με χρώματα διάφανα έντονα ή απαλά, καθαρά ή αναμεμειγμένα με άλλα για να συνυπάρξουν δίπλα δίπλα, ή για να δημιουργήσουν καινούργια.
Παρέα στις χαρές και στις λύπες, βοηθοί  στο όνειρο, αλλά και στην καταστροφή.
Όμως αυτό που τα χαρακτηρίζει τελικά είναι το άρωμα και η γεύση τους αυτά δηλαδή που μένουν μετά στη μνήμη..



Η μουσική που ακούγεται στο βιντεάκι «la voce de la luna» (η φωνή του φεγγαριού) και συμπληρώνει τον τίτλο της ανάρτησης, επιλέχτηκε επηρεασμένα από ένα μικρό εφέ σε κάποια σημεία του βίντεο με μικρούς κύκλους που μοιάζουν με τις φυσαλίδες ενός αφρώδους οίνου ή ..με μικρά φεγγάρια (ε, ήταν προχθές και πανσέληνος :)

ποτά στα ράφια του σούπερ μάρκετ

φωτογραφίες από κινητό

χάδι

.

Κομματάκι από φτερό ή πούπουλο από στήθος πουλιού, σχεδόν δεν φαινόταν.. τόσο λευκοδιάφανο μικρό .. όμως είχε γνωρίσει τον αέρα τ’ουρανού, τη ζεστασιά και τον κτύπο μιας καρδιάς που πετά..

Το άφησα εκεί φεύγοντας, ανάλαφρα να τρεμοπαίζει σε κάθε φύσημα-ανάμνηση του ίδιου αέρα στη γη, τρυφερό χάδι σ’ ένα βότσαλο ακρογιαλιάς του χειμώνα

το  "βιντεάκι" δεν τραβήχτηκε ως βίντεο,

έγινε από φωτογραφίες που βγήκαν στο burst

υπόγειοι συρμοί, φως και κάποιοι συνειρμοί..

Δεκάδες μέτρα κάτω από τη γη, οι περαστικοί κινούνται στις αποβάθρες του μεγάλου σταθμού,
εκεί όπου διασταυρώνονται σιδηροτροχιές των υπόγειων συρμών της πόλης.

Εκεί, κι ένα κατακόρυφο άνοιγμα στο φως τ’ουρανού,
με ομπρέλες και σκάλες κρεμασμένες από αόρατες κλωστές …

..σαν τα όνειρα και τις ελπίδες που αιωρούνται ανάμεσα στη γη και στον ουρανό,

..σκάλες και αεροκίνητες ομπρέλες, τάχατες για ν’ ανέβουν πιο ψηλά οι δράστες των ονείρων,
τάχατες παρέχοντας  και κάποια κάλυψη από τα μέλλοντα … 

Κι έρχονται κάποια διαχρονικά λόγια για τη διαίσθηση των «προσιόντων»,

από μία ελληνική φωνή της μεγάλης πόλης, όπου διασταυρώθηκαν στον χρόνο ιδέες και φως:

«Οι άνθρωποι γνωρίζουν τα γινόμενα.
Τα μέλλοντα γνωρίζουν οι θεοί,
πλήρεις και μόνοι κάτοχοι πάντων των φώτων.
Εκ των μελλόντων
οι σοφοί
τα προσερχόμενα αντιλαμβάνονται.
Η ακοή αυτών κάποτε
εν ώραις σοβαρών σπουδών ταράττεται.
Η μυστική βοή τους έρχεται
των πλησιαζόντων γεγονότων.
Και την προσέχουν ευλαβείς.
Ενώ εις την οδόν έξω,
ουδέν ακούουν οι λαοί.» ⁽¹⁾


. 

Στο μεγάλο υπόγειο σταθμό της πόλης, δεν παρέλειψαν να βάλουν οι "επαΐοντες"  ζωντανές εικόνες ενός προειδοποιητικού μηνύματος (ή υπαρκτής αλήθειας) από κοράκια που πετούν..

Ένα αγαπημένο  τραγούδι από δίπλα θέλει κι επιμένει, ότι στην  πόλη των κοράκων,
ακόμα κι όταν θα φύγουμε, το φως θα συνεχίσει να υπάρχει …

 Ευτυχώς...  «Φως πάλι φως η ψυχή που μάχεται.» ⁽²⁾ 

 (1)Κωνσταντίνος Καβάφης «Σοφοί δε προσιόντων»..

 (Θεοί μεν γαρ μελλόντων, άνθρωποι δε γιγνομένων,
σοφοί δε προσιόντων αισθάνονται.»
Φιλόστρατος. Τα εις τον Τυανέα Απολλώνιον, VIII, 7.)

(2). Οδυσσέας Ελύτης «Προσανατολισμοί, Αιθριες)

Τα έργα στο σταθμό του μετρό στο Σύνταγμα:
 α). Γ. Ζογγολόπουλου «Αίθριο»
 β)Θόδωρος «Το Ωρολόγιο του Μετρό» 

Οι φωτογραφίες από το σταθμό του μετρό στο Σύνταγμα,  by Astria,

 τα δύο βίντεο από το you tube.