Μυτιλήνη, συνέδριο για τις παράκτιες ζώνες.

Αξίζει να γίνει αναφορά σε ένα γεγονός που έχει σχέση με τις ακτές μας και το περιβάλλον και δεν έτυχε ίσως της σχετικής ανάλογης δημοσιότητας.

Στη Μυτιλήνη,(για πρώτη φορά εκτός Αθηνών) από τις 23 έως τις 27 Σεπτεμβρίου, διοργανώθηκε το "4ο Πανελλήνιο Συνέδριο Διαχείριση και Βελτίωση Παράκτιων Ζωνών».

Στο συνέδριο συμμετείχαν πάνω από 200 σύνεδροι και αναπτύχθηκαν 60 εισηγήσεις και πέντε εξειδικευμένες προσκεκλημένες ομιλίες.

Ανατολή και βράδυ στο λιμάνι της Μυτιλήνης

Λίγα λόγια ειδικότερα για τη διάβρωση των ακτών:

Από τα σημαντικά αντικείμενα που συζητήθηκαν στο συνέδριο ήταν η αλλοίωση της ακτογραμμής και κυρίως η διάβρωση των ακτών, τα αίτια και οι τρόποι αντιμετώπισής της.

Η χώρα μας έχει εκτεταμένη παράκτια ζώνη με έντονες παρεμβάσεις από ανθρωπογενείς παράγοντες, ενώ παράλληλα επηρεάζεται από κλιματικές και γεωλογικές συνθήκες.

Ανθρωπογενείς παρεμβάσεις είναι π.χ. αυθαίρετες κατασκευές στην παραλία όπως κατακόρυφοι τοίχοι που ευνοούν την μείωση του πλάτους ή και την καταστροφή μίας παραλίας από τους ανακλώμενους κυματισμούς που παρασύρουν το υλικό της, κατασκευές μέσα στη θάλασσα χωρίς μελέτη με αποτέλεσμα τη συγκράτηση του μεταφερόμενου ιζήματος και διάβρωση μίας παρακείμενης παραλίας, κατασκευή φραγμάτων που συγκρατούν το ίζημα των ποταμών που εμπλουτίζει τις παραλίες, αμμοληψίες από τα ποτάμια με το ίδιο αποτέλεσμα...

Κλιματικές αλλαγές επηρεάζουν την μορφή της ακτογραμμής. Ειδικότερα, η αναμενόμενη ανύψωση της στάθμης της θάλασσας λόγω κλιματικών αλλαγών, σε ορισμένες περιοχές μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την εισχώρησή της σε χερσαία τμήματα.

Γεωλογικοί παράγοντες μπορεί να είναι σοβαρές κατολισθήσεις, καθιζήσεις, σεισμοί και κυματικές τους συνέπειες...

Από τους τρόπους αντιμετώπισης είναι η κατασκευή έργων προστασίας μετά από ακτομηχανική μελέτη, ο σχεδιασμός των θαλάσσιων κατασκευών λαμβάνοντας υπόψη την ευρύτερη περιοχή και τα πιθανά αποτελέσματα από την κατασκευή τους, να παρακολουθείται η εξέλιξη των ακτογραμμών, η παρέμβαση από την πολιτεία για την αντιμετώπιση των αυθαίρετων κατασκευών στην θάλασσα .

Λιμάνι Πλωμαρίου

Διοργάνωση συνεδρίου: Εργαστήριο Λιμενικών Έργων του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, καθηγητής (και πρύτανης) Κώστας Μουτζούρης.

Θεματικές ενότητες εισηγήσεων:

"Παράκτιο φυσικό και ανθρωπογενές περιβάλλον".

"Νησιωτικές παράκτιες ζώνες και τουρισμός".

«Αστικός σχεδιασμός στην παράκτια ζώνη - αιγιαλός και παραλία»

«Επιπτώσεις στο παράκτιο περιβάλλον»

«Έργα προστασίας και διαμορφώσεως παράκτιας ζώνης»

«Ολοκληρωμένη διαχείριση παράκτιας ζώνης»

Στον Μόλυβο

Αξίζει να αναφερθεί ότι το συνέδριο περιελάμβανε παράλληλα και την επί τόπου επίσκεψη σε παράκτιες περιοχές της Μυτιλήνης όπου γινόταν παρουσίαση για τα τοπικά ακτομηχανικά προβλήματα και ακολουθούσε δείπνο των Δημοτικών Αρχών και έτσι, εκτός από το πολύ ενδιαφέρον αντικείμενό του, παρείχε στους συνέδρους την ευκαιρία να γνωρίσουν και την Μυτιλήνη.

το βαλς των χαμένων ονείρων

Θα λείψω για λίγες μέρες. Για τον περαστικό φίλο, αφήνω για όνειρο, γλυκειά αναπόληση και χαμόγελο, "το βαλς των χαμένων ονείρων " του Μάνου Χατζιδάκι με τις πολύ πετυχημένες παληές φωτογραφίες του βίντεο .

πουλιά μετανάστες και ένα μικρό χελιδόνι

Ταξιδεύουν μερόνυχτα, ατέλειωτα χιλιόμετρα, με ανυποψίαστη δύναμη για τα σώματά τους. Μονοσήμαντος ο προορισμός τους, αγώνας ζωής (και πεπρωμένο;). Πετούν σε μεγάλα ύψη σε σοφούς σχηματισμούς, χρησιμοποιώντας νόμους της φυσικής, γνωστούς και άγνωστους. Φτάνοντας εξασθενισμένα στο τέλος του ταξιδιού, τους περιμένουν κάποιοι εχθροί. Όταν μετά από καιρό φανούν τα σημάδια, ξεκινούν το ταξίδι της επιστροφής στην Αρχή. Και πάλι ξανά και ξανά ...

///

Το μικρό χελιδόνι του τίτλου είναι αυτό του γνωστού παραμυθιού του ευτυχισμένου πρίγκηπα του Όσκαρ Ουάιλντ. Δίπλα του είναι η φωτογραφία μιας καλαμιάς, του έρωτά του, που ήταν η πρώτη αιτία για την καθυστέρηση του ταξιδιού του μαζί με τους φίλους του για τους ζεστούς τόπους. Η άλλη αιτία για την καθυστέρηση και η καθοριστική για το τέλος του και το τέλος του αγάλματος του πρίγκηπα, ήταν η καλοσύνη τους. Αυτή ήταν όμως και η αιτία που έμειναν αιώνια...

*Δυστυχώς δεν βρέθηκε ελληνικό κείμενο

έναστρη νύχτα

"starry starry night"



Μοναδικά υπέροχα ...




Άραγε, καμιά φορά η υπέρβαση δημιουργεί τρέλα; ή η τρέλα την υπέρβαση;
και η ιδιοφυϊα; συνοδεύεται από την μοναξιά στο στερέωμά της;

Μικρές σκέψεις.

Όταν στις 27.3.08 πρωτοάρχισα το blog, με τίτλο πρώτη ισχνή ηλιοαχτίδα, είχα γράψει:

"Blogger λοιπόν και εγώ...!!!Πρώτη φορά και δύσκολη, πολύ δύσκολη, για μένα που δε παίζω στα δάκτυλα όλα αυτά τα ηλεκτρονικά κόλπα που είναι παιχνίδάκια για άλλους. Είδα κάποια τυχαία και τα θαύμασα, ζήλεψα τον κόσμο τους και πιο πολύ την παρέα τους (θα τα αναφέρω μελλοντικά άν καταφέρω να συνεχίσω). Τα άλλα τα Βlogs που δεν μου άρεσαν τα προσπέρασα, δεν παύει να είναι και αυτά μιά άλλη παρέα που την χαίρονται οι δικοί της. Γι' αυτό τόλμησα και αποφάσισα κάτι που θα το θεωρούσα απίθανο για μένα: να εκθέσω και να μοιραστώ σκέψεις, συναισθήματα, γνώσεις, απόψεις, σε ανθρώπους που δεν γνωρίζω, όμως είδα ότι έχουν κοινα ενδιαφέροντα με εμένα. "

Και άρχισα το ταξίδι μου στα Βlogs ξεκινώντας από αυτούς που σχολίαζαν σε αυτά που μου άρεσαν. Όσα επέλεξα, τα λίγα, ακόμα τα χαίρομαι. Και κάποια με επέλεξαν και εκείνα, τα ευχαριστώ. Θα γράψω σε άλλη ανάρτηση για αυτά τα blogs, τα αστέρια όπως τα ονόμασα και έτσι είναι, αφού καθένα από αυτά, κάθε που το επισκεπτόμουνα, φιλόξενα, ένα δικο του κόσμο είχε να μου δείξει και λίγο από το φως του να μου χαρίσει.

Αυτό που δεν περίμενα σε αυτό το ταξίδι ήταν ότι δεν μοιράστηκα απλώς σκέψεις και συναισθήματα με την έννοια της καταγραφής τους, αλλά άρχισα σιγά σιγά να σκέφτομαι θέματα που συζητήθηκαν και επίσης, το πιο δύσκολο, να νοιώθω συναισθήματα και όταν έκλεινα τον υπολογιστή. Χαρά όταν με επισκέπτονταν και μου άφηναν τα σχόλιά τους, ανησυχία αν δεν είχα νέα τους, αν είναι καλά, μήπως κάτι που έγραψα μπορεί να τους στεναχώρεσε, ένοιωθα να συμμετέχω στα προβλήματά τους, να χαίρομαι στις επιτυχίες τους και στις καλές στιγμές τους, ένοιωθα από το γράψιμο και τα θέματά τους το πως ένοιωθαν και εκείνοι αυτή τη στιγμή και πολλά άλλα συναισθήματα που δεν φανταζόμουν ότι θα είχα για τους αγνώστους που μου γίνονταν γνωστοί αν και οι περισσότεροι ανώνυμοι.
Και όλα αυτά ενώ έχω έναν πολύ γεμάτο χρόνο από δουλειά, οικογένεια και φίλους (λίγους αλλά εξαιρετικούς) και αρκετά ενδιάφέροντα ώστε να μην πλήττω.

Νοιώθετε και εσείς το ίδιο; Είμαστε και μεις μήπως σε ένα εικονικό παιχνίδι ζωής με υπαρκτούς όμως χαρακτήρες;

Η φωτογραφία είναι από την "Όαση Φευγαλέας Ομορφιάς ..." του Ηλιογράφου