κλειστό παράθυρο

Μία μικρή μονοκατοικία στην Αθήνα, κατοικημένη, αλλά με ίχνη εγκατάλειψης ιδιαίτερα εμφανή στον κήπο. Ίσως λόγω ηλικίας των αγνώστων ενοίκων του σκέφτηκες.  Ένα κουνέλι κούρνιαζε σε μια γωνιά, κάποιες καρέκλες πλαστικές σκόρπιες, μία μπάλα σε μία άκρη.

 Όμως την προσοχή σου τράβηξε το περβάζι ενός κλειστού παραθύρου.  Εκεί, κάποια παιχνίδια αφημένα (ή με προσοχή τοποθετημένα;) και κάποιοι κάκτοι…  Όσες φορές ξαναπέρασες η εικόνα του παραθύρου ήταν ίδια.  Στάθηκες κι έβγαλες μία φωτογραφία με το κινητό πίσω από τα κάγκελα.

 

Ήθελες ν’ αποτυπωθεί  το κόκκινο αυτοκίνητο, ιδιαίτερα όμως εκείνο το άσπρο καρουσέλ.  Ξαναφωτογράφισες  για σιγουριά:  να φαίνεται καθαρά το άσπρο καρουσέλ.

 

 

 

Δεν ήξερες την ιστορία του παραθύρου, αλλά δεν ήθελες και να υποθέσεις. Ήταν κάτι μεταξύ της διακριτικότητας και του σεβασμού που πρέπει να δείχνεις στα πάντα κλειστά παραθυρόφυλλα, αλλά κυρίως ή ενδόμυχη επιθυμία να μείνει η ιστορία του άγνωστη: τυχόν  χαρές και πίκρες, στα ψέματα και στις αλήθειες, τότε που άνοιγε στον αέρα και στο φως.

Όμως μετά, παίζοντας, έδωσες στο παράθυρο και στα αντικείμενα διάφορα  χρώματα, φώτα και σκιές, όπως έχουν τα συναισθήματα. 
  



    

 

 

 

 

 

Ίσως σαν νά 'θελες να ξαναζωντανέψουν εκείνα τα αφημένα παιχνίδια, όπως σε κάποια παραμύθια…

 

 

 

 

 

υγ. Βέβαια, ίσως απλά, για εξοικονόμηση πολύτιμου χώρου, ή και για λόγους ασφαλείας από τυχόν διαρρήκτες, πίσω από το κλειστό παράθυρο να βρισκόταν μια ντουλάπα, ένας καθρέφτης... Όπως και νάναι, το παράθυρο σίγουρα θα θυμάται πάντα πως ο ρόλος για τον οποίο φτιάχτηκε, ήταν για να μπορεί ν’ ανοίγει και να επικοινωνεί με το έξω,  χαρίζοντας φως και  ανάσα στο μέσα:)

Φωτογραφίες από κινητό και παίζοντας μαζί τους στην τύχη με το photoshop. Κάντε κλικ πάνω εάν θέλετε να δείτε τις διαφορές στα συναισθήματα.

Ο Μίτος του Μύθου...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

«…Ο μίτος χάθηκε· το ίδιο κι ο λαβύρινθος. Σήμερα, εξακολουθούμε να μη ξέρουμε αν μας περιβάλλει ένας λαβύρινθος, ένα μυστικό σύμπαν ή ένα επικίνδυνο χάος. Το ευτυχές μας χρέος είναι να φανταζόμαστε ότι υπάρχει ένας λαβύρινθος και ένας μίτος. Αυτόν το μίτο δε θα τον βρούμε ποτέ· ίσως τον συναντάμε και τον χάνουμε σε μια πράξη πίστης, σε μια αρμονία, σ’ ένα όνειρο, στις λέξεις που ονομάζονται φιλοσοφία, ή, πολύ απλά, στην απέριττη ευτυχία."

                                                                                    Χόρχε Λουίς Μπόρχες

 

 

 

 

Χόρχε Λουίς Μπόρχες, «Ο Μίτος του Μύθου»

«Άπαντα Πεζά», εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα
Μετάφραση, Αχιλλέας Κυριακίδης

«L' atelier des saisons»

Μία σειρά από πέντε υπέροχες ζωγραφιές by dodo ! Η φαντασία, η ευρηματικότητα, οι λεπτομέρειες και το σχέδιο είναι μοναδικά!

Ένα ατελιέ διαφορετικό από τα συνηθισμένα, όπου δημιουργείται  κάτι ξεχωριστό …

Όμως, κυρίες και κύριοι, επειδή όπως λένε και τα SECONDS “Few lines, few colours, less words”  αμέσως ας γνωρίσετε το  atelier des saisons!:)

 

 

 



Ένα μεγάλο ευχαριστώ για το χαμόγελο που ακούραστα μας χαρίζουν τα SECONDS καθημερινά και αυτό το βιντεάκι, άλλο ένα μικρό ευχαριστώ για το atelier και την αφιέρωση:)

 

 

Η μουσική που ακούγεται ήταν της επιλογής dodo και συνόδευαν την κάθε ζωγραφιά της ανάρτησης . Με τη σειρά που ακούγονται: Glen Miller & His Orchestra: «Indian Summer», "Falling Leaves», "Stormy Weather», "Spring Will Be So Sad»

κάτωθεν

 

 

Ξαπλώνοντας  κάτω από τη σκιά των θάμνων και  βλέποντας τον ουρανό ανάμεσα από κλαδιά και φύλλα, συνειδητοποιείς, κατά κάποιον τρόπο, πώς είναι να βλέπεις τον κόσμο ανάποδα. 

Όπως δηλαδή θα έβλεπε τον κόσμο το νερό μίας λίμνης, ή όπως αυτός θα καθρεφτιζόταν εκεί.

 

 

 

 

Και όταν τα νερά είναι γαλήνια, μπορούν να τον βλέπουν χωρίς παραμορφώσεις.

 

 

 

     (άνωθεν ο κόσμος )



Μεταξύ ουρανού και γης…

(ή άλλως: Je reviens toujours)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο τίτλος  «μεταξύ ουρανού και γης», όπως θα λέγαμε ίσως για ένα ταξίδι αιώρησης από ψηλά, δηλαδή φτερουγίσματα από σκέψεις και εικόνες, ανάμεσα από ατραπούς και ξέφωτα. 

Ο παρενθετικός τίτλος, «Je reviens toujours», δανεισμένος από ένα τραγούδι που τελευταία στιγμή πριν την ανάρτηση τυχαία ακούστηκε και φάνηκε σαν να επέμενε να συμμετέχει σ’ αυτήν˙ θύμιζε τα αποδημητικά πουλιά που πάντα ξανάρχονται. 

 

Το τραγούδι εδώ

 

Οι φωτογραφίες από το όχι και τόσο καθαρό παράθυρο:) του αεροπλάνου στη διαδρομή Αθήνα-Χανιά-Αθήνα.