invincible

Χρόνια πολλά roadartist ........in athens...!!!

Χρόνια πολλά σ' αυτό το αγαπημένο μας blog, που με συνέπεια χαρίζει τόσες στιγμές γεμάτες από ποιότητα ζωής. Ένα παράθυρο σε πολιτιστικά και καλλιτεχνικά δρώμενα, μια ευαίσθητη ματιά  στα κοινωνικά θέματα, μία ανθρώπινη προσέγγιση στον διπλανό μας, πάντα με σεβασμό και ειλικρίνεια προς τους επισκέπτες του, πάντα με έγνοια για τους φίλους του.

Το φθινοπωρινό τριαντάφυλλο του κήπου που σε λίγο θ' ανοίξει τα πέταλά του, για σένα roadartist μου καλή μου φίλη. Γιατί, εκτός από την ομορφιά του χρώματος και του αρώματός του, είναι σπάνιο μέσα στο γύρω φθινόπωρο. Όπως κι εσύ.

(και ξέρω ότι αυτό είναι ένα απο τα τραγούδια που σου αρέσουν, όπως και τα ιταλικά :)

Τα σχόλια θα είναι κλειστά εδώ, γιατί τώρα πηγαίνω στη roadartist.....in athens....!!!  Θα συναντηθούμε εκεί:)

ο φάρος, το λιμανάκι και μια αχτίδα φως

«Φαναράκι στο πέλαγος τ’ ουρανού μου, φωτίζεις τόσο γλυκά τα βράδια»  είπε το μικρό λιμανάκι στον φάρο που έστεκε στην άκρη της θαλασσινής αγκαλιάς του. Κι εκείνος το αγάπησε μοναδικά και του χαρίστηκε για πάντα…

~ * ~ * ~ * ~ * ~

Η πρώτη αυτή σκέψη γράφτηκε για να συνοδέψει τις φωτογραφίες, επηρεασμένη από το πόσο όμορφα δένουν το μικρό λιμάνι κι ο φάρος του, εκεί που βρίσκονται αφημένα μαζί ανάμεσα από την γη και τον ουρανό.

Όμως αμέσως ήρθε η δεύτερη σκέψη, ενός φάρου, μιας αχτίδας φωτός κι ελπίδας μέσα στο σκοτάδι, κυριολεκτικά και συμβολικά, σταθερός εκεί να οδηγεί τον ταξιδευτή  της φουρτουνιασμένης θάλασσας, στη σωτηρία του σ’ ένα απάνεμο  λιμάνι...

..αλλά και σ’ έναν ηλιόλουστο αγαπημένο τόπο,  όπου όταν το σκοτάδι έχει πέσει πυκνό και δεν λέει να φύγει, όπως στους χειμώνες του βορρά, μια μικρή φλόγα, μια αχτίδα φως, φέγγει άσβηστη, ιερό φυλαχτό στις ψυχές των παιδιών του.

 Κι ονειρεύομαι ένα νησί στην καρδιά αυτού του τόπου,  όπου χιλιάδες φάροι θ’ ανάψουν όλοι μαζί στο σκοτάδι, χαρίζοντάς του ξανά το φως μέσα στην τρικυμία της νύχτας. Κι αυτή  θάναι η πρώτη αχτίδα περιμένοντας την ανατολή που θάρθει. Το άλλο πρωινό θα τον βρει τόσο όμορφο, ξαγνισμένο σε γαλήνια νερά, πλημμυρισμένο από το δικαιωματικά δικό του, φως τ’ ουρανού του.

είθε!

(Οι φωτογραφίες από το παληό λιμάνι των Χανίων)

για λίγο...

Ένα διάλειμμα, χωρίς πολλά λόγια,  κλείνοντας τα μάτια για λίγο στα γύρω…

μόνο ανοιχτοί ορίζοντες κι ανάσα ελευθερίας…

πόσο το έχουμε ανάγκη!




Το βίντεο με σκηνές από την ταινία "The Man from Snowy River"
και μουσική: Hans Zimmer, "Chevalier de Sangreal"

ένα πουλάκι και μια μαγική φλογέρα

Ήταν άνοιξη, κοντά στο Πάσχα.

Στο εξοχικό, κάθε απόγευμα την ίδια ώρα, ακουγόταν το τραγούδι από ένα πουλάκι. Την πρώτη φορά νόμιζα ότι ήτανε τυχαίο. Μετά  έπαιρνα θέση δίπλα στο παράθυρο εκείνη την ώρα για να τ’ ακούσω.  Με φτωχό βοηθό μία μικρή φωτογραφική μηχανή ένα απόγευμα αποτύπωσα ένα απειροελάχιστο ίχνος του, ας με συγχωρέσει που ήταν κακόηχο. Τώρα που καλοκαίριασε δεν ακούγεται πια.

Το πουλάκι αυτό θυμήθηκα τώρα που ήθελα να βάλω κάποιον άλλο γλυκό ήχο απο ένα φλάουτο της άνοιξης …

….σε ένα αγαπημένο παραμύθι…

«Η φλογέρα κι ο αγέρας»

της Μάρω Λοϊζου

από το «ήταν και δεν ήταν

μια φορά κι έναν καιρό»)

«Ήταν και δεν ήταν μια φορά κι ένα καιρό
ένας αγέρας λεύτερος ωραίος καβαλάρης.
Καβάλαγε το σύννεφο κι έφερνε τη βροχούλα
καβάλαγε βουνοπλαγιές κι αρχίναγαν τραγούδι
και κάθε νιούτσικο κλαδί άπλωνε το χεράκι
να το χαϊδέψει ο λεύτερος ωραίος καβαλάρης
να το κρατήσει ολόσφιχτα και να το παρασύρει
στον όμορφό του το χορό.

.........

Ήταν και δεν ήταν μια φορά κι ένα καιρό
Και μια φλογέρα ταπεινή σε μια άκρην αφημένη.
Όνειρα αυτή δεν έκανε ούτε καρτερούσε
νάρθει ο αγέρας από κει να τη γλυκοχαϊδέψει.
Μόνο με μάτια ορθάνοιχτα κρυφοπαρατηρούσε
της φύσης τον τρελό χορό, το αιώνιο σύρε κι έλα,
τα χίλια παιχνιδίσματα, τα σκέρτσα του αγέρα
Κι ώχου πώς τα καμάρωνε, λες κι ήτανε αυτή
όλα αυτά τα ωραία.

.............




Έτσι που ένα πρωινό τη βρήκε ο αγέρας
Πέρασε μέσα της γλυκά κι ώ! Πώς μεταμορφώθηκε
η ταπεινή φλογέρα. Μια αγκαλίτσα γίνηκε
να κλείσει την αγάπη κι απ’ το σφιχτό τ’ αγκάλιασμα
η μελωδία πού κρυβε στα καλαμένια στήθια
χάδι το χάδι υψώθηκε ολόμορφη παρθένα.
Και το μαντάτο έφτασε στ’ απέραντα τα πλάτη:
«ο λεύτερος παντρεύεται την πιο γλυκειά φλογέρα!»

…για μια καρδιά που χτυπά με χρώματα αγάπης, μια αγκαλιά με φτερούγες καλοσύνης … που πλησιάζει απαλά με έγνοια αγγίζοντας τα γύρω, που σκορπίζει πανέξυπνα, τρυφερά δεμένα, γέλιο, παιχνίδι κι αστερόσκονη … μια μαγική φλογέρα στη δική της cadenza…

δηλαδή Κυρίες και Κύριοι, για το διάφανο…το αέρινο …. το μοναδικό …   ΞΩΤΙΚΟ !!!!!!!

(Ξωτικό μου, από καιρό τριγύριζε στο μυαλό αυτό το παραμύθι της Μάρω Λοϊζου να σου χαρίσω, αλλά με πρόλαβες εσύ και μου χάρισες χρυσάφι :)

(εάν δεν φαίνεται το slide, κλικ εδώ )


photo by Astria