Πήρα μία προσκλησούλα από την Παναγιώτα για ένα παιχνίδι. Εκείνη το έπαιξε με φαντασία και συγγραφική δεινότητα. Είχα δεχθεί την πρόσκληση, είχα μάλιστα καλέσει και τις φίλες της για σχόλια και η αλήθεια είναι ότι το γράφω πολύ καθυστερημένα, ανατρέποντας και τους κανόνες που μου έβαλε, όπως το είδα και σε άλλες ιστοσελίδες .
Ζητούμενο: να βρεθεί η μία αλήθεια μέσα από τις τέσσερις πιο κάτω προτάσεις.
Οι φίλοι μου είναι λίγοι αλλά ξεχωριστοί για μένα. Θα δούμε αν θα προβλέψουν σωστά , στο μικρό διάστημα που με γνωρίζουν τί θα μπορούσα να κάνω.
1. Στην Κωνσταντινούπολη, περπατώντας ένα βράδυ, είδαμε, σε δύο από τους μιναρέδες του μπλε τζαμιού, απέναντι από την Αγιά Σοφιά, κρεμασμένα φωτάκια που έγραφαν περίπου"Ιστανμπούλ είσαι πάντα δική μας". Αυτό δεν φαινόταν με το φως της μέρας. Δώσαμε κάποιες λίρες στον φύλακα και έκλεισε τα φώτα για ένα λεπτό.
2. Στο πάρκο του Τίβολι στην Κοπενχάγη, σε μία μικρή λιμνούλα ήταν αραγμένο ένα φωταγωγημένο πλοίο πειρατικό. Αποφασίσαμε να ανεβούμε. Σηκώσαμε την άγκυρα για πλάκα και το πλοίο άρχισε να γέρνει, τρομάξαμε!!! ευτυχώς επανήλθε σύντομα.
3. Στο Κάιρο, σε ένα δρομάκι, ήταν σταματημένο ένα μικρό κάρο με ένα γαϊδουράκο. Ο καροτσέρης είχε πάει για κάποια δουλειά και είχε δέσει τα δύο μπροστινά πόδια του γαϊδουράκου και το καϋμένο το ζώο ήταν για ώρα ακίνητο. Όταν ήρθε ο καροτσέρης, του έκανα πολύ έντονη παρατήρηση. Ο συνοδός μας με μάλλωσε γιατί ήταν επικίνδυνο.
4. Στην Αγία Πετρούπολη, μία λευκή νύχτα, περπατώντας δίπλα σε ένα κανάλι, ένας κύριος με βιολί έπαιζε ωραίες ρωσικές μελωδίες. Καθήσαμε κάτω δίπλα του και τον ακούγαμε μαγεμένοι.
Καλώ όσα από τα αστέρια του bloggroll μου δεν έχουν παίξει ακόμα, αν θέλουν, να ρίξουν το φως τους σε μία αλήθεια γι αυτούς, κι ας πουν και τρία ψέμματάκια μαζί. Ειδικότερα, τα ανεμοσκορπίσματα αν θέλουν να συμμετέχουν, να μας τα πουν "ποιητικά".
Και ο τίτλος;
Το μικρό ουράνιο τόξο είναι η αλήθεια, που αναλύει το λευκό φως στα χρώματά του. Όμορφο, αισιόδοξο, κατορθώνει να γεννηθεί μετά από μια βροχή, με την ελπίδα για μία φωτεινότερη μέρα.
Τα τρία συννεφάκια είναι τα ψεματάκια, λευκά, ψηλά και μακρινά, ώστε να μη βλάπτουν κανένα, ελαφρά, να τα παίρνει ο άνεμος και να χάνονται, ειπώθηκαν αθώα κρύβοντας μία ευχή ή ένα όνειρο να γινουνε πραγματικότητα. Ένα μέρος τους, που έχει μια μικρή αλήθεια, δυαλύεται σε ψιλή βροχούλα κι αν μαζευτούν πολλές , γεννούν καμιά φορά κι αυτές ένα μικρό ουράνιο τόξο.
