Κυριακή, 20 Ιουλίου 2014

o τρόμος και σήμερα:

 
 
 
 
Στον θόρυβο και στην όψη των αεροπλάνων, των πυραύλων, κάθε μηχανής και όπλου που σκορπά την καταστροφή, τον θάνατο.
Στα πυρά που εξαπολύονται από οποιονδήποτε, με στόχο, ή χωρίς στόχο.
Στα μάτια των παιδιών, στις σπαρακτικές κραυγές των μητέρων, στις πληγές, στους ακρωτηριασμούς και στους θανάτους των αμάχων, των υπερασπιστών των οσίων και των μικρών στρατιωτών κάθε πλευράς.
Στα ερείπια των βομβαρδισμένων σπιτιών και στο πρόσωπο των χωρίς αιτία και έλεος προσφύγων .
Στους απελπισμένους όρκους εκδίκησης, όταν δεν υπάρχει αύριο, όταν κάποιος δεν έχει πια τίποτα ζωντανό ή άψυχο να χάσει και στους φανατισμένους όρκους που δίνονται στο όνομα του Θεού, ή στο δίκιο του λαού.
Στα όνειρα που έχουν χαθεί, ακόμα και για μια ανάσα ζωής σε μια πιθαμή ελεύθερης γης και που τη θέση τους παίρνουν οι παντοτινοί εφιάλτες .
Στην απάνθρωπη εκμετάλλευση και θυσία του Αθώου: ως «ασπίδα» από αυτόν που κρύβεται, ως «αναγκαίες παράπλευρες απώλειες» (αν και πολυπληθέστερες αυτών του κύριου στόχου) για τον επιτιθέμενο, ή ακόμα και ως επικοινωνιακό όπλο, κατά πώς βολεύει, από όλους.
Στη σιωπή των Πιλάτων και των ανθρώπων που τους ορίστηκε να υπερασπίζουν την επί γης ειρήνη (αφού είναι αμέτοχοι άμεσα στο αίμα), αλλά και των αδιάφορων που παρακολουθούν σε απόσταση ασφαλείας (αφού δεν είναι εκείνοι που δοκιμάζονται σήμερα).
Στη νεκρική σιγή που απλώνεται γύρω και επιβάλλεται συνωμοτικά από τα αρπακτικά που κατασπαράζουν τη λεία τους και από τα διπλανά τους, εκείνα που περιμένουν τ' αποφάγια, ή αποβλέπουν με το αζημίωτο στη «φιλία» τους, αλλά και από τα άλλα μεγάλα αρπαχτικά, που περιμένουν σε αντάλλαγμα να μην τα ενοχλήσει κανείς όταν θα έρθει η δική τους σειρά να κατασπαράξουν.
Ο τρόμος του πολέμου και σήμερα!
Και ο Άνθρωπος σήμερα;

 
 
 
" Ένα παιδί
γράφει πάνω σ’ έναν τοίχο
ένα παιδί
που ανάμεσα στα δάχτυλά του βλάστησε η φωτιά
Εσείς λευκά κράνη, Προσοχή
από ένα παιδί
που βλάστησε ανάμεσα στα δάχτυλά του η φωτιά
από ένα παιδί
που γράφει πάνω σε έναν τοίχο
που γράφει κάποιες πέτρες
και κάποια δέντρα
και κάποια ποιήματα"   (Μαχμούντ Νταρουίς)
 
Και αυτό το παιδί βρίσκεται σήμερα σε όλα τα μέρη του κόσμου, εκεί όπου απλώνεται η σκιά του τρόμου και η φρίκη του πολέμου.
 
«Ένα παιδί» στίχοι του  Mahmoud Darwish  μουσική Marcel Khalife τραγουδά η Oumeima el Khalil



update 24.7.2014 

Πιο κάτω, στίχοι από τη συλλογή "Ο Πλοηγός του απείρου" 1986 του Τόλη Νικηφόρου

"......................
όταν πεθαίνει ένα παιδί
πέφτει βαθύτατο σκοτάδι το ξημέρωμα
βρέχει μεγάλα δάκρυα λαμπερά
πέτρινα γίνονται τα φύλλα και τα δέντρα

όταν πεθαίνει ένα παιδί
ταράζεται ο ύπνος των αρχαίων νεκρών
κι από τη γη αναδύονται τα πρόσωπά τους
ενώ σαν χάλκινο πουλί
ο άνεμος τοξεύεται στο χώμα

όταν πεθαίνει ένα παιδί
οι λέξεις κι οι φωνές συντρίβονται
τριγύρω ο κόσμος καταρρέει"



Είχε γραφτεί για ένα παιδί που πεθαίνει από την πείνα. Τη φορά αυτή "από πυραύλους, από βόμβες, από την ανθρώπινη θηριωδία."


 
Αγαπητέ μας ποιητή σ΄ευχαριστώ



14 σχόλια:

Roadartist είπε...

Τι να πει κανείς για όλη αυτή την τρέλα, πραγματικά.
Δεν υπάρχουν λόγια. Το χειρότερο ποτέ δεν μαθαίνουμε από την ιστορία. Από τα λάθη. Από τον πόνο.
Κρίμα, μα ο άνθρωπος είναι άπληστος... Χαζός. Αλαζόνας.
Με γεμίζουν θλίψη απίστευτη. :(

Roadartist είπε...

* Η επιλογή του πίνακα απόλυτα ταιριαστή.

ξωτικό είπε...

....κατά πως βολεύει.....
όλη η ουσία του (διαχρονικά) ανθρώπινου δράματος νομίζω...

dodo είπε...

Οργή, θλίψη, απελπισία...
Και πάλι οργή και θλίψη και αγανάκτηση...

Άιναφετς είπε...

Τι θ' απογίνουν τα παιδιά που μεγαλώνουν μες το τρόμο και το μίσος των "μεγάλων";
Πολύ φοβάμαι και πως αυτά με τη σειρά τους, θα γίνουν οι μαριονέτες αυτών που κινούν τόσο επιδέξια τα νήματα και σπέρνουν τον σπόρο της εκδίκησης στις καρδιές τους, για τα δικά τους άθλια συμφέροντα...
Απέραντη θλίψη γιατί δεν έχει τελειωμό αυτό δράμα...

Poet είπε...

όταν πεθαίνει ένα παιδί

αβιταμίνωση
είναι όρος των στατιστικών δελτίων
η πείνα εξωραϊσμένη
αποπροσωποποιημένη όπως θα τόνιζε και κάποιος διανοητής
λέξη χωρίς εικόνα

ένα παιδί είναι μονάκριβο
ένα παιδί πεθαίνει κάθε δευτερόλεπτο
με την κοιλιά πρησμένη
μάτια που δεν χωράνε πια στις κόγχες τους
σε χώρες που ονομάζονται εξωτικές
πεθαίνει στο κατώφλι του σπιτιού μου

όταν πεθαίνει ένα παιδί
πέφτει βαθύτατο σκοτάδι το ξημέρωμα
βρέχει μεγάλα δάκρυα λαμπερά
πέτρινα γίνονται τα φύλλα και τα δέντρα

όταν πεθαίνει ένα παιδί
ταράζεται ο ύπνος των αρχαίων νεκρών
κι από τη γη αναδύονται τα πρόσωπά τους
ενώ σαν χάλκινο πουλί
ο άνεμος τοξεύεται στο χώμα

όταν πεθαίνει ένα παιδί
οι λέξεις κι οι φωνές συντρίβονται
τριγύρω ο κόσμος καταρρέει

από τη συλλογή Ο πλοηγός του απείρου, 1986

Όχι από την πείνα τη φορά αυτή αλλά από πυραύλους, από βόμβες, από την ανθρώπινη θηριωδία.

Άστρια είπε...

********
********
Ήταν μία ανάρτηση όπως και κάποιες άλλες που έχουν αρχειοθετηθεί με την «ετικέτα» “γεγονότα”, συνήθως με κλειστά τα σχόλια και αφορούν σε κάτι που αναβλύζει μέσα από την αγανάκτηση και την απογοήτευση γι’ αυτό που συμβαίνει και που δεν μπορεί να σταματήσει να τριγυρνά στο μυαλό αν δεν καταγραφεί εκεί, γρήγορα, έτσι όπως έρθει. Κάτι για το οποίο θα μπορούσε κανείς να γράψει πάρα πολλά , να το συνοδέψει με εικόνες τραγικές (εξ άλλου, έχουν γραφτεί άπειρα από όλες τις πλευρές), όμως αυτό που είχε σημασία ήταν να το καταγράψει με τον δικό του απλό τρόπο, να το εξωτερικεύσει, ν’ ακουστεί κι από εκείνον.

Αυτή τη φορά τα σχόλια δεν ήταν κλειστά, ήθελε ν’ ακουστεί κάτι λίγο ακόμα.

Άστρια είπε...

Ξεχωριστοί μου roadartist, ξωτικό, dodo, Άιναφετς και poet, σας ευχαριστώ από καρδιάς που αφήσατε τη σκέψη σας εδώ σ’ αυτή την ανάρτηση. Ναι, η λέξη που ακούστηκε περισσότερο στα σχόλιά σας ήταν «θλίψη»…

Άστρια είπε...

@poet

Αγαπητέ μας ποιητή, χωρίς να στο ζητήσω, έβαλα κάποιους από τους στίχους σου στην ανάρτηση γιατί ήταν γραμμένα για ένα Παιδί που πεθαίνει τραγικά από τις συμφορές των Μεγάλων, αλλά και γιατί ήταν πλοηγημένα στο άπειρο.

Άστρια είπε...

***
φίλοι μου θα λείψω για ελάχιστες μέρες. Να είστε καλά!:)

Poet είπε...

Σε ευχαριστώ που ανάρτησες το ποίημά μου για το παιδί, καλή μου Άστρια. Απ' αφορμή τη δική σου ανάρτηση, το ανάρτησα κι εγώ στον τοίχο μου στο facebook.

Με την ευκαιρία ας πούμε, για όσους δεν το γνωρίζουν, ότι ο πίνακας του Πικάσο αναφέρεται στον βομβαρδισμό της Γκουέρνικα, της ιερής (και συνεπώς ανοχύρωτης) πόλης των Βάσκων από την ταξιαρχία Κόνδωρ του Χίτλερ κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου (1936-1939). Για πρώτη φορά εκεί τα ναζιστικά τέρατα εφάρμοσαν το saturation bombing, δηλαδή, τη μεθοδική και ολοκληρωτική καταστροφή της πόλης τετράγωνο τετράγωνο. Της πόλης της ειρήνης, των παιδιών, των γυναικών, των αμάχων.

Αυτός ο κόσμος δεν αλλάζει !! Ή μήπως θα τον αλλάξουμε εμείς;

ηλιογράφος είπε...

Διαχρονικός ο πίνακας,
Διαχρονικά και τα κείμενα,
Διαχρονικά και τα σχόλια.

Τι άλλο πια να αναρτήσω; ακόμη και ο τίτλος του ιστολογίου μου μερικές φορές φαντάζει ειρωνικός.

Άστρια είπε...

ποιητή μας σ' ευχαριστώ πολύ που συμπλήρωσες αυτές τις πληροφορίες για τον πίνακα. Ήταν παράλειψή μου που δεν έκανα αναφορά.
Η αλήθεια είναι δεν το σκέφτηκα καθόλου, ίσως γιατί αυθόρμητα θεώρησα ότι οι φίλοι του ιστολογίου σίγουρα γνωρίζουν αυτόν τον πίνακα.

Όσο για τον κόσμο που δεν αλλάζει, μακάρι, αλλά η ευχή να τον αλλάξουμε εμείς, ακούγεται πια τόσο μακρινή και ουτοπική...

Παρά ταύτα, ας ευχηθούμε καλό μήνα!:)

Άστρια είπε...

ηλιογράφε, και η Όαση διαχρονική για μας είναι!:)