a secret gαrden

 

 

Ένας  μυστικός κήπος μικρών θαυμάτων και η μουσική ενός τρυφερού ποιήματος

είναι πάντα εκεί, πολύ κοντά και περιμένει... 

απλά, κοιτάξτε λίγο δίπλα, λίγο πιο ψηλά, λίγο εντός…

 

 

 

 

update 8.10.2012

 

σίγουρα εκεί λίγο πολύτιμο νερό ..

 

 

 

 

"Not only the thirsty seek the water,
the water as well seeks the thirsty."
~ Rumi

Μουσική των  Secret Gαrden: «Poème ” 
H φωτογραφία από το διαδίκτυο 

μικρές σκέψεις

 Είναι μέρες που η ψυχή επιλέγει να σιωπά.

 

Όταν τα γύρω φαίνονται σκοτεινά και οι ελπίδες για φως ν’ απομακρύνονται. Κλείνεται στον δικό της κόσμο. Όπως ένα στρείδι που κλείνει ερμητικά το όστρακο, όπως το σαλιγκαράκι που κρύβεται στο καβούκι του μέσα στη βροχή. Δεν εγκαταλείπει, δεν χάνεται, όμως νοιώθει ότι δεν έχει κάτι να πει.

 

Κι εκεί, έρχεται ένα σχόλιο, μετά από μεγάλο διάστημα σιωπής, ένα μήνυμα καρδιάς, από το αγαπημένο μας fractal : «...Τις ώρες της κρίσης του εφιάλτη πάντα ανατρέχουμε σε εκείνους που μιλούν στην ψυχή μας. Έτσι, γιατί δεν θέλουμε να πιστέψουμε πως όλα χάθηκαν.»

 

 

 

Και αρκούν αυτά τα λίγα υπέροχα λόγια για να ταρακουνηθεί και να νοιώσει η ψυχή ότι επέλεξε λάθος στη σιωπή. Γιατί να, έτσι απλά, συνειδητοποιεί ότι παραμερίζοντάς τη και ακουμπώντας σε αγαπημένα πρόσωπα τα κάνει, εκείνα, να νιώθουν ξεχωριστά, μοναδικά. Κι αυτό δεν έχει τίμημα. Και τότε συνειδητοποιεί ακόμα ότι δεν μπορεί, δεν της επιτρέπεται να σιωπά ακόμα. 

Και πώς μπορεί να σιωπά όταν καίγεται ένας τόπος; Και γεμίζει ο αέρας ασφυκτικά από τις καμένες μυρωδιές των πιο πολύτιμων βοτάνων της γης του, σαν θυμιατό θυσίας, ξανά και ξανά… Και η φωτιά και η στάχτη, πολλά χρόνια μετά κρατούν. 

Όμως οι βολβοί από τους λαλάδες, τις μοναδικές άγριες τουλίπες της Χίου, είναι ριζωμένοι εκεί, στο χώμα κάτω από τη στάχτη, κρατώντας κρυμμένη ευλαβικά, την άφθαρτη δύναμη της ζωής. Και πεισματικά θ’ ανθίσουν με όλα τ’ αγριολούλουδα, χαμογελώντας στο χρώμα μιας άνοιξης που σίγουρα θάρθει πάλι...

 

Και είναι βαθύς διπλά ο πόνος για την καθημερινά «καιόμενη γη» της τύχης ενός ευλογημένου ζηλευτού τόπου και της ψυχής τόσων αθώων ανθρώπων του, που άλλοι αποφάσισαν γι’ αυτόν. Κι εκεί σημάδια νωπά, τα χνάρια από τις επιλογές των πολιτικών, τις εχθρικές συμπεριφορές των «συμμάχων» και τις αρπαχτικές προσδοκίες των επενδυτών΄ αλλά εκεί και όσοι πολλοί άλλοι δεν δίσταζαν, δεν διστάζουν ακόμα, βάζοντας το ατομικό συμφέρον ως οδηγό, ή το «ωχ αδελφέ», ν’ ανοίγουν διάπλατα τις κερκόπορτες ξανά και ξανά… 

Όμως, μετά από κάθε χειμώνα μία άνοιξη ακολουθεί. Κι αυτός είναι Νόμος απαράβατος, παντοτινός, που κανείς δεν μπορεί να τον αλλάξει, όση δύναμη κι αν κατέχει στη γη. Θα μιλήσει η ψυχή που είναι κρυμμένη πίσω από τη στάχτη και θ’ ανθίσει το χρώμα πάλι.

 

 



Κι ας δανειστώ εδώ τα ίδια λόγια:

 « Έτσι, γιατί δεν θέλουμε να πιστέψουμε πως όλα χάθηκαν.»

 

καλοκαιρινές διακοπές..

Είχα ψάξει πολύ να το βρω και από καιρό το είχα κρατημένο στο πρόχειρο.  Ήθελα να το αναρτήσω στην καρδιά του καλοκαιριού.

Γιατί οι καλοκαιρινές διακοπές είναι συνυφασμένες οπωσδήποτε με βουτιές στη θάλασσα, νυχτερινούς περιπάτους με φεγγαράδα, άρωμα από γιασεμί και νυχτολούλουδο, τον έρωτα,  τη φυγή από τα καθημερινά με μικρές ή μεγάλες υπερβάσεις επιτρέποντας σε μεγαλύτερο βαθμό ελευθερίας την ψυχαγωγία και την απόλαυση, αλλά και με μνήμες και  νοσταλγίες, διάθεση ρομαντική και κάποιες στιγμές που το μυαλό έχει την πολυτέλεια του χρόνου να «φιλοσοφήσει»

«Αιωνιότητα και μια μέρα», από τη γνωστή ταινία του Αγγελόπουλου, τα τέσσερα πρώτα λεπτά. Μην διαβάσετε τους αγγλικούς  υπότιτλους, δεν είναι συγχρονισμένοι και μπερδεύουν. Βάλτε ακουστικά και αφουγκραστείτε τους μικρούς ήχους του καλοκαιρινού πρωινού και τον μικρό, ψιθυριστά μυστικό διάλογο των παιδιών.


 

Και ο διάλογος:

«-Αλέξανδρε θάρθεις; Πάμε στο νησί;

-Πού;

-Στο νησί, να βουτήξουμε να δούμε την αρχαία πόλη

- Έπειτα θ’ ανέβουμε ψηλά,  στον βράχο και θα φωνάζουμε στα καράβια που περνάνε. Εσύ δεν ξέρεις για την αρχαία πόλη .  Ο παππούς λέει ότι ήταν μια ευτυχισμένη πόλη, βυθίστηκε από έναν σεισμό και κοιμάται στον βυθό αιώνες τώρα.  Βγαίνει από το νερό μια στις τόσες , για μια στιγμή μόνο, όταν το πρωινό αστέρι νοσταλγήσει τη γη και σταματήσει να κοιτάξει. Τότε, όλα σταματάνε, και ο χρόνος σταματάει . Τι είναι ο χρόνος; Ο παπούς λέει ότι ο χρόνος είναι ένα παιδί,  που παίζει πεντόβολα στην άκρη της θάλασσας.  Θάρθεις; »

   * * * 

Φίλοι μου, βρίσκομαι σε διακοπές με περιορισμένη σύνδεση. Πιστεύω να φαίνεται το βίντεο γιατί δεν μπορώ να το ελέγξω. Δεν πρόλαβα λόγω ανελαστικών υποχρεώσεων νωρίτερα να σας αποχαιρετήσω:)

Για τους περαστικούς, από εδώ, εκτός από ρομαντική διάθεση, κερνάμε δροσιστικά παγωμένα sorbet à la mangue και sorbet aux cerises.

Οι συνταγές ελήφθησαν από εδώ:

Sorbet à la mangue,  από τη  Μικρή (αλλάΜεγάλη!) Κουζίνα της Κικής

Sorbet aux cerises, από τις ελάχιστες (αλλά Φανταστικές!) συνταγές των seconds του dodo

Ιούλιος

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το ξύλινο τραπέζι
το κρασί το ξανθό με την κηλίδα του ήλιου
του νερού τα παιχνίδια στο ταβάνι
στη γωνιά το φυλλόδεντρο που εφημερεύει

Οι λιθιές και τα κύματα χέρι με χέρι
μια πατούσα που σύναξε σοφία στην άμμο
ένας τζίτζικας που έπεισε χιλιάδες άλλους
η συνείδηση πάμφωτη σαν καλοκαίρι

(Οδυσσέας Ελύτης: από το Δοξαστικόν του ΆΞΙΟΝ ΕΣΤΙ"

Καλό μήνα:)

χρώμα καλοκαιριού κι ένα μελισσάκι

Το καλοκαίρι  άρχισε να χαμογελάει χρώμα: στα κίτρινα,  στα πορτοκαλιά,  στα κόκκινα,  στα μενεξεδιά˙  κι ένα μελισσάκι ανάμεσα εκεί, προσηλωμένο στο έργο του μέσα στον κύκλο της ζωής, αδιάφορο για τα γύρω τα «σοβαρά» τα πολύ «σημαντικά» που συμβαίνουν, ανέμελα αφημένο στο αύριο.  Γι αυτό ίσως κι ευτυχισμένο…