άνοιξη, ανάσταση και μια καρδιά απλοϊκή..

Άνοιξη,  τόσο δεμένη με την Ανάσταση.

Και είναι η καρδιά  που πλημμυρίζει  όλη την άνοιξη  και είναι η ψυχή  που  λαχταρά ανυπόμονα την ανάσταση.

Από δίπλα, ένας νους αντιμέτωπός τους, θέλει να ρυθμίζει μόνος αφέντης τη ζωή.

Όμως, εκεί που η ψυχή συναντιέται με την καρδιά, ίσως εκεί, δηλαδή σίγουρα εκεί,  είναι το κυρίαρχο Ένα.

Πιο κάτω, από μια άλλη πλευρά, ένας μικρός (μα μεγάλος στη ζωή του κόσμου) διάλογος του νου και της καρδιάς από την «Ασκητική» του Καζαντζάκη:  

«Ο νους: -"Λαγαρό κι ανέλπιδο είναι το μάτι μου και θεάται τα πάντα. Η ζωή είναι ένα παιχνίδι, μια παράσταση που δίνουν οι πέντε θεατρίνοι του κορμιού μου. Κοιτάζω με απληστία, με ανείπωτη περιέργεια, και δεν έχω την αφέλεια του χωριάτη να πιστέψω, και ν' ανέβω πάνω στη σκηνή επεμβαίνοντας στην αιματηρή κωμωδία. Είμαι ο θαματοποιός φακίρης που ακίνητος, καθούμενος στο σταυροδρόμι των αιστήσεων, θεάται να γεννιέται και ν' αφανίζεται ο κόσμος, θεάται τα πλήθη να σαλεύουν και να φωνάζουν στα πολύχρωμα μονοπάτια της ματαιότητας. Καρδιά, απλοϊκή καρδιά, γαλήνεψε κι υποτάξου"!

Μα η καρδιά ανατινάζεται και φωνάζει: -"Είμαι ο χωριάτης και πηδώ απάνω στη σκηνή κι επεμβαίνω στην πορεία του κόσμου! Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύουμαι! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι".»

Φίλοι μου από καρδιάς,   σε μια όμορφη άνοιξη,

  Καλή Ανάσταση !

υγ1. για να προλάβω οποιαδήποτε τυχόν συζήτηση για επιστημονικές έρευνες κλπ. κλπ. στην οποία μπορεί να παρασύρει
το βιντεάκι, διευκρινίζεται ότι η ανάρτηση είναι καθαρά συμβολική και επίσης ότι εμείς είμαστε με το μέρος της καρδιάς:)
υγ2. Η πολύ πολύ μικρή παπαρούνα, ήταν η μοναδική που βρέθηκε στο βράχο του ναού του Σουνίου την Κυριακή των Βαΐων
και φυσικά, ως πολύτιμη, φωτογραφήθηκε:)

έτσι απλά:

"Να προφέρεις την πραγματικότητα, όπως ο σπουργίτης το χάραμα"

Οδ.Ελύτης "Ο μικρός ναυτίλος"

λίγο μετά, λίγο πριν τη βροχή

Στο διάστημα της γαλήνης, λίγο μετά τη βροχή, λίγο πριν την επόμενη βροχή στο λιμάνι, καθρεφτίστηκαν εικόνες στο φως και στη σκιά.

ένα βιβλίο χωρίς «μασκαρέματα»

Σερπαντίνες, χρωματιστές γυαλιστερές, αφημένες στην ερημιά. Σε λίγο θα μαζευτούν να πεταχτούν. Ίχνη εφήμερα  από κάποιες στιγμές ξεγνοιασιάς, ξεγελάσματος της πραγματικότητας. Τελείωσαν οι αποκριες και το τεχνητό μασκάρεμα για φέτος. Γιατί το  άλλο, το φυσικό, φοριέται καθημερινά.

Αντιγράφω πιο κάτω μία παράγραφο από το πρόσφατο βιβλίο τoυ   π. Χαράλαμπου Παπαδόπουλου, του αγαπητού blogger  π. Λίβυου  «Ο Κινέζος ο Θεός και η Μοναξιά»:

«Υπάρχει μέσα μας ένα μικρό παιδί. Όσο μεγαλώνουμε, το μασκαρεύουμε. Του αλλάζουμε το πρόσωπο και του δίνουμε μια όψη και μια μορφή που εξυπηρετεί τους ρόλους που  καλούμαστε να υποδυθούμε στο θέατρο του κόσμου. Έρχονται όμως στιγμές που το βουβό παιδί θέλει να μιλήσει. Να διαμαρτυρηθεί για τα δικά του όνειρα. Τότε κλαίει. Και οι μπογιές αρχίζουν να ξεβάφουν και όταν, καλή μου, ξεβάφουν οι μπογιές, ή σε λερώνουν ή σε λυτρώνουν.»

Στο βιβλίο, μικρές ιστορίες με μια ευαίσθητη προσέγγιση αγάπης για τον Άνθρωπο, χωρίς διάκριση για τον κατά συνθήκη καλό, και τον άλλο, τον περιθωριοποιημένο από τον «καλό», όμως σε σημεία, ηθικά ανώτερο.  Για τον Άνθρωπο  που παλεύει, αγωνιά και αγωνίζεται από τη θέση που βρέθηκε στη ζωή, καμιά φορά όχι μόνο για να ζήσει καλύτερα, αλλά απλά και μόνο για να επιζήσει˙  όμως  και για κάποιον άλλο που τελικά παραδίνεται στο θάνατο, γιατί ο αγώνας είναι δύσκολος, αφόρητος, άνισος, μέσα στη σκληρή καθημερινότητα.  Η μοναξιά του ανθρώπου στον αγώνα του αυτό  είναι έντονη, όμως, στην ιστορία «Ο Κινέζος ο Θεός και η Μοναξιά» δίνεται μια απάντηση.

Απλό και κυρίως αληθινό ..δηλαδή χωρίς μασκαρέματα.

Ο π. Λίβυος, μας είναι γνωστός από τις αναρτήσεις του, γεμάτες με έγνοια και αγωνία για τον διπλανό άνθρωπο,  τον καλό αλλά και τον περιθωριακό, δηλαδή τον πλησίον, γράφοντας με γενναιότητα τις σκέψεις του χωρίς συμβιβασμούς.

Όπως;

Γυμνά τα κλαδιά των δένδρων ικετεύουν τον ουρανό για την άνοιξη

Τα πεσμένα γύρω φύλλα- ιμάτια,  απόδειξη, 

ξόρκι και τάμα.

Χειμώνας, κι ενώ όλα φαίνονται σκοτεινά, το φως βρίσκει μονοπάτι

σ' ένα ξωκλήσι.

 Τρυπώνει μέσα από ένα παράθυρο ,

  μια μισάνοιχτη πόρτα,

και  βασιλεύει στη φλόγα ενός μικρού καντηλιού.  

(Όπως, η αγάπη)






update 13.2.2012

(..όπως και η ελπίδα)