twinkle star

Κυριακή 29 Αυγούστου 2010

Βαρανάσι

"Το Βαρανάσι είναι αρχαιότερο από την ιστορία, είναι αρχαιότερο από την παράδοση, είναι αρχαιότερο ακόμα και από τον θρύλο, και μοιάζει δύο φορές αρχαιότερο απ’ όλα αυτά μαζί! " (Μαρκ Τουέην)

Βαρανάσι, η ιερή πόλη των Ινδιών, για τους Βουδιστές κυρίως όμως για τους Ινδουιστές. Εκεί, στα νερά του ιερού Γάγγη την προσωποποίηση της γυναικείας θεότητας Γάγγα, η αποτέφρωση των νεκρών, εκεί το λουτρό του εξαγνίσματος από τις αμαρτίες των ζωντανών. (εκεί και τα απόβλητα..)

Το βράδυ μία μεγαλειώδης ιερής τελετή (δυστυχώς σαν show) με παρουσία αμέτρητου πλήθους, όπου οι ξένοι φτάνουν ως ένα σημείο με τα "ρίκσοου", στενά διθέσια αμαξάκια που «σέρνουν» όρθιοι ποδηλάτες (άλλο ένα μεγάλο δίλημμα, αν σκεφτεί κανείς ότι αλλού γίνεται και χωρίς ποδήλατο, το είχαν απαγορεύσει μετά από γενική κατακραυγή, αλλά επανήλθε γιατί αυτοί που έκαναν τη δουλειά αντέδρασαν που θα έχαναν το ψωμί τους.) Μετά, από τη βάρκα παρακολουθείται το «υπέρλαμπρο» θέαμα.

Την άλλη μέρα, το ξημέρωμα, το «θαμποχάραμα της αυγής», για να δανειστώ έναν χαρακτηρισμό του Ραμπιτρανάθ Ταγκόρ από «Το σπίτι και ο κόσμος», ξεδιπλώνεται όλο το συγκλονιστικό μεγαλείο και η ομορφιά του απέραντου ποταμού με τα ξεχωριστά κτίσματα και ναούς στην όχθη. Κάποιοι πιστοί λούζονταν στην άκρη, και σε κάποια σημεία μια φωτιά που έκαιε, ένδειξη ότι πάνω σε σωρό από ξύλα καίνε έναν νεκρό.

Λόγω κάποιου προβλήματος, η επιστροφή έγινε από στενούς δρόμους. Εκεί, η συγκλονιστική εμπειρία από συνθήκες εξαθλίωσης της ανθρώπινης ζωής. Μην περιμένετε φωτογραφίες. Κάποιοι φωτογράφισαν, όμως δεν είχε η καρδιά μου τη δύναμη να στρέψει τον φακό στον άλλο άνθρωπο, τον γέρο, τον ρακένδυτο, το παιδί… συναισθήματα απέραντης ντροπής δίπλα στην απελπισία... Από μια στιγμή κι έπειτα ένα σφίξιμο, και το περπάτημα με τα μάτια μόνο κάτω. Ναι, και με μάσκες στη μύτη για τη μυρωδιά…

Ο Γάγγης στο Βαρανάσι ήταν τελικά μία συγκλονιστική εμπειρία από πολλές πλευρές.

Αργότερα, ασυναίσθητα, γύριζε το μυαλό στους νταλίτ, τους «ανέγγιχτους» (θεωρούμενους ως μιάσματα), για τους οποίους έχουν τόσα γραφτεί. Αυτούς, που ο Ινδουισμός, χωρίζοντας τους ανθρώπους σε κάστες, τους έχει καταδικάσει να ζουν κάτω από απάνθρωπες συνθήκες. Ναι, είναι τραγικό το πώς ζουν και τα όσα υφίστανται αυτοί οι άνθρωποι σήμερα, είναι ντροπή για την ανθρωπότητα! Όποτε έχετε χρόνο, όποτε μπορέσετε, αν δεν έχετα ακούσει κάτι γι' αυτούς, διαβάστε εδώ πρέπει να ξέρετε!

Όμως η ανάρτηση θέλει να κλείσει με τα λογια του Ραμπιτρανάθ Ταγκόρ, ο οποίος εκτός από την πανέμορφη φωτεινή γραφή του που καταλαγιάζει τόσο γλυκά στην ψυχή, συνεπής στη ζωή του με τις ιδέες του, αγωνίστηκε για να καταργηθούν οι κάστες. «Οι άνθρωποι μπορεί να είναι κακοί, ο Άνθρωπος όμως είναι καλός.»

Κάποιες πληροφορίες στα επόμενα links

για το Βαρανάσι,

για τον Γάγγη

για την περιβαλλοντική μόλυνση του Γάγγη

Στην επόμενη ανάρτηση κάποιες πόλεις της Β. Ινδίας ώστε να κλείσει ο κύκλος του ταξιδιού:)

Πέμπτη 19 Αυγούστου 2010

Κατμαντού και πέριξ…

«Νάμαστε»! σήμαινε «καλώς ήλθατε»

Κατμαντού, Πατάν, Μπακταπούρ … πόλεις του Νεπάλ, στους πρόποδες της κορυφής της γης. Με τους ινδουιστικούς και βουδιστικούς ναούς, τα ανάκτορα.. και τις ιστορίες τους να χάνονται στον χρόνο σε μύθους και Ιστορία. Χαρακτηριστικά βουδιστικά μνημεία οι στούπες, να συμβολίζουν το σώμα και το πνεύμα και με τα επίπεδά τους τον δρόμο για την φώτιση. Με δύο γιγάντια μάτια στις τέσσερις πλευρές να παρακολουθούν τα πάντα από ψηλά και το τρίτο μάτι να δηλώνει τη σοφία που βλέπει «ανάμεσα».

Άπειρες υφασμάτινες χρωματιστές ευχές-προσευχές ν’ ανεμίζουν στον ουρανό κρεμασμένες σε σχοινιά, ευχές να κάνουν οι πιστοί περιστρέφοντας κυλίνδρους στην είσοδο των ναών, να ανάβουν μικρά κεριά που χωρούν σε μια χούφτα, να κτυπούν μικρές καμπανούλες και μια κόκκινα βαμμένη βούλα στο μέτωπο για ευλογία. Παντού ο άνθρωπος αναγνωρίζοντας τα όριά του, κρέμεται από ένα στήριγμα, εύχεται, παρακαλά με κάποιον τρόπο κι ελπίζει… Στα γύρω δένδρα της στούπας Swayambhunath πιθηκάκια να κυκλοφορούν και παντού σε πλατείες και ναούς πουλιά να πετούν.

Στις όχθες του ιερού ποταμού Μπαγκμάτι, στο Αρια Γκατ, ο πιο μεγάλος χώρος καύσης των νεκρών στο Νεπάλ.

Ανάμεσα από τους θεούς και ο θεός-πίθηκος Χανουμάν, που λατρεύεται για τη σοφία του, την υπεράνθρωπη φυσική του δύναμη και την αφοσίωσή του σε κάποιο θεό. Και μια ζωντανή θεά, η Κουμάρι, ένα μικρό κορίτσι που επιλέγεται κάθε φορά σε ηλικία 2-3 ετών με πολλά αυστηρά κριτήρια και δοκιμασίες και λατρεύεται μέχρις ότου γίνει έφηβη.

Στην πόλη, τρίκυκλα μικρά λεωφορεία, αυτοκίνητα, ποδήλατα, που και που και κάποια «αδέσποτη» ιερή αγελάδα.. σχεδόν μία άναρχη κίνηση. Μικρά μαγαζάκια, κάρα με προϊόντα και κόσμος, κόσμος, κόσμος… να φαίνεται ότι πασχίζει φτωχά για τη ζωή. Χαμογελαστές αφίσες να του διαφημίζουν εμπορεύματα και την τρελή τύχη του πρώτου λαχνού, όμορφες υποσχέσεις για μια ευτυχισμένη ζωή. Έντονα χρώματα στα ρούχα και παντού απίστευτα μπερδεμένα καλώδια στους στύλους. Φαγητά με έντονα αρώματα από μπαχαρικά και με καυτερές γεύσεις.

Πολύτιμα πετράδια και περίτεχνες ζωγραφιές, κόπος πολλών μηνών, τα «λάφυρα» ορισμένων επισκεπτών. Αναμνηστικά αντικείμενα, μάλλινες και μεταξωτές πασμίνες, καμπύλα μαχαίρια σε σκαλιστές ασημένιες θήκες, περιδέραια με ημιπολύτιμες πέτρες και χάντρες από πλανόδιους πωλητές και μικρά μαγαζάκια, τα «αποκτήματα» των περισσοτέρων. Σε όλες τις περιπτώσεις όμως, και στα μικρά και στα μεγάλα, η τιμή καθορίζεται με παζάρι.

Λεπτομέρειες ιστορικές, κοινωνικές, θρησκευτικές μπορούν να βρεθούν εύκολα στο διακίκτυο και σε βιβλία.
Μόνο κάποιες εντυπώσεις και φευγαλέες ματιές, στιγμές αποτυπωμένες στις φωτογραφίες ήθελα να μοιραστώ μαζί σας, όπως και μία πτήση μ’ ένα μικρό αεροπλανάκι, αντικρύζοντας τις χιονισμένες βουνοκορφές στα Ιμαλάια.Ανάμεσα η κορυφή Sagarmatha (Everest) στα 8848μ. Στο βιντεάκι με τις φωτογραφίες, ακούγεται ένα φλάουτο από μπαμπού. Η επιλογή του πνευστού αυτού μουσικού οργάνου έγινε ίσως επειδή η σκέψη ταίριαξε να μιλάνε με τον αέρα αυτά τα βουνά στον ουρανό..

Δευτέρα 19 Ιουλίου 2010

ανθρώπινα μάτια, ο ουρανός ..κι ένα ψεματάκι τ' ουρανού

Κάποια μάτια ανθρώπινα ήταν που λέγανε:

« Τι πιο όμορφο από το να σου χαρίζει ο ουρανός το πρωί μια ανατολή για καλημέρα και να κρατάς το φως της φυλαχτό βλέποντάς το σ’ όλα τα χρώματα των λουλουδιών της μέρας…

Και το βραδάκι σ’ ένα ξέφωτο, να ονειρεύεσαι στα μάτια του το αχνό χαμόγελο ενός ξαναγεννημένου φεγγαριού κι αεράκι παραμυθιού να φέρνει μια καρδιά στ’ αστέρια.»

«Χαχααα!!» γέλασε ένα από τα καλοκάγαθα ψεματάκια τ’ουρανού, και είπε γυρίζοντας στο τελευταίο αστεράκι που λαμπύριζε εκεί λίγο πριν φέξει η άλλη αυγή: «Τα χρώματα τ’ουρανού φτάνουν στα μάτια τα ανθρώπινα όπως τους έχει οριστεί να βλέπουν το φως.. έτσι, για να γλυκάνει τις λύπες τους με χρώμα, κι ας είναι ίσως ψέμα.. και αυτή είναι μια μικρή αλήθεια..»

Το αστεράκι βιαζότανε να φύγει να πάει να κοιμηθεί, τα λόγια όμως έφτασαν σε κάποια μάτια ανθρώπινα, που είχαν μείνει ξάγρυπνα όλη τη νύχτα ν’ αναπολούν τις εικόνες της μέρας τους και τα χρώματα τους όλα. Κι εκεί, λίγο πριν φέξει η άλλη αυγή, με μιας θολώσανε τα μάτια βουρκωμένα κι έτσι σφαλίσανε τα ματοτσίνορα στον ύπνο.

Όμως κείνο το καλοκάγαθο ψεματάκι (ως πάντα ψεματάκι) λέγοντας μια μικρή αλήθεια έκρυψε μια πιο μεγάλη: «Ο ουρανός και τα χρώματά του έχει οριστεί να υπάρχουν μόνο για να τα βλέπουν τ΄ανθρώπινα μάτια». Και το επόμενο πρωί, όταν τα μάτια ήταν κλειστά στα χρώματά του, ο ουρανός έριξε μια παραπονεμένη μαγιάτικη βροχούλα και σε λίγο ξαναφώτισε μέσα από τα σύννεφα...

Την άλλη μέρα, την άλλη αυγή, ο ουρανός καθρεφτίστηκε στις θάλασσες, στις λίμνες, ακόμα και στις πρωινές δροσοσταλίδες, όμως ήταν κλειστά τα ανθρώπινα μάτια και ο πιο αγαπημένος του καθρέφτης, η κόρη των ματιών τους.

Και τότε ήταν που το ψεματάκι τ’ουρανού ψιθυρίζοντας ομολόγησε την όλη αλήθεια «Ο ουρανός έχει οριστεί να ζήσει μόνο όταν μπορεί να βλέπει τον εαυτό του να καθρεφτίζεται στ’ ανθρώπινα μάτια».

Τίποτα απ’ αυτά δεν άκουσαν τα μάτια, όμως ορθάνοιξαν γελώντας πάλι στο δικό τους ουρανό αφού δεν μπορούσαν να του είναι θυμωμένα. Κι εκείνος γλυκά τα φίλησε με το πρώτο φως της μέρας.

~ *~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~

Σ' ευχαριστώ για την πρώτη έμπνευση του παραμυθιού:)

Αστέρια μου που περνάτε από εδώ, σας αφήνω αυτό το παραμύθι για παρέα και σας εύχομαι ένα ξένοιαστο καλοκαίρι σ' έναν όμορφο, φωτεινό, δικό σας ουρανό!

Ήταν η τελευταία ανάρτηση πριν τις διακοπές για να προλάβω να σας χαιρετήσω πριν φύγετε κι εσείς Αυτή την εβδομάδα θα τριγυρνώ λιγάκι στ' αστέρια σας, ώσπου να φύγω κι εγώ :)
Ο μετριασμός των σχολίων ενεργοποιήθηκε λόγω απουσίας από το blog, για τον φόβο των κινέζικων γραφών:)

Οι φωτογραφίες και οι συνθέσεις by Astria (που λέει κι ο Κωνσταντίνος:) όπως και η τελευταία που δεν προέκυψε από σύνθεση, μόνο zoom

Τρίτη 13 Ιουλίου 2010

έτσι ανάλαφρα ..

Κόντρα στους καιρούς της απάτης, στα ασφαλιστικά, τα συνταξιοδοτικά και στο ΦΠΑ αλλά και σ’ όλα τ' άλλα τα καθημερινά, η καρδιά του καλοκαιριού κτυπά και μας θυμίζει τις μικρές του πολύτιμες χαρές.

Βουτιές το Σαββατοκύριακο μέχρι να ξεκινήσουν οι διακοπές, τραπεζάκια δίπλα στο κύμα με όλα τα συναφή, γλυκό μεσημεριανό ύπνο με τζιτζίκια, το βραδάκι μικρές έξοδοι με άρωμα από νυχτολούλουδα και γιασεμί, επιλογές για καλλιτεχνικά δρώμενα κάτω από έναν ξάστερο αττικό ουρανό, ... και Οπωσδήποτε τα θερινά τα σινεμά!

Ναι, προλαβαίνουμε να ονειρευτούμε στ’ άστρα ακόμα και για τα πιο απίθανα, και με καλοκαιρινή διάθεση λιγάκι να γελάσουμε