Σημειώσεις επί χάρτου και μικρές σκέψεις

(ή άλλως,  στη γη στον ουρανό, ανάμεσα από γη και ουρανό)

 

 

Είχα γράψει ότι η γραφή είναι η σκια της σκέψης.

Άλλη μια αλήθεια είναι ότι η επαφή του χεριού με το μολύβι και το χαρτί είναι διαφορετική από αυτή του πληκτρολογίου, ιδιαίτερα όταν σημειώνονται σκέψεις, αφού το μολύβι ακολουθεί πιστά εντολές, που σαν να μεταγγίζονται από τις άκρες των δακτύλων στο χαρτί και που έρχονται απ’ ευθείας από τον νου και την καρδιά.

Είναι και αυτά τα ίδια τα γράμματα, του καθενός τα σημάδια που παραμένουν εκεί, μοναδικό αποτύπωμά του.  Ακόμα κι αυτές οι γραμμές που διαγράφουν, οι παραπομπές, οι συμπληρώσεις, όλα αυτά που φανερώνουν την πρώτη σκέψη και τις διαδρομές που πέρασε μέχρι να διαμορφωθεί τελικά, κρύβουν τη δική τους ομορφιά, τη δική τους αλήθεια.

Σ’ αυτό το ιστολόγιο επιλέχθηκε από την αρχή να μην έχει την εικόνα ημερολογίου και να μείνουν απ’ έξω οι προσωπικές αναφορές, η οικογένεια, η εργασία κλπ. Επιλογή που περιόρισε σημαντικά τα θέματα, που όμως ίσως να βοήθησε στη δυνατότητα πιο ελεύθερης έκφρασης σε άλλα θέματα, κι αυτό ήταν η επιλογή της καρδιάς.

Εδώ, τις μικρές αυτές σκέψεις ήθελε να συνοδέψει η εικόνα από κάποιες σημειώσεις επί  χάρτου. Και λέω εικόνα γιατί η φωτογράφιση ηθελημένα ήταν θαμπή, αφήνοντας δυο τρεις σελίδες να διαβαστούν.  Να, έτσι απλά, χωρίς να θέλουν να κουράσουν, σαν ελάχιστο άνοιγμα ενός μικρού παραθύρου στο μέσα, στη σκιά της σκέψης, όμως και σε μία εικόνα πολύτιμα προσωπική.  Οι κενές σελίδες αργά, συνεχίζουν να γεμίζουν…  Οι εικόνες στη γη, στον ουρανό, ανάμεσα από γη και ουρανό,  τοποθετήθηκαν μαζί γιατί κάπου στις συντεταγμένες του δικού τους χάρτη, βρίσκεται, αναπνέει και κινείται ο κόσμος μας όλος και γιατί γι’ αυτά είναι οι μικρές σημειώσεις επί χάρτου, -χωρισμένες σ’ αυτές τις τρεις ενότητες που στην πραγματικότητα είναι μία- .  
 

 

 

 

 

Και κάτι ακόμα: ενώ η καθημερινή γραφή είναι τεχνοκρατικά ίσια, σ΄ αυτές τις σημειώσεις, έρχεται από μόνη της και κλίνει πλάγια. Κι αυτό μάλλον δεν θέλει σοφό γραφολόγο ή προβληματισμένο ψυχολόγο για να ερμηνευτεί:). Αφού εκεί, στο χαρτί, σαν ν’ αφήνεται η γραφή ελεύθερα κι αυτονόητα, ν’ ακουμπήσει πάνω τρυφερά, να περπατήσει, να κλάψει, να χορέψει, να τραγουδήσει... δηλαδή να πλαγιάσει και να  απλωθεί στη φιλόξενη ανοιχτοσύνη του˙  μαζί της και οι σκέψεις όλες.  

 

Υγ. Σήμερα, απαλλαγή σχολίων! (σ’ ένα μικρό παράθυρο στο μέσα που αφήνεται ελάχιστα ανοιχτό, τι σχόλιο ν’αφήσεις;  Αλλά και τι ν’ απαντήσεις στο σχόλιο;  :)

Μουσική:  E. Toselli , “Serenata”

«L' atelier des saisons»

Μία σειρά από πέντε υπέροχες ζωγραφιές by dodo ! Η φαντασία, η ευρηματικότητα, οι λεπτομέρειες και το σχέδιο είναι μοναδικά!

Ένα ατελιέ διαφορετικό από τα συνηθισμένα, όπου δημιουργείται  κάτι ξεχωριστό …

Όμως, κυρίες και κύριοι, επειδή όπως λένε και τα SECONDS “Few lines, few colours, less words”  αμέσως ας γνωρίσετε το  atelier des saisons!:)

 

 

 



Ένα μεγάλο ευχαριστώ για το χαμόγελο που ακούραστα μας χαρίζουν τα SECONDS καθημερινά και αυτό το βιντεάκι, άλλο ένα μικρό ευχαριστώ για το atelier και την αφιέρωση:)

 

 

Η μουσική που ακούγεται ήταν της επιλογής dodo και συνόδευαν την κάθε ζωγραφιά της ανάρτησης . Με τη σειρά που ακούγονται: Glen Miller & His Orchestra: «Indian Summer», "Falling Leaves», "Stormy Weather», "Spring Will Be So Sad»

…If you let yourself be





 

 

"Η ευτυχία τρέχει σε μία κυκλική κίνηση

Οι σκέψεις είναι σαν ένα μικρό σκάφος στη θάλασσα

Οι ψυχές μας έχουν μεγαλύτερο βάθος από όσο μπορείς να δεις

Μπορείς να έχεις τα πάντα ..εάν αφεθείς  να είσαι ο εαυτός σου"

 

Φίλοι μου στο Νέο Χρόνο που έρχεται σε λίγο,  να έχετε πολλές στιγμές ευτυχίας !!!

όνειρα, αστέρια και άρωμα βανίλιας

Μικρά όνειρα
των αστεριών σαν πέφτουν
θρυψαλίζονται

-Σε λίγες μέρες έχουμε Χριστούγεννα και οι μάγοι μίλαγαν για ένα αστέρι οδηγό που συνεχίζει εκεί να υπάρχει.  Αυτά τα αστέρια λένε ότι δεν πέφτουνε ποτέ,  γι’ αυτό μπορεί και υφαίνονται γύρω τους κάποια όνειρα παραμυθιού ακόμα. Κάτι που συμβαίνει μια φορά μόνο τον χρόνο,  γιατί  τους έχει οριστεί ως τίμημα, να  σβήνουνε  αμέσως μετά μέσα στην καθημερινότητα.  Όπως τα λαμπιόνια  και τα στολίδια του δένδρου. Καμιά φορά αφήνοντας πίσω τους λίγο άρωμα βανίλιας.

(Όμως θυμηθείτε, η ευχή τη στιγμή που ανοίγουν οι ουρανοί θα γίνει πραγματικότητα)

Η εικόνα προέκυψε με τυχαία επεξεργασία της φωτογραφίας μιας πανσέληνου. Η μουσική του βίντεο «άρωμα βανίλιας»   της Ευανθίας Ρεμπούτσικα και οι photos  πλην του λουλουδιού της βανίλιας by Astria:)

για λίγο...

Ένα διάλειμμα, χωρίς πολλά λόγια,  κλείνοντας τα μάτια για λίγο στα γύρω…

μόνο ανοιχτοί ορίζοντες κι ανάσα ελευθερίας…

πόσο το έχουμε ανάγκη!




Το βίντεο με σκηνές από την ταινία "The Man from Snowy River"
και μουσική: Hans Zimmer, "Chevalier de Sangreal"

ακρογιαλιά

Στα ταξίδια σου όλα να είναι μικρό το κύμα. Αραιά τα σύννεφα και τα όνειρα θαλασσοπούλια σε γλυκό φως ουρανού.  Όπως σε μιας πρωινής ακρογιαλιάς την αγάπη.

 

για όσα φτιάχνει, σκέφτεται, προσφέρει, 

για όσα και όπως τα χαρίζει -και είναι πάααρα πολλά 

σαν τα βοτσαλάκια της ακρογιαλιάς :) .....

Στη Θαλασσένια 

Τα βιντεάκια και οι φωτογραφίες από μια μικρή φωτογραφική μηχανή.

Η μουσική: “Recuerdos de la Alhambra” του Francisco Tarrega (James Edwards, guitar)

Ένας (άλλος;) κόσμος…

.

Μπορεί ν’ αντέξει η καρδιά του ανθρώπου χωρίς το άρωμα ενός αληθινού λουλουδιού;
Αλλά πολύ περισσότερο, μπορεί ν’ αντέξει χωρίς την αληθινή καρδιά ενός άλλου ανθρώπου;

Θα γίνει αυτός ο "άλλος", της ταινίας, ο κόσμος μας;

Όμως πόσο "άλλος" είναι αλήθεια;

Πόσο διαφέρουν οι μηχανές από τόσους "ανθρώπους" γύρω μας;

Σ' ένα σημαντικό του λόγο, πόσο απλά είπε ο αγαπημένος ποιητής*:

«...Σ᾿ αυτό τον κόσμο, που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. Πρέπει ν᾿ αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου και να βρίσκεται.

Όταν στο δρόμο της Θήβας, ο Οιδίπους συνάντησε τη Σφίγγα, κι αυτή του έθεσε το αίνιγμά της, η απόκρισή του ήταν: ο άνθρωπος. Τούτη η απλή λέξη χάλασε το τέρας. Έχουμε πολλὰ τέρατα να καταστρέψουμε. Άς συλλογιστούμε την απόκριση του Οιδίποδα.»



*Γιώργος Σεφέρης - Ομιλία κατὰ την απονομή του Νόμπελ Λογοτεχνίας στη Στοκχόλμη
(11 Δεκεμβρίου 1963)

Ένας περίπατος στ’ αστέρια (πράξη 3)

“Οι κόσμοι που ανοίγονται σε κάθε μία ιστοσελίδα, είναι όπως τ’ αστέρια,

 το καθένα με τον δικό του κόσμο.

 Δεν τα ξέρουμε όλα, μόνο μερικά, που διαλέγουμε να τα κάνουμε δικά μας αστέρια

 και να ταξιδεύουμε στους κόσμους τους.

 Και υπάρχουν άπειρα στο στερέωμα

 και τόσο όμορφα που δεν έχουμε δει ακόμα. Καλά μας ταξίδια.”

(από το profil, όπως πρωτογράφτηκαν:)



Σήμερα συμπληρώνονται τρία χρόνια γι’ αυτό το blog.

Κάθε χρόνο παίζεται μια παράσταση με τ’ αστέρια, όπως τα ονομάτισα «της γης, τ΄ουρανού, μεταξύ ουρανού και γης». Το καθένα σε ελάχιστα μικρό, αλλά πρωταγωνιστικό ρόλο, μέσα από κάποιες φωτογραφίες μικρά καθρεφτάκια του κόσμου τους.

Φέτος, επιλέχτηκε η παράσταση να παιχτεί χωρίς αυλαία, ανάμεσα στ’ αστέρια..

Και ν΄ανέβουν στη σκηνή τ’ ουρανού τ’ αστέρια που φέτος συνταξιδέψαμε. Τα κουστούμια-εικόνες τους των προηγούμενων χρόνων παρέμειναν τα ίδια, (αφού έτσι έχουν τυπωθεί συμβολικά και δεθεί μέσα μου), προστέθηκαν μόνο τα νέα αστέρια που μου ανοίχτηκαν αυτή την χρονιά οι κόσμοι τους…

Κι επιλέχτηκε να μη γραφούν άλλα λόγια για σκέψεις και συναισθήματα που συνόδεψαν αυτό το ταξίδι, αφού έχουμε μάθει πια να διαβαζόμαστε με την ψυχή. Όσα έγραψα στις προηγούμενες αναρτήσεις, είναι σαν να γράφτηκαν μόλις πριν από λίγο…

Σας αφιερώνω τη σημερινή ανάρτηση και αφήνω ένα μεγάλο Ευχαριστώ από καρδιάς για όσα όμορφα μου χαρίσατε

Ιδιαίτερα σε όσους νοιώθουν ότι είναι ξεχωριστοί για μένα.

Και την αγάπη μου όλη.

Όμως…….

Ντρινννν…Ντριννν… Ντριννν… η παράσταση αρχίζει …!!!!
(εάν θέλετε μουσική, μπορείτε να διαλέξετε από δίπλα, υπάρχουν δύο προτάσεις)

αν θέλετε να δείτε τις φωτογραφίες πατήστε πιο πάνω στο "view alll images"

Πρωταγωνιστούν:

Αγγελική, άγρυπνος, Άιναφετς, αΚενταύρου, arcobaleno, Βασίλης, Βολτίτσες, Γλαρένια, carpe diem, dodo, dark flow, Επίκουρος, Fegia, fractal, φτερό, gsKastro, ηλιογράφος, Θαλασσένια, Καντάβρ, Καραφλοκότσιφας, Καρυάτιδα, Κική, kikop, Κωνσταντίνος, Κώστας, logia, mar, mareld, Μαρία Νικολάου, Μαριάννα, Μargo, Μαριέλα, μελιδονίσματα, nikiplos, Νηφάλια Μέθη, ξένια-ξι, ξωτικό, Παναγιώτα, π.Λίβυος, π.κ, poet, roadartist, σταυροδρόμι, σταγόνα, Σκρουτζάκος,Φλώρα, Φαραώνα, Υπατία, Χριστίνα.
(τα links ακριβώς δίπλα στο blogroll)

Οι δύο προηγούμενες πράξεις με τα σενάριά τους,
εδώ για το 2009 και εδώ για το 2010

Σημ. Σε κάποια blogs, οι φωτογραφίες παρότι έγινε προσπάθεια, δεν άνοιγαν στο πρόγραμμα σύνθεσης και σε κάποια δεν υπήρχαν φωτογραφίες, έτσι αρκέστηκα σε όσες ήταν δυνατό.

Αν κάποιο αστέρι-σταθμό τυχαία ξέχασα, ας μη μου κακοκαρδίσει, αυτό συμβαίνει και στα καλύτερα ταξίδια:)

Οινοπνεύματα, χρώματα, και η φωνή του φεγγαριού

Οινοπνεύματα ..σιωπηλά κρύα υγρά  που καίνε.
Με χρώματα διάφανα έντονα ή απαλά, καθαρά ή αναμεμειγμένα με άλλα για να συνυπάρξουν δίπλα δίπλα, ή για να δημιουργήσουν καινούργια.
Παρέα στις χαρές και στις λύπες, βοηθοί  στο όνειρο, αλλά και στην καταστροφή.
Όμως αυτό που τα χαρακτηρίζει τελικά είναι το άρωμα και η γεύση τους αυτά δηλαδή που μένουν μετά στη μνήμη..



Η μουσική που ακούγεται στο βιντεάκι «la voce de la luna» (η φωνή του φεγγαριού) και συμπληρώνει τον τίτλο της ανάρτησης, επιλέχτηκε επηρεασμένα από ένα μικρό εφέ σε κάποια σημεία του βίντεο με μικρούς κύκλους που μοιάζουν με τις φυσαλίδες ενός αφρώδους οίνου ή ..με μικρά φεγγάρια (ε, ήταν προχθές και πανσέληνος :)

ποτά στα ράφια του σούπερ μάρκετ

φωτογραφίες από κινητό

Μπαλαρίνες

Μπαλαρίνες ζωγραφιές σε ήχους από τη μουσική ενός παραμυθιού.

Το βίντεο έγινε για τον dodο, τις λιλιπούτειες μπαλαρίνες   και όλες  τις χορεύτριες και χορευτές, που καμιά φορά σχεδιάζει, μεταξύ άπειρων άλλων θεμάτων καθημερινά(!) χαρίζοντάς μας χαμόγελο: )


Οι ζωγραφιές του EdgarDegas
H μουσική από τον Καρυοθραύστη του Τσαϊκόφσκυ.

άνθρωποι ...

Ινδία, αγγίζοντας λίγο το άρωμα...

Γιατί ήταν μόνο ένα άγγιγμα μιας μικρής ηπείρου, γιατί όταν μιλάμε για Ινδία αμέσως έρχονται στο μυαλό τα έντονα αρώματα και γεύσεις από τα μπαχαρικά των φαγητών της, το άρωμα παραμυθιού από τα περίτεχνα παλάτια και τις ιστορίες με τους μαχαραγιάδες (πολλές φορές πολύ σκληρές), το εμπόριο μέσα στους αιώνες με τα πολύτιμα πετράδια, τα μετάξια, τα χαλιά της, τα κάστρα που υψώνονται ως τις αετοφωλιές, μαυσωλεία και μνημεία διάφορων πολιτισμών της ανατολης μέχρι τους απόηχους της σύγχρονης σχετικά αποικιοκρατίας.
Εκεί η λυρική ποίηση ακόμα από τα σανσκριτικά και η λογοτεχνία και στον αντίποδα το παραγωγικότατο σήμερα Bollywood, η αέρινη μουσική στους ήχους του σιτάρ και του φλάουτου μέχρι τα γνωστά ινδικά άσματα υψηλών γυναικείων τόνων, οι φιλοσοφίες και θρησκείες  για κάθαρση και δίπλα οι απάνθρωπες θεμελιωμένες κοινωνικά αδικίες, η προηγμένη τεχνολογία και χλιδή και σε απόσταση αναπνοής η εξαθλίωση…

Ήταν ένα άγγιγμα που άφησε μοναδικό άρωμα και χάραξε αποτυπώματα μαγείας αλλά και σκληρής πραγματικότητας

Στην προηγούμενη ανάρτηση έγιναν κάποιες μικρές νύξεις.. Στο βίντεο που ακολουθεί, έχει επιλεγεί να αποτυπωθούν μόνο ελάχιστες εικόνες σαν αυτές των παραμυθιών της ανατολής.

Hμουσική που ακούγεται: “naked”, παίζει σιτάρ η Anoushka Shankar

(Με αυτή την ανάρτηση κλείνει ο κύκλος  για το ταξίδι. Κάποιο βίντεο θα ετοιμαστεί στο μέλλον με φωτογραφίες από διαδρομές και ανθρώπους, που θα αναρτηθεί στο You Tube)

Βαρανάσι

"Το Βαρανάσι είναι αρχαιότερο από την ιστορία, είναι αρχαιότερο από την παράδοση, είναι αρχαιότερο ακόμα και από τον θρύλο, και μοιάζει δύο φορές αρχαιότερο απ’ όλα αυτά μαζί! " (Μαρκ Τουέην)

Βαρανάσι, η ιερή πόλη των Ινδιών, για τους Βουδιστές κυρίως όμως για τους Ινδουιστές. Εκεί, στα νερά του ιερού Γάγγη την προσωποποίηση της γυναικείας θεότητας Γάγγα, η αποτέφρωση των νεκρών, εκεί το λουτρό του εξαγνίσματος από τις αμαρτίες των ζωντανών. (εκεί και τα απόβλητα..)

Το βράδυ μία μεγαλειώδης ιερής τελετή (δυστυχώς σαν show) με παρουσία αμέτρητου πλήθους, όπου οι ξένοι φτάνουν ως ένα σημείο με τα "ρίκσοου", στενά διθέσια αμαξάκια που «σέρνουν» όρθιοι ποδηλάτες (άλλο ένα μεγάλο δίλημμα, αν σκεφτεί κανείς ότι αλλού γίνεται και χωρίς ποδήλατο, το είχαν απαγορεύσει μετά από γενική κατακραυγή, αλλά επανήλθε γιατί αυτοί που έκαναν τη δουλειά αντέδρασαν που θα έχαναν το ψωμί τους.) Μετά, από τη βάρκα παρακολουθείται το «υπέρλαμπρο» θέαμα.

Την άλλη μέρα, το ξημέρωμα, το «θαμποχάραμα της αυγής», για να δανειστώ έναν χαρακτηρισμό του Ραμπιτρανάθ Ταγκόρ από «Το σπίτι και ο κόσμος», ξεδιπλώνεται όλο το συγκλονιστικό μεγαλείο και η ομορφιά του απέραντου ποταμού με τα ξεχωριστά κτίσματα και ναούς στην όχθη. Κάποιοι πιστοί λούζονταν στην άκρη, και σε κάποια σημεία μια φωτιά που έκαιε, ένδειξη ότι πάνω σε σωρό από ξύλα καίνε έναν νεκρό.

Λόγω κάποιου προβλήματος, η επιστροφή έγινε από στενούς δρόμους. Εκεί, η συγκλονιστική εμπειρία από συνθήκες εξαθλίωσης της ανθρώπινης ζωής. Μην περιμένετε φωτογραφίες. Κάποιοι φωτογράφισαν, όμως δεν είχε η καρδιά μου τη δύναμη να στρέψει τον φακό στον άλλο άνθρωπο, τον γέρο, τον ρακένδυτο, το παιδί… συναισθήματα απέραντης ντροπής δίπλα στην απελπισία... Από μια στιγμή κι έπειτα ένα σφίξιμο, και το περπάτημα με τα μάτια μόνο κάτω. Ναι, και με μάσκες στη μύτη για τη μυρωδιά…

Ο Γάγγης στο Βαρανάσι ήταν τελικά μία συγκλονιστική εμπειρία από πολλές πλευρές.

Αργότερα, ασυναίσθητα, γύριζε το μυαλό στους νταλίτ, τους «ανέγγιχτους» (θεωρούμενους ως μιάσματα), για τους οποίους έχουν τόσα γραφτεί. Αυτούς, που ο Ινδουισμός, χωρίζοντας τους ανθρώπους σε κάστες, τους έχει καταδικάσει να ζουν κάτω από απάνθρωπες συνθήκες. Ναι, είναι τραγικό το πώς ζουν και τα όσα υφίστανται αυτοί οι άνθρωποι σήμερα, είναι ντροπή για την ανθρωπότητα! Όποτε έχετε χρόνο, όποτε μπορέσετε, αν δεν έχετα ακούσει κάτι γι' αυτούς, διαβάστε   εδώ πρέπει να ξέρετε!

Όμως η ανάρτηση θέλει να κλείσει με τα λογια του Ραμπιτρανάθ Ταγκόρ, ο οποίος εκτός από την πανέμορφη φωτεινή γραφή του που καταλαγιάζει τόσο γλυκά στην ψυχή, συνεπής στη ζωή του με τις ιδέες του, αγωνίστηκε για να καταργηθούν οι κάστες. «Οι άνθρωποι μπορεί να είναι κακοί, ο Άνθρωπος όμως είναι καλός.»

Κάποιες πληροφορίες στα επόμενα links

για το  Βαρανάσι, 

για τον  Γάγγη 

για την  περιβαλλοντική μόλυνση του Γάγγη

 Στην επόμενη ανάρτηση κάποιες πόλεις της Β. Ινδίας ώστε να κλείσει ο κύκλος του ταξιδιού:)

Κατμαντού και πέριξ…

«Νάμαστε»! σήμαινε «καλώς ήλθατε»

Κατμαντού, Πατάν, Μπακταπούρ … πόλεις του Νεπάλ, στους πρόποδες της κορυφής της γης. Με τους ινδουιστικούς και βουδιστικούς ναούς, τα ανάκτορα.. και τις ιστορίες τους να χάνονται στον χρόνο σε μύθους και Ιστορία. Χαρακτηριστικά βουδιστικά μνημεία οι στούπες, να συμβολίζουν το σώμα και το πνεύμα και με τα επίπεδά τους τον δρόμο για την φώτιση. Με δύο γιγάντια μάτια στις τέσσερις πλευρές να παρακολουθούν τα πάντα από ψηλά και το τρίτο μάτι να δηλώνει τη σοφία που βλέπει «ανάμεσα».

Άπειρες υφασμάτινες χρωματιστές ευχές-προσευχές ν’ ανεμίζουν στον ουρανό κρεμασμένες σε σχοινιά, ευχές να κάνουν οι πιστοί περιστρέφοντας κυλίνδρους στην είσοδο των ναών, να ανάβουν μικρά κεριά που χωρούν σε μια χούφτα, να κτυπούν μικρές καμπανούλες και μια κόκκινα βαμμένη βούλα στο μέτωπο για ευλογία. Παντού ο άνθρωπος αναγνωρίζοντας τα όριά του, κρέμεται από ένα στήριγμα, εύχεται, παρακαλά με κάποιον τρόπο κι ελπίζει… Στα γύρω δένδρα της στούπας Swayambhunath πιθηκάκια να κυκλοφορούν και παντού σε πλατείες και ναούς πουλιά να πετούν.

Στις όχθες του ιερού ποταμού Μπαγκμάτι, στο Αρια Γκατ, ο πιο μεγάλος χώρος καύσης των νεκρών στο Νεπάλ.

Ανάμεσα από τους θεούς και ο θεός-πίθηκος Χανουμάν, που λατρεύεται για τη σοφία του, την υπεράνθρωπη φυσική του δύναμη και την αφοσίωσή του σε κάποιο θεό. Και μια ζωντανή θεά, η Κουμάρι, ένα μικρό κορίτσι που επιλέγεται κάθε φορά σε ηλικία 2-3 ετών με πολλά αυστηρά κριτήρια και δοκιμασίες και λατρεύεται μέχρις ότου γίνει έφηβη.

Στην πόλη, τρίκυκλα μικρά λεωφορεία, αυτοκίνητα, ποδήλατα, που και που και κάποια «αδέσποτη» ιερή αγελάδα.. σχεδόν μία άναρχη κίνηση. Μικρά μαγαζάκια, κάρα με προϊόντα και κόσμος, κόσμος, κόσμος… να φαίνεται ότι πασχίζει φτωχά για τη ζωή. Χαμογελαστές αφίσες να του διαφημίζουν εμπορεύματα και την τρελή τύχη του πρώτου λαχνού, όμορφες υποσχέσεις για μια ευτυχισμένη ζωή. Έντονα χρώματα στα ρούχα και παντού απίστευτα μπερδεμένα καλώδια στους στύλους. Φαγητά με έντονα αρώματα από μπαχαρικά και με καυτερές γεύσεις.

Πολύτιμα πετράδια και περίτεχνες ζωγραφιές, κόπος πολλών μηνών, τα «λάφυρα» ορισμένων επισκεπτών. Αναμνηστικά αντικείμενα, μάλλινες και μεταξωτές πασμίνες, καμπύλα μαχαίρια σε σκαλιστές ασημένιες θήκες, περιδέραια με ημιπολύτιμες πέτρες και χάντρες από πλανόδιους πωλητές και μικρά μαγαζάκια, τα «αποκτήματα» των περισσοτέρων. Σε όλες τις περιπτώσεις όμως, και στα μικρά και στα μεγάλα, η τιμή καθορίζεται με παζάρι.

Λεπτομέρειες ιστορικές, κοινωνικές, θρησκευτικές μπορούν να βρεθούν εύκολα στο διακίκτυο και σε βιβλία.
Μόνο κάποιες εντυπώσεις και φευγαλέες ματιές, στιγμές αποτυπωμένες στις φωτογραφίες ήθελα να μοιραστώ μαζί σας, όπως και μία πτήση μ’ ένα μικρό αεροπλανάκι, αντικρύζοντας τις χιονισμένες βουνοκορφές στα Ιμαλάια.Ανάμεσα η κορυφή Sagarmatha (Everest) στα 8848μ. Στο βιντεάκι με τις φωτογραφίες, ακούγεται ένα φλάουτο από μπαμπού. Η επιλογή του πνευστού αυτού μουσικού οργάνου έγινε ίσως επειδή η σκέψη ταίριαξε να μιλάνε με τον αέρα αυτά τα βουνά στον ουρανό..

ένας μόνιμος κάτοικος ..

Κυριακή των Βαϊων και αγαπημένο το ηλιοβασίλεμα πάντα στο ναό στο Σούνιο, όπως και κάθε ώρα εκεί.

Πολύ δυνατός ο αέρας, και το φεγγάρι του Μαρτίου ανέτειλε την ώρα που έδυε ο ήλιος.

Και όπως έβγαιναν με τη δέουσα ερασιτεχνική σοβαρότητα:) οι φωτογραφίες και από το μυαλό περνούσαν διάφορες μελαγχολικές σκέψεις που συνήθως συνοδεύουν ένα ηλιοβασίλεμα, ακούστηκε ένα κακάρισμα. Γύρισα, δεν είδα κανένα. Μόνο κάποιους τουρίστες. Επαναλήφθηκε το κακάρισμα. Δεν μπορεί, κάποιος κάνει πλάκα είπα. Και ξαφνικά εμφανίστηκε μία πέρδικα, με ένα αστείο περπάτημα να κάνει βόλτες ανήσυχη, σαν κάτι να ψάχνει. Θυμήθηκα ότι είχα δει πέρδικες κάποιο πρωί εκεί, είναι μόνιμοι κάτοικοι, αλλά δεν κάθονταν να φωτογραφηθούν. Ενώ αυτή ...

Το βίντεο είναι χωρίς αξιώσεις, από μία μικρή φωτογραφική μηχανή και η αστάθεια και ο θόρυβος οφείλονται στον πάρα πολύ δυνατό αέρα. Σας αφήνω τα λόγια της πέρδικας για ένα χαμόγελο:)

ενδιαφέρουσες πληροφορίες για την πέρδικα εδώ και εδώ

"ένας μικρός περίπατος στ’ αστέρια" (πράξη δεύτερη)

Αύριο συμπληρώνονται δύο χρόνια γι’ αυτό το blog.

Στην περσινή επέτειο είχαν ανέβει στη σκηνή τα αστέρια μου σε μια μοναδική παράσταση (πράξη πρώτη). Το καθένα σε ελάχιστα μικρό, αλλά πρωταγωνιστικό ρόλο, μέσα από κάποιες φωτογραφίες του κόσμου τους, μικρά καθρεφτάκια τους που μάζεψα σ’ ένα δίχτυ τ΄ουρανού.

Οι σκέψεις που έγραψα από καρδιάς στην περσινή ανάρτηση, είναι σαν να γράφτηκαν μόλις πριν από λίγο!
Στο διάστημα που μεσολάβησε, κάποια από αυτά τα αστέρια, επέλεξαν να κλείσουν τους αστροδιαδρόμους τους (αν τύχει και δουν αυτή την ανάρτηση, να ξέρουν ότι πάντα στη σκέψη θα είναι). Κάποια μου άνοιξαν περισσότερο τους κόσμους τους και σε δύσκολες στιγμές μου χάρισαν από το πιο όμορφο κομμάτι τ΄ουρανού τους τη φιλία τους, κι εγώ τη δική μου. Κάποια που νοιαζόμουνα, έγιναν απόμακρα, νοιώθοντας όταν τα επισκέπτομαι κρύο χειμώνα, όμως κι αυτό είναι μέσα στους νόμους του σύμπαντος των αστεριών, ας είναι καλά! 

Στη δεύτερη πράξη που έρχεται να συμπληρώσει την πρώτη, πρωταγωνιστούν τα νέα αστέρια που επισκέφτηκα. Κάποια δεν πρόλαβα ακόμα καλά να γνωρίσω και κάποια έγιναν ήδη αγαπημένα.

Ντρινννν…Ντριννν… Ντριννν… η αυλαία ανοίγει !!!!
(κλικ στην εικόνα του slide για μεγένθυση )

πράξη δεύτερη:

πράξη πρώτη:

Πρωταγωνιστούν:
(τα links των ιστολογίων ακριβώς δίπλα στο blogroll)
Πράξη πρώτη: (με αλφαβητική σειρά των ιστολογίων, όπως παρουσιάζονται στο slide)
Κώστας, Fegia, Παναγιώτα, Καραφλοκότσιφας, Χριστίνα, Μαριέλα, mareld, takiz, roadartist, carpe diem, gsKastro, Βαγγέλης Βλ., Αγαπώσα Καρδιά, em-ego, Γλαρένια, Καντάβρ, Βολτίτσες, Φωτεινή S., Μαριάννα, Αλίκη, Φράκταλ, Νηφάλια Μέθη, Σκρουτζάκος, ηλιογράφος, π.Λίβυος, kikop, kalynama, σα, Φλώρα, Φαραώνα.
Πράξη δεύτερη: (με αλφαβητική σειρά ονομάτων)
Αγγελική Σαλαμαλίκη, Άιναφετς, αΚενταύρου, arcobaleno, Βασίλης, dodo, Επίκουρος, nikiplos, Θαλασσένια, Κική, Κωνσταντίνος, mar, Μαρία Νικολάου, Μargo, ξι, ξωτικό, σταγόνα, fractal, φτερό.

Αφιερώνεται σε όλα τα αστέρια μου στη γη, τ΄ουρανού, μεταξύ ουρανού και γης.

Για όλες τις όμορφες στιγμές που χάρισαν στις αναρτήσεις και τα σχόλιά τους, εκεί όπου καταθέτουμε όλοι κομματάκι της ψυχής μας. Από καρδιάς ένα μεγάλο ευχαριστώ!

happiness runs

Ο κύκλος των σχημάτων, είναι μια κλειστή γραμμή χωρίς αρχή και τέλος, όμως με συγκεκριμένο κέντρο και ακτίνα.

Τα αγριολούλουδα, ακολουθώντας τον κύκλο τους, φυτρώνουν στο ίδιο μέρος κάθε χρόνο, ή και όπου αλλού μεταφέρεται ο σπόρος τους.

Η ζωή του καθενός μια γραμμή με αρχή και τέλος, που διανύεται σε απειροελάχιστο χρόνο, κομματάκι κουκιδίτσας του κύκλου της Ζωής, με άγνωστο κέντρο και ακτίνα το άπειρο.

Και η ευτυχία; 

"happiness runs":

"Η ευτυχία τρέχει σε κυκλική κίνηση.
Η σκέψη είναι σαν ένα βαρκάκι στη θάλασσα.
Οι ψυχές μας όλες είναι πιο βαθιές από όσο μπορείς να δεις.
Μπορείς να τα έχεις όλα αν αφεθείς να είσαι εσύ. "

Οι δύο τελευταίες φωτογραφίες, είναι για το fractal το αποκαλούμενο και τρεχαντηράκι, που είναι σαν τον μικρό φτερωτό τους ταξιδιώτη.

τρελά αγριολούλουδα

Χειμώνας…

Κάποια μικρά αγριολούλουδα ξεγελάστηκαν και φύτρωσαν νωρίτερα χαμόγελο και χρώμα. Νομίζοντας τα τρελά, πως βρήκαν κάτω από έναν ανοιχτό ουρανό ζεστή αγκαλιά στο χώμα. Όμως γι΄αυτά, κι ας μην το ξέρουν, κι ας γελούν, καμιά λύπηση κι ελπίδα.

Κι εμείς; Τι κι αν λιγάκι γελάμε; Δεν ξεγελιέται της ψυχής όταν έρχεται ο χειμώνας. Και τα όνειρά μας, μικρά τρελά αγριολούλουδα σ’ αυτόν αφημένα...

Οι φωτογραφίες μου στο βίντεο για τον Κωνσταντίνο, όπως είχα υποσχεθεί το  φθινόπωρο . Και δεν το ξέχασα :)

"φώτα" και "δρόμοι"...

Φώτα πίσω από το τζάμι σε κεντρικούς δρόμους.
Φευγαλέες εικόνες δίχως φλας, με διάφορα χρώματα, συγκεχημένες λόγω της ταχύτητας, χωρίς απαιτήσεις (ή επιθυμία) αποτύπωσης της πραγματικότητας.
Κάπως έτσι διασχίζουμε τη ζωή.

Από την άλλη, μικρά «φλας» σε κομμάτια από τζάμι στην άκρη ενός πεζοδρομίου. Κάποιες ζωές δίπλα, σε μικρούς σκοτεινούς δρόμους, με θρυμματισμένα όνειρα.
«Δρόμους» που αγνοούμε, θέλουμε ή προσποιούμαστε ότι τους αγνοούμε. Αποφεύγουμε να περνάμε ίσως για να μη δούμε, ίσως από φόβο, ίσως από κάποια ενοχή που δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι…

Κι έρχονται Χριστούγεννα…



ευχαριστώ τη roadartist που μόλις της ζήτησα τη μουσική από "τα ήσυχα βράδια" της Αρλέττας, μου την έστειλε σε ένα λεπτό:))

οι φωτογραφίες στο δρόμο είναι από κινητό.

στα σύννεφα..

. Ένα μικρό ταξίδι, μέσα στο συννεφιασμένο φθινόπωρο, να μην προμηνύει χαρά. Όμως να, πετώντας μέσα και πάνω από τα σύννεφα, νοιώθεις να σου χαρίζεται μικρό όνειρο και ανάμεσα, χαμόγελο από το φως τ’ ουρανού, να θέλεις λίγο από το ίχνος του ν' αποτυπώσεις.

Μέσα και πάνω από τα σύννεφα να σου υπενθυμίζεται η ομορφιά του κόσμου, να σβήνουν αχνά τόσο μακρινά και ελάχιστα τα καθημερινά που κουράζουν και τόσο διαφορετικά, ανάλαφρα μετά να επιστρέφεις .. Έτσι απλά είναι όμορφη η ζωή.

Οι φωτογραφίες στα σύννεφα, χαρισμένες στη roadartist, στον fegia, στο fractal, στη librarian, στη Μαρία.