Για λίγες μέρες...

Αστέρια μου της γης ... τ΄ουρανού ... μεταξύ ουρανού και γης.

Θα λείψω για λίγες μέρες.

Δεν πρόλαβα να σας επισκεφτώ, να σας αποχαιρετίσω.

Για τους περαστικούς από εδώ φίλους, αφήνω να βρουν δελφίνια για καλωσόρισμα, κι ένα χαμόγελο:)

καλημέρες ...

«ίδετε τα πετεινά του ουρανού, ότι ου σπείρουσιν ουδέ θερίζουσιν ουδέ συνάγουσιν εις αποθήκας, και ο Πατήρ ημών ο ουράνιος τρέφει αυτά»."κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον".
Κι αυτά, κάθε μέρα σαν χαράζει, γεμίζουν τον ουρανό με τις πιο όμορφες καλημέρες ...
"Ω! Εσύ που κάνεις να ξημερώνει Σοφέ, ώ Εσύ που δίνεις το ριζικό Γενναιόδωρε"(ελεύθερη μετάφραση από μωαμεθανική πρωινή επίκληση- προσευχή)

Το βιντεάκι αυτό τραβήχτηκε χθες το χάραμα, χωρίς απαιτήσεις, από μια απλή φωτογραφική μηχανή. Ήθελε μόνο ν’ αποτυπώσει κάτι απειροελάχιστο από τον ήχο: δυναμώστε τον όσο μπορείτε...

λαμπυρίσματα στη θάλασσα και μία πυγολαμπίδα.

Λαμπυρίσματα στη θάλασσα.
Σε ρηχά νερά αλλά και σε μεγάλα σκοτεινά βάθη.
Ανατρέποντας το αναμενόμενο, να μην υπάρχει εκεί ζωή και φως,
λαμπυρίζουν, δηλώνοντας την θαυμαστή ύπαρξή τους.



Λαμπυρίσματα κι ανάμεσα από δένδρα και θάμνους, όπου πετούν σαν μικρές φωτεινές νεραϊδούλες οι πυγολαμπίδες.


Και μια πονετική πυγολαμπίδα, μια κωλοφωτιά, άπό το βιβλίο της Μάρω Λοϊζου "ήταν και δεν ήταν", θέλει να κάνει παρέα στο φεγγάρι, που κλαίει την μοναξιά του στον ουρανό και φυσικά την αγνοεί.

"Η ΚΩΛΟΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ"

Ήταν και δεν ήταν μια φορά κι ένα καιρό
εκεί ψηλά στον ουρανό ένα φεγγαράκι.
"Μοναχούλι μου, μοναχούλι μου, μοναχούλι μου που είμαι!".
Γελούσανε τ' αστέρια που χόρευαν τριγύρω του.
Γελούσανε τα φώτα της πόλης από κάτω.
"Μοναχούλι μου, μοναχούλι μου, μοναχούλι μου που είμαι!".
Και μόνο μια μικρή μικρή κολοφωτιά,
έτσι καθώς φωσφώριζε μεσ' τα ρηχά νερά,
πόνεσε το παράπονο τούτης της μοναξιάς.
Σήκωσε τα χεράκια της και μ' όση δύναμη είχε...
"Πώς είσαι μοναχούλι σου, αφού είμαι εγώ εδώ;"
φώναξε.
Μα το φεγγάρι ήταν ψηλά και η φωνή μικρούλα
Μα το φεγγάρι έλαμπε, έσβηνε τη φωτίτσα.
"Μοναχούλι μου, μοναχούλι μου, μοναχούλι μου που είμαι!".
Γελούσαν τ'αγγελάκια κι οι κάτασπρες φτερούγες.
Γελούσαν οι διαβόλοι και τρυπούσαν τα πηρούνια.
Κανείς τους δεν τον πίστευε το βασιλιά της νύχτας.
Και μόνο η μικρή μικρή κωλοφωτιά
φώναζε κι όλο φώναζε... Μα πως να την ακούσει;
Ήταν μικρούλα τόση δα.

Και είναι αλήθεια ότι η ιστορία αυτή παίζεται συχνά στη ζωή, καμιά φορά μάλιστα εναλλάσσονται οι ρόλοι και ο ίδιος πρωταγωνιστής είναι πότε το φεγγάρι και πότε η κωλοφωτιά.
Και είναι αλήθεια ότι πολλές φορές κάποια από τ' αστέρια στον ουρανό αλλά και πολύτιμα κρύσταλα και διαμάντια, σώματα νεκρά, λάμπουν με φως δανεικό, ενώ άλλες μικρές ζωντανές, ασήμαντες υπάρξεις, ακτινοβολούν το δικό τους φως μεσ' το σκοτάδι, φως αληθινό και κεράκι ελπίδας συνάμα.

Έτσι δύσκολα, πολύπλοκα, εύκολα κι απλά...

Αφιερώνεται στην mareld γιατί όπως μας είπε, στα σουηδικά mar=θάλασσα και eld=φωτιά και μας μίλησε για την βιοφωταύγεια και στην Φαραώνα που είχε πρώτη την έμπνευση να αναρτήσει ένα αντίστοιχο βίντεο και ανταλλάξαμε σχόλια για το φως αυτό που μοιάζει με την ελπίδα.


Η πρώτη φωτ. από http://www.robinwhitfield.com/book/fireflies.jpg και η έεύτερη από http://eatmorecookies.files.wordpress.com/2007/08/firefly.gif

να μην ξεχνάμε και να ευχόμαστε...

Ένας ακόμα χρόνος πέρασε, ένας νέος έρχεται σε λίγο.

Επαναφέροντας τις μνήμες και τα λόγια που περπάτησαν μεταξύ της φωτιάς και του πάγου…
Και τα χρώματα από τις τέσσερις εποχές… Και τις ιστορίες όλες, που ζήσαμε, που ακούσαμε, αλήθειες και ψέματα…

Επαναπροσδιορίζοντας τις συντεταγμένες, τις ταχύτητες, τα μεγέθη της ζωής, που πάλλεται ανάμεσα στο μηδέν και στο άπειρο…

Μετρώντας την ανθρώπινη κλίμακα στον ίδιο άξονα με το άτομο και τον κόσμο όλο…

Να μην ξεχνάμε και να ευχόμαστε την Αγάπη.

~~~~~~~~~~~~~~~

«Η προσεκτική, όμως μελέτη και παρατήρηση του Σύμπαντος αποκαλύπτει, πιθανόν, κάποια επιδέξια κρυμμένη σκοπιμότητα. Υπάρχει, κατ’ αρχήν, μια σειρά αξιοσημείωτων συμπτώσεων, ως προς τα μεγέθη. Φαίνεται δηλαδή, ότι η ανθρώπινη κλίμακα συμπίπτει περίπου με τον γεωμετρικό μέσο όρο της αστρονομικής και της πυρηνικής κλίμακας. Ένα πρωτόνιο, για παράδειγμα, έχει μάzα 2x10 εις την -24η gr. Ενώ ένα συνηθισμένο αστέρι γύρω στα 2x10 εις την 33η gr. Ο γεωμετρικός μέσος όρος είναι 6x10 εις την 4η gr, ή 60 κιλά, η τυπική, συνεπώς μάζα του ανθρώπινου σώματος. Οι γραμμικές , εξάλλου, διαστάσεις του ανθρώπου, που είναι γύρω στα 2 μέτρα, δεν απέχουν πολύ από τον γεωμετρικό μέσο όρο των διαστάσεων του ατομικού πυρήνα (10 εις την -13η cm) και της αποστάσεως μεταξύ των αστέρων (10 εις την 18η cm). Ο άνθρωπος συνεπώς , βρίσκεται στο μέσον της τεράστιας κλίμακας που συνδέει με κατάλληλο τρόπο τον μικρόκοσμο με τον μεγάκοσμο.»
(Γιώργος Γραμματικάκης: “Η Κόμη της Βερενίκης”, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης)

πουλιά μετανάστες και ένα μικρό χελιδόνι

Ταξιδεύουν μερόνυχτα, ατέλειωτα χιλιόμετρα, με ανυποψίαστη δύναμη για τα σώματά τους. Μονοσήμαντος ο προορισμός τους, αγώνας ζωής (και πεπρωμένο;). Πετούν σε μεγάλα ύψη σε σοφούς σχηματισμούς, χρησιμοποιώντας νόμους της φυσικής, γνωστούς και άγνωστους. Φτάνοντας εξασθενισμένα στο τέλος του ταξιδιού, τους περιμένουν κάποιοι εχθροί. Όταν μετά από καιρό φανούν τα σημάδια, ξεκινούν το ταξίδι της επιστροφής στην Αρχή. Και πάλι ξανά και ξανά ...

///

Το μικρό χελιδόνι του τίτλου είναι αυτό του γνωστού παραμυθιού του ευτυχισμένου πρίγκηπα του Όσκαρ Ουάιλντ. Δίπλα του είναι η φωτογραφία μιας καλαμιάς, του έρωτά του, που ήταν η πρώτη αιτία για την καθυστέρηση του ταξιδιού του μαζί με τους φίλους του για τους ζεστούς τόπους. Η άλλη αιτία για την καθυστέρηση και η καθοριστική για το τέλος του και το τέλος του αγάλματος του πρίγκηπα, ήταν η καλοσύνη τους. Αυτή ήταν όμως και η αιτία που έμειναν αιώνια...

*Δυστυχώς δεν βρέθηκε ελληνικό κείμενο

ocean angels

Μάιος

Ψάχνουμε για τα χρώματα:
Λέξεις κλειδιά: Ουρανός - γη - Θάλασσα - λουλούδια - πουλιά - βουνά - γέλια των παιδιών - αγάπη και έρωτας - φως - αρχή της καλοσύνης και του καλοκαιριού.

Στη γιορτή της γης

χαμόγελα της άνοιξης