.

Κυριακή φθινόπωρο, κι ένας περίπατος στο αγαπημένο μονοπάτι κοντά στη θάλασσα.
Την άνοιξη ήταν γεμάτο χρώματα από αγριολούλουδα, πρώτα χαμόγελα μιας ζωής που γεννιέται.
Το καλοκαίρι έκαιγε ο ήλιος τα σώματα και ξεχείλιζε από την χαρά των παιχνιδιών της θάλασσας και της αγάπης τ’ ουρανού.
Κυριακή με τη μοναξιά και τη σιωπή των ήχων του φθινοπώρου, σαν να μαζεύει δυνάμεις για τα δύσκολα του χειμώνα που έρχεται και ν’ αφουγκράζεται τον κτύπο της κρυμμένης στο χώμα καρδιάς της ζωής. Η γνώση και η γαλήνη της σιωπής…


Όμως ήταν μέρα γεμάτη από φως και καλοσύνη, σαν χάδι τρυφερό καλοκαιριού, στη συννεφιά και στη βροχούλα του φθινοπώρου.
Η θάλασσα ψιθύριζε κύματα και λαμπυρίσματα γλυκά στα βράχια.
Ένα μελισσάκι και μια πεταλούδα, τα φτωχά τα πλούσια, χάριζαν αγάπη στα πολύτιμα άνθη του δέντρου.
Η ομορφιά και η δύναμη της καλοσύνης …


Μονοπάτι και της ψυχής σε μέρες φθινοπώρου, φως και βάλσαμό της, οι στιγμές σιωπής και καλοσύνης…
Στην παιδική μου φίλη Στέλλα, με :)