Βάια, ασπάλαθοι κι ασφόδελοι

Κυριακή των Βαΐων,  μέρα που βασιλεύει η άνοιξη και ανοίγουν οι πύλες της Ιερουσαλήμ για την υποδοχή με ζητωκραυγές και βάια ενός Μεσσία.  Και είναι οι ίδιοι άνθρωποι που έριχναν και τα ιμάτια τους στη γη που θα περάσει, αυτοί  που σε λίγες μέρες από «ωσανά» φώναζαν «σταύρωσον αυτόν».

 

Μέσα στη βδομάδα, η κατάβαση στον Άδη, στην άλλη ζωή.  Εκεί και οι παλιοί μύθοι διάλεξαν λουλούδια της άνοιξης να ανθίζουν: «Λιβάδια από ασφοδίλι» με τους πικρούς καρπούς τους να τα διαβαίνουν οι νεκροί και «ασπάλαθοι δείχνοντας έτοιμα τα μεγάλα τους βελόνια» να περιμένουν τους τυράννους πριν πεταχτούν στα Τάρταρα.

Κυριακή των Βαΐων, μέρα που βασιλεύει η άνοιξη,  ασπάλαθοι και ασφόδελοι, με τόσο όμορφα άνθη,  φωτογραφήθηκαν ως ανώνυμοι θάμνοι και αγριολούλουδα,  γύρω από το Σούνιο,  κι ας ήταν πρωταγωνιστές στην κάτω γη, τόσο οικείοι από τους μύθους και τους στίχους ποιητών.

 

 

 

 

 

 

 

Όμως, μετά που έγιναν γνωστά τα ονοματά τους, η εικόνα τους έγινε εικόνα θύμισης –υπενθύμισης μιας  «Θείας Κωμωδίας».

 

 

 

Περιμένοντας την Ανάσταση…

 

update3.5.2013

 

Καλοί μου φίλοι, σας εύχομαι από βάθος καρδιάς

 Καλή Ανάσταση!

 

Θα λείψω τις μέρες αυτές. Δεν πρόλαβα να περάσω από σας, θα τα ξαναπούμε μετά το Πάσχα:)

*«Λιβάδια από ασφοδίλι» από το ποίημα «Λήθη» του Λορέντζου Μαβίλη

** «ασπάλαθοι δείχνοντας έτοιμα τα μεγάλα τους βελόνια» από το ποίημα «Επί ασπαλάθων» του Γιώργου Σεφέρη  γραμμένο το 1971 επί δικτατορίας

***«Θεία Κωμωδία» δανεισμένο από τον τίτλο του έργου του Δάντη.

a happy end:)

Ανάμεσα από τα γύρω συμβαίνοντα, κάτι ελαφρύ, ένα μικρό διάλειμμα,

έτσι για ένα χαμόγελο:)

 



Επιμύθιο 1: Τα flamingos ας θυμούνται στα δύσκολα, τί παθαίνουν οι  περιφερόμενοι κακοί κροκόδειλοι από το «παραφούσκωμα».

Επιμύθιο 2: Ένα happy end δεν είναι έτσι για όλους:)

 

 Καλό Σαββατοκύριακο:)

malcolmia, άνοιξη και μικρές σκέψεις

 

 

 

 

 

 



 

 



 

 

 

 

 

 

Το βλέπω κάθε χρόνο, όμως  έψαξα πολύ για να βρω το όνομα αυτού του, λιλιπούτειου αγριολούλουδου που ντύνει με ένα υπέροχο ανοιχτό μωβ χαλί την παραλία: "malcolmia graeca"  (ποικιλίες της malcolmia: flexuosa, littorea, maritima).

Κι αν πλησιάσει κανείς να το δει από κοντά, έχει τόσες λεπτομέρειες ομορφιάς, αλλά και τόση δύναμη: είναι από τα πρώτα αγριολούλουδα που ανθίζουν πολύ νωρίς, προαναγγέλλοντας την άνοιξη.  

 

Ευτυχώς η άνοιξη δεν ξεχνά να έρθει πάντα μετά τον χειμώνα. Ας ευχηθούμε το ίδιο και για έναν άλλο βαρύ χειμώνα που διανύουμε εμείς, τώρα και η Κύπρος, ελπίζοντας στα λόγια του ποιητή: «Τούτος ο τόπος είν' ένας μύθος από χρώμα και φως ένας μύθος κρυφός με τον κόσμο του ήλιου δεμένος. Καθ' αυγή ξεκινά ν'ανταμώσει ξανά το δικό του αθάνατο γένος.»  (Nίκος Γκάτσος)

 

Ασυναίσθητα, ψάχνοντας για το όνομα του αγριολούλουδου, ήρθε στο νου μία παληά ανάρτησή μου με έναν περίπατο στον ίδιο τόπο και ο Κώστας  με τις τόσες  γνώσεις του για τις μέλισσες και τα λουλούδια, που σίγουρα θα ήξερε να μου πει το όνομά τους.

Έτσι ήρθαν στο νου και πόσοι έχουν κλείσει το blog τους, ή έχουν σταματήσει να αναρτούν για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, ή απλά έχουμε χαθεί, αλλά και πόσοι από μας που συνεχίζουμε, έχουμε αραιώσει τις γραφές μας…

Σαν σήμερα, είχα στείλει την πρώτη ισχνή αστεροαχτίδα να ταξιδέψει στους άγνωστους και μετά αγαπημένους κόσμους των αστεριών σας. Και το ταξίδι ήταν μαγικό. Ένα τεράστιο ευχαριστώ για όσα πολύτιμα μου χαρίσατε και ήταν πάρα μα πάρα πολλά.

Σήμερα, μέσα στις πρώτες μέρες της άνοιξης, μια αστεροαχτίδα μικρής σκέψης, ταξιδεύει σε όσα από τ΄αστέρια μου της γης, τ΄ουρανού, μεταξύ ουρανού και γης, με διάφορους τρόπους μου λείπουν και με την ευχή: "Να είναι καλά"! :)
 

 

 

 

Δυστυχώς το "Slide" έχει κλείσει εξαφανίζοντας μαζί και τις προηγούμενες επετειακές αφιερώσεις με εικόνες  σε slideshow, ένα "ταξίδι στ' αστέρια" όπως τα είχα ονομάσει:).  Έφτιαξα ένα βιντεάκι με αυτές, απλώς για να υπάρχει γιατί δεν εμφανίζονται πια στο blog. Αν θέλει κάποιος να το δει, θα είναι εδώ.

"Τα παραστρατημένα πουλιά»

Αγαπημένος ο Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ, για τα γραπτά του, για τις ιδέες του και για τη ζωή του την ίδια που δεν τις πρόδωσε.

Από τη βιβλιοαγορά της πλατείας Κοντζιά, ανάμεσα στις άλλες επιλογές ήταν και τρία βιβλία του, στίχοι και διηγήματα. Η διάθεση ήθελε να πάρει μία ανάσα μέσα από την ομίχλη του καθημερινού γύρω μας ξύλινου λόγου και να αφεθεί η σκέψη στη διαχρονική ηρεμία της σοφίας του, στα γαλήνια νερά  του ποιητικού του λόγου, στη λυρική ομορφιά του κόσμου του, αυτού της αγάπης της ζωής και του ονείρου.

Το βιβλιαράκι «Τα παραστρατημένα πουλιά»* με στίχους του σε μετάφραση του Μάκη Ανταίου ένα από αυτά. Ο Ταγκόρ είχε μεταφράσει τραγούδια του στα Αγγλικά όμως όπως αναφέρει στην εισαγωγή του ο Ανταίος,  γι αυτά «… -μεταφρασμένα- μπορεί να πει κανείς πως ο Ταγκόρ είναι, χωρίς να είναι Ταγκόρ. Βγαλμένα από την μπενγκάλικη μορφή τους, χάνουνε ένα δυνατό στοιχείο: τη ρίμα. Ποιος, απ’ όσους παρακολούθησαν τη διάλεξή του στο θέατρο της “Αλάμπρας” τον περασμένο Νοέμβρη, θα ξεχάσει ποτές το “Τραγούδι της βροχής” και δε θα φέρνει πάντα στο νου του το κάθε της ρίμας του κουδούνισμα, σαν δυνατής βροχής σταλαγματιά, και κάθε του ρυθμού του κουδούνισμα, σαν δυνατής βροχής σταλαγματιάς, και κάθε του ρυθμού του λύγισμα, σα μάνιασμα του αέρα του άγριου μες στη θυελλώδικη νεροποντή;…»

Κλείνοντας την εισαγωγή ο Ανταίος, γράφει: «Μεταφράζοντας τα Παραστρατημένα πουλιά δεν έκανα τίποτα άλλο από του να εξωτερικεύω την ενδόμυχή μου αγάπη για το μεγάλο απόστολο με την ασκητική και τη θρησκευτική φυσιογνωμία. Δημοσιεύοντάς τα, ένα μόνο έχω πόθο: να μπορέσω να μεταδώσω στον όποιο μου αναγνώστη, τη δική μου συγκίνηση, μα προ παντός τη δική μου αγάπη.»

Και ήταν ακριβώς αυτή η συγκίνηση και η αγάπη του που πέτυχε να μεταδώσει, για την οποία όφειλε η ανάρτηση να σταθεί και σε λίγα λόγια του μεταφραστή.

 

 

 

 

Πιο κάτω μεταφέρονται κάποιοι στίχοι του βιβλίου ακολουθώντας την αρίθμησή του . Προσπάθησα να διαλέξω λιγότερους στίχους για το μέγεθος της ανάρτησης, αλλά ένιωθα τόσο άδικη απέναντι σε όσους αφαίρεσα. Διαλέξτε και διαβάστε έστω στην τύχη κάποιους.

 

«…….

4

Είναι τα δάκρυα της γης που κάνουνε τα γέλια της ν’ ανθούνε.

5

Η μεγαλόπρεπη έρημος φλογίζεται από έρωτα για μόνο ένα χορτάρι, που να κουνάει την κεφαλή, να γελά και να φτεράει στον άνεμο.

14

Της πλάνης το μυστήριο μοιάζει τη σκοτεινιά της νύχτας - στο ότι είναι βαθύ. Και μοιάζουνε της γνώσης οι εικασίες με την ομίχλη του πρωινού.

27

Ω φως, που σα γυμνό παιδί, στα πράσινα τα φύλλα παιγνιδίζεις, ευτυχισμένο που δεν ένιωσες πώς ο άνθρωπος μπορεί να λέει ψέματα.

41

Τα δέντρα, λαχταρίσματα της γης, στέκονται στ’ ακροδάχτυλα να δουν τον ουρανό.

48

Τ’ αστέρια δεν τα νοιάζει να φανούν ωσάν πυγολαμπίδες.

53

Πάνω, που η γυάλινη λάμπα θυμώνει και βρίζει το πήλινο λυχνάρι, πως ξαδέλφη την είπε, βγήκε η σελήνη˙ κι η γυάλινη λάμπα της φωνάζει: «Αδελφή μου, χρυσή μου αδελφούλα!»

58

Ο σπουργίτης σα βλέπει το παγώνι, το λυπάται για το βάρος της ουράς του.

65

Μικρό μου χορταράκι, μικρά τα βήματά σου˙ μα όλη τη γης κρατείς κάτ’ απ’ τα πόδια σου.

88

«Είσ’ η μεγάλη στάλα της δροσιάς κάτ’ απ’  το φύλλο του λωτού, και γω ‘μαι μια μικρότερη στο πάνω του το μέρος» στη λίμνη η δροσοστάλα ψιθυρίζει.

 

103

Οι ρίζες είναι τα κλαδιά κάτω στη γης. Και τα κλαδιά είναι ρίζες στον αέρα.

113

Ο ήλιος είναι μόνο μια απλή φωτοστολή. Τα σύννεφα στολίζονται μ’ όλα τα πλούσια χρώματα. 

124

 

«Τα ερωτικά σου γράμματα τα φέρνει το φεγγάρι», στον ήλιο η νύχτα έλεγε, «Κι αφήνω την απάντηση σε δάκρυα στα χορτάρια».

 

141

 

Άσε με να νομίζω πως υπάρχει κάποιο αστέρι μέσα σ’ όλα εκείνα τα άστρα, που ανάμεσα στο άγνωστο σκοτάδι γίνεται της ζωής μου οδηγητής.

 

144
 

Κάποια λυπητερή φωνή έστησε τη φωλιά της στων χρόνων τα χαλάσματα.

Κι όταν η νύχτα ερθεί μου τραγουδάει: «Σ’ αγάπησα»

 

193

 

Ένα μυαλό απόλυτα λογικό είναι σα μαχαίρι απ’ όλες τις μεριές κοφτερό. Ματώνει το χέρι που προσπαθεί να το μεταχειριστεί.

 

 

231

 

Βάλε χρυσάφι στου πουλιού τα φτερούγια, ποτέ του να μη ξαναπετάξει στα ουράνια

 

240

 

Ρουκέτες, οι προσβολές που κάνετε στ’ αστέρια, πίσω σας στέλνουνε στη γης.

 

245

 

Το τραγούδι του πουλιού είν’ η ηχώ του πρωινού φωτός που πίσω τη γυρίζει η γης.

 

249

 

Τα σκοτεινά τα σύγνεφα γίνονται λουλούδια τ’ ουρανού το φως αν τα φιλήσει.

 

286

 

Πάρε με στο κέντρο της σιωπής σου να γεμίσω την καρδιά μου με τραγούδια.

 

289

 

Σβήσε το λύχνο όταν θες.

Θα μάθω το σκοτάδι σου και θε να τ’ αγαπήσω.

 

292

 

Κάποια μέρα θα σου ψάλλω με το ηλιόβγαλμα άλλου κόσμου: ¨Σ’ έχω ξαναδεί και πάλι μες στο φως της γης, μες στον έρωτα του ανθρώπου».

 

 

 

Και σαν να το όφειλα στον ποιητή έψαξα ν’ ακούσω τον ήχο της σταγόνας σ’ ένα από τα τραγούδια του στη βροχή:

                               

 

 

 

 

 

*  Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ «Τα παραστρατημένα πουλιά», εκδόσεις Ηριδανός 1990. Μετάφραση Μάκης Ανταίος (η εισαγωγή του με  ημερομηνία «Αλεξάνδρεια 27.4.’27»)

φωτογραφίες: λεπτομέρειες από τη διακόσμηση σε μάρμαρο του Taj Mahal - 8/2010

χειμωνιάτικη βροχούλα,

λαμπυρίζοντας με σταλαγματιές τα φύλλα…
 



 

 

 

 

και αφήνοντας υγρές τις ματιές μιας κουπαστής.