Χριστούγεννα έρχονται και μαζί τους όλη η μαγεία των παιδικών μας χρόνων να μας ακολουθεί, να ξαναγεννιέται μέσα μας και να ξαναζεί κάθε χρόνο, κι έτσι, μαγικά, ξαναγινόμαστε παιδιά.
Ας περιπλανηθούμε μέσα σ’ ένα μαγεμένο δάσος παραμυθιού, όπου πετάνε λιλιπούτειες νεραϊδούλες σκορπίζοντας αστερόσκονη και τα λουλούδια χορεύουν στο ρυθμό ενός από τα πιο όμορφα βαλς που έχουν ποτέ γραφτεί, ένα βαλς για κείνα.
Στους αγαπημένους μας που δεν είναι πια κοντά μας…
Η αγκαλιά τους, το χαμόγελο, το χάδι, η φροντίδα, η έγνοια τους, η αγάπη τους ... ο πρώτος πλούτος που μας χαρίστηκε,
χαραγμένα στη μνήμη της καρδιάς για πάντα,
ν’ ανακαλούνται τέτοιες μέρες πιο πολύ, και να χαρίζουν στη ψυχή μας φως.
Κι έρχονται Χριστούγεννα…
Ήθελα, ένοιωθα την ανάγκη δηλαδή, ν' αφήσω κάποιες σκέψεις για τις "παράπλευρες" εικόνες των (μη)εορτών, έτσι για να μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν. Γράφτηκαν συνοπτικά σ' αυτή και στις δύο προηγούμενες αναρτήσεις που έκλειναν με την φράση "Κι έρχονται Χριστούγεννα ...".
Φώτα πίσω από το τζάμι σε κεντρικούς δρόμους.
Φευγαλέες εικόνες δίχως φλας, με διάφορα χρώματα, συγκεχημένες λόγω της ταχύτητας, χωρίς απαιτήσεις (ή επιθυμία) αποτύπωσης της πραγματικότητας.
Κάπως έτσι διασχίζουμε τη ζωή.
Από την άλλη, μικρά «φλας» σε κομμάτια από τζάμι στην άκρη ενός πεζοδρομίου. Κάποιες ζωές δίπλα, σε μικρούς σκοτεινούς δρόμους, με θρυμματισμένα όνειρα.
«Δρόμους» που αγνοούμε, θέλουμε ή προσποιούμαστε ότι τους αγνοούμε. Αποφεύγουμε να περνάμε ίσως για να μη δούμε, ίσως από φόβο, ίσως από κάποια ενοχή που δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι…
Κι έρχονται Χριστούγεννα…
ευχαριστώ τη roadartist που μόλις της ζήτησα τη μουσική από "τα ήσυχα βράδια" της Αρλέττας, μου την έστειλε σε ένα λεπτό:))
