twinkle star

Ο «Βυσσινόκηπος»

2012-01-22T21:25:00.000+02:00

«Δε σας φαίνεται ότι πίσω απ' το κάθε βύσσινο, πίσω απ' το κάθε φυλλαράκι, πίσω απ' το κάθε κλαδί σας κοιτάει έν' ανθρώπινο πλάσμα, ότι μπορεί τάχα ν' άκουσες τη φωνή τους; Κι όταν τη νύχτα περνάς από κει, η παλιά φλούδα των δέντρων αντιφεγγίζει θαμπά και θαρρείς πως οι βυσσινιές βλέπουν στον ύπνο τους κι ονειρεύονται εκείνα που έγιναν πριν από χρόνια και αυτές οι οπτασίες τις τυραννούνε. Η σκλαβιά των ζωντανών ψυχών.»

Ο Βυσσινόκηπος γράφτηκε το 1903 από τον Αντον Τσεχωφ και πέθανε το 1904, την χρονιά που ανέβηκε το έργο του. Το «ήθελε» να είναι κωμωδία, αλλά σκηνοθετήθηκε σαν δράμα στο θέατρο Τέχνης της Μόσχας, προκαλώντας την απογοήτευση του συγγραφέα.

Ένα σπίτι στη ρωσική εξοχή με ένα μοναδικής ομορφιάς βυσσινόκηπο. Οι ιδιοκτήτες του, δύο αδέλφια, έρχονται από το Παρίσι όπου έζησαν πολλά χρόνια, χωρίς να έχουν πια τα χρήματα για να το σώσουν από την πώληση. Τα πρόσωπα και οι διάλογοι, αναβιώνουν αναμνήσεις από τη ζωή στο σπίτι και καθρεφτίζουν τις ανατροπές στη κοινωνική ζωή της Ρωσίας εκείνης της εποχής. Μα περισσότερο από όλα, συνεχώς είναι διάχυτη στην ατμόσφαιρα αυτή η δυσκολία που έχουν πολλές φορές οι άνθρωποι να αλλάξουν τις συνήθειές τους, να συνειδητοποιήσουν, να αποδεχτούν, τις αλλαγές στο κοινωνικό περιβάλλον. Και όταν ο βυσσινόκηπος αγοράζεται σε πλειστηριασμό, από τον γιό πρώην δουλευτή τους, παίρνουν το τραίνο και φεύγουν, σχεδόν ανακουφισμένοι, εγκαταλείποντας πίσω τα δένδρα στο σκληρό κόψιμο των τσεκουριών, ώστε το οικόπεδο να γίνει μία αποδοτική επένδυση.

«Η ανθρωπότητα προχωράει μπροστά, τελειοποιώντας τις δυνάμεις της. ‘Όλα όσα της είναι σήμερα απρόσιτα και ακατανόητα κάποια μέρα θα τα πλησιάσει, θα τα φθάσει, θα τα καταλάβει. Μόνο που πρέπει κανείς να δουλέψει, να βοηθήσει μ' όλες του τις δυνάμεις εκείνους π' αναζητούν την αλήθεια. … Οι περισσότεροι διανοούμενοι που ξέρω δεν αναζητούν τίποτα, δεν κάνουν τίποτα κ' είναι ανίκανοι να κοπιάσουν, να δημιουργήσουν. … Κι όμως, είν' όλοι τους σοβαροί, έχουν πρόσωπα αυστηρά, μιλάνε μόνο για σημαντικά πράγματα, φιλοσοφούν. … Εγώ τις φοβάμαι και τις σιχαίνομαι τις σοβαρές φυσιογνωμίες, φοβάμαι τις σοβαρές συζητήσεις. Καλύτερα να σωπαίνει κανείς!»

Μέσα στην ιστορία κινούνται πολλοί διαφορετικοί χαρακτήρες και μικρότερες ιστορίες καθημερινές, που όπως συμβαίνει στη ζωή, είναι οι πιο σημαντικές για την εξέλιξη κάθε ανθρώπου ξεχωριστά, κι ας μην ενδιαφέρουν τους πολλούς. Μιλούν για την αφοσίωση, για τη ματαιοδοξία, τον αγώνα για αναρρίχηση και τον έρωτα, τον ανεκπλήρωτο και τον με ανταπόκριση.

Ξεχωρίζει η ιστορία της ιδιοκτήτριας Λιουμπόβ Αντρέγεβνα, της Λούμπια, που είχε χάσει το παιδί της μικρό, από πνιγμό στο ποτάμι (αιτία να φύγει από εκεί) και που ακούγεται με αφορμή ένα γράμμα που παίρνει από τον άνθρωπο που αγαπά. Του είχε συμπαρασταθεί στην αρρώστεια όμως την είχε εγκαταλείψει για μία άλλη˙ είναι τώρα άρρωστος και της ζητά να γυρίσει, κι εκείνη θα πάει, δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. («Ανθρώπινη δουλεία» όπως θα έλεγε ο Σώμερσετ Μωμ)

Το τέλος; Ίσως η πιο τραγική «χαρούμενη» αποδοχή της πραγματικότητας:

«Στ' αλήθεια, τώρα όλα μου φαίνονται ωραία. Πριν πουληθεί ο βυσσινόκηπος, όλοι μας ανησυχούσαμε, υποφέραμε... μα όταν δόθηκε η τελειωτική λύση, η αναπότρεπτη λύση, όλοι γαληνέψαμε, γίναμε χαρούμενοι μάλιστα»

Είχα δει το έργο σε παράσταση που έδωσε στην Αθήνα το Θέατρο Τέχνης της Μόσχας τον Οκτώβριο του 2010 γιορτάζοντας τα 150 χρόνια από τη γέννηση του συγγραφέα. Είχε ελληνικούς υπέρτιτλους, γεγονός που αποσπώντας την προσοχή για να παρακολουθήσει κανείς τους διαλόγους, ίσως να ήταν η αιτία να χάσει την όλη εικόνα, αυτή που στο θέατρο προσδιορίζουν καθοριστικά οι μικρές λεπτομέρειες στην κίνηση, οι φευγαλέες εκφράσεις στα πρόσωπα των ηθοποιών και στη χροιά της φωνής και που κάνουν τη διαφορά.

Βέβαια ήταν πολύ όμορφο να ακούγεται η γλώσσα στην οποία γράφτηκε το έργο και οι ηθοποιοί να έχουν πίσω τους ολόκληρη την παράδοση του θεάτρου τους, να υπάρχει η μοναδική αίσθηση μιας αυθεντικής έκδοσης ενός άπειροπαιγμένου έργου, αλλά έμεινε στη μνήμη σαν μία αργή παράσταση που δεν μίλησε τότε στην καρδιά, τόσο μακρινή εξάλλου ακουγόταν η ιστορία της. Όμως είναι κάποιες μέρες που τη θυμήθηκα, και κάθισα σήμερα να γράψω, γιατί η ατμόσφαιρά της θυμίζει σε κάποια σημεία το τώρα, όπως και ο ίδιος ο βυσσινόκηπος με ό,τι αυτός μπορεί να συμβολίζει.

Γιατί όπως είπε ένας άλλος αγαπημένος ποιητής και φιλόσοφος, ο Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ, "Οι ρίζες είναι κλαδιά κάτω στη γη, τα κλαδιά είναι ρίζες στον αέρα» και όπως όλες οι μεγάλες κουβέντες, αυτό διαβάζεται με πολλούς τρόπους.

Η τελευταία φωτογραφία και επεξεργασία της by Astria

2012

2012-01-01T11:04:00.000+02:00

ένας μικρός τυμπανιστής

2011-12-23T17:57:00.004+02:00

«Ἄφετε τὰ παιδία καὶ μὴ κωλύετε αὐτὰ ἐλθεῖν πρός με,
τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν»
(Κατά Ματθαίον, 19ο, 14)

Πολύ έψαξα να βρω έναν μικρό τυμπανιστή για τα Χριστούγεννα, ξέρετε, εκείνο το παιδί του τραγουδιού, που το μόνο που είχε να χαρίσει στη γέννηση ενός βασιληά, ήταν να παίξει στο τύμπανό του… πα ραμ παμ παμ παμ, ραμ παμ παμ παμ!

Ήταν τόσοι πολλοί οι τυμπανιστές που είδα και άκουσα, γνωστοί τραγουδιστές, παιδιά και χορωδίες από διάφορες φυλές της γης, ως και ήρωες κινουμένων σχεδίων.. Και ξαφνικά τον συνάντησα! Έπαιζε σε μια παληά μαυρόασπρη ταινία, χωρίς χαμόγελο και φορούσε φτωχά ρούχα, (ένα κασκέτο, ένα κασκώλ, ένα στενό τριμμένο σακάκι) μεσ’ τον χειμώνα.

Του είπαν να πάει κι αυτός μαζί να δει τον νεογέννητο βασιλιά, θα πήγαιναν δώρα να του αφήσουν για να τον τιμήσουν. Συνεσταλμένος, όμως όχι σκυφτός, τόσο μικρός και τρυφερός, τόσο σεμνός, με φυσική σοβαρότητα που θα πήγαινε να δει έναν βασιληά και την έγνοια, μα που φτωχός κι αυτός, δεν είχε κάποιο δώρο να του φέρει, παρά μόνο να του παίξει στο τύμπανο «πα ραμ παμ παμ παμ, ραμ παμ παμ παμ …»

- Μπορώ να παίξω για Σένα πα ραμ παμ παμ παμ στο τύμπανό μου; τον ρώτησε

Και του έπαιξε στο τύμπανο, του έπαιξε όσο πιο όμορφα μπορούσε..

Τότε Εκείνος, του χαμογέλασε..

Και στο πρόσωπο του μικρού τυμπανιστή φωτίστηκε χαμόγελο!

- Ίσως έτσι αρμόζει, με έναν αληθινό μικρό τυμπανιστή μέσα μας να πλησιάσουμε πιστεύοντας το θαύμα (το όποιο θαύμα) και να του χαριστούμε. Και ίσως τότε κι αυτό μας χαριστεί.

Καλά Χριστούγεννα!

όνειρα, αστέρια και άρωμα βανίλιας

2011-12-13T14:25:00.000+02:00

Μικρά όνειρα
των αστεριών σαν πέφτουν
θρυψαλίζονται

-Σε λίγες μέρες έχουμε Χριστούγεννα και οι μάγοι μίλαγαν για ένα αστέρι οδηγό που συνεχίζει εκεί να υπάρχει. Αυτά τα αστέρια λένε ότι δεν πέφτουνε ποτέ, γι’ αυτό μπορεί και υφαίνονται γύρω τους κάποια όνειρα παραμυθιού ακόμα. Κάτι που συμβαίνει μια φορά μόνο τον χρόνο, γιατί τους έχει οριστεί ως τίμημα, να σβήνουνε αμέσως μετά μέσα στην καθημερινότητα. Όπως τα λαμπιόνια και τα στολίδια του δένδρου. Καμιά φορά αφήνοντας πίσω τους λίγο άρωμα βανίλιας.

(Όμως θυμηθείτε, η ευχή τη στιγμή που ανοίγουν οι ουρανοί θα γίνει πραγματικότητα)

Η εικόνα προέκυψε με τυχαία επεξεργασία της φωτογραφίας μιας πανσέληνου. Η μουσική του βίντεο «άρωμα βανίλιας» της Ευανθίας Ρεμπούτσικα και οι photos πλην του λουλουδιού της βανίλιας by Astria:)

φθινοπωρινά και το ταξίδι μιας ασήμαντης πέτρας..

2011-11-20T22:44:00.005+02:00

Στην πόλη, μέρες με συννεφιά βροχή και θολό τοπίο, ή καθαρές και ηλιόλουστα φωτεινές

Από δίπλα όμως γλυκό πάντα το φως παραμονεύει και ακουμπά απαλά πάνω στις άπειρες φθινοπωρινές αποχρώσεις των χρωμάτων της γης, ανάμεσά τους κάποια χρώματα έντονα, επιμένοντας θα έλεγε κανείς καλοκαιρινά.

Κι εδώ ήρθε πιέζοντας τον νου να τρυπώσει στην ανάρτηση, η μικρή ιστορία μιας ασήμαντης πέτρας. Μιας πέτρας που ζούσε σε έναν χωματόδρομο και ξαφνικά, από το παιχνίδι ενός ζωηρού παιδιού, βρέθηκε σ’ ένα υπέροχο ταξίδι λίγων λεπτών, που όμως οι εικόνες του χαράχτηκαν μέσα της για πάντα … Έζησε για λίγο σ’ έναν κήπο γνωρίζοντας άλλες μικρές ομορφιές της ζωής, ώσπου ένα απρόσμενο δεύτερο σύντομο ταξίδι την προσγείωσε πάλι σε ένα δρόμο.

Και ήταν φθινοπωρινό το απογευματάκι που διάλεξε ο Αργύρης Χιόνης σ’ αυτή τη μικρή του ιστορία για το δεύτερο ταξίδι της πέτρας. Ίσως γιατί είναι συνυφασμένη με το φθινόπωρο η αναμονή του χειμώνα που θάρθει... ίσως γιατί ακόμα και τότε, καραδοκεί το όνειρο, όπως οι σπόροι από τα αγριολούλουδα μέσα στη γη, που περιμένουν την άνοιξη για να ξαναγεννηθούν (για κάποιους θα συμβεί, για άλλους όχι.)

Πιο κάτω κάποιες παράγραφοι από τη μικρή ιστορία* με την υπέροχη γραφή του ποιητή που την συντροφεύει και την ολοκληρώνει νοηματικά με το επιμύθιό της.

«ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ, στη μέση ενός χωματόδρομου, τότε πού υπήρχανε ακόμα χωματόδρομοι, ζούσε μια πέτρα. Μάνα, πατέρα δεν γνώρισε κι ούτε ήξερε πότε γεννήθηκε. Οι πέτρες, όπως ξέρετε, ζούνε τόσα πολλά χρόνια, που ξεχνούν την ηλικία τους. Πολλές απ’ αυτές μάλιστα είναι τόσο αρχαίες όσο κι η πέτρινη εποχή, αν έχετε ακουστά. Μια πέτρα όμως, ακόμα κι αν είναι τόσο αρχαία, μπορεί να είναι ασήμαντη. Ή, για να το πω καλύτερα, όλες οι πέτρες είναι ασήμαντες, έκτος από εκείνες που γινήκανε αγάλματα ή ναοί ή από εκείνες που τις λεν λίθους, πολύτιμους και που τις κρύβουν μέσα σε κουτιά από σίδερο.

Η δική μας πέτρα ήταν εντελώς ασήμαντη-δεν άξιζε ούτε για να την κλοτσήσει κανείς…….....

………

Εκείνη τη σημαδιακή, για τη ζωή της πέτρας, μέρα, εν’ αγόρι, που ήθελε να σκοτώσει ένα σπουργίτι ή να σπάσει κάποιο γλόμπο και δεν έβρισκε άλλη πέτρα, πιο κατάλληλη, τη μάζεψε απ’ το δρόμο, την έβαλε στη σφεντόνα του και την τίναξε στον αέρα, ψηλά και μακριά. Ευτυχώς, επειδή ήταν ατζαμής, δεν πέτυχε τον στόχο του, πέτυχε όμως, δίχως να το ξέρει, ν’ αλλάξει τη ζωή της πέτρας. Δίχως να το ξέρει, της έδειξε πως δεν ήταν πλασμένη μόνο για να σέρνεται στον δρόμο, μα πώς μπορούσε και να πετάξει, κι ακόμη πώς ο δρόμος δεν ήτανε ο κόσμος όλος αλλά μονάχα ένα μέρος του, και μάλιστα όχι το πιο ωραίο, γιατί η πέτρα, όταν τέλειωσε το πέταγμα της, βρέθηκε μέσα σ’ έναν κήπο…..

………

Το μεγάλο ξάφνιασμα της κράτησε βέβαια πολύ λίγο, όσο βρισκότανε ακόμη στον αέρα, πάνω απ’ τον κήπο, γιατί μόνο από κει μπόρεσε να δει όλο το θαύμα πού απλωνόταν από κάτω της. Απ’ τη στιγμή πού βρέθηκε στο χώμα και μετά, μπορούσε να βλέπει μόνο ό,τι βρισκότανε πολύ κοντά της, δηλαδή μια ντοματιά, μια γαριφαλιά και δυο ρίζες βασιλικό. Σιγά σιγά όμως γνώρισε κι άλλα πράματα, σπουδαία, πού ποτέ πριν δεν είχε φανταστεί την ύπαρξη τους. Γνώρισε τις μέλισσες και το ατέλειωτο παιχνίδι τους με τον ήλιο και τα λουλούδια, τα μακριά κοκκινοσκούληκα, πού βγάζαν πότε πότε το κεφάλι έξω απ’ τις τρύπες τους για να δουν πώς παν τα πράγματα στο φώς, τα μερμήγκια, πού σκαρφάλωναν πάνω της αγκομαχώντας, κουβαλώντας τεράστια ψίχουλα, κάτι περίεργα μυγιάγγιχτα ζουζούνια, πού, στο παραμικρό άγγιγμα, μαζεύονταν και γίνονταν μικρά σκληρά μπαλάκια…

Η πετρούλα πέρασ’ εκεί μιαν άνοιξη κι ένα καλοκαίρι, και στις αρχές του φθινοπώρου, με τα πρωτοβρόχια, ανακάλυψε με χαρμόσυνη ανατριχίλα, πού έφτανε ως τα βάθη της πέτρινης καρδίας της, ότι είχε αρχίσει ν’ αλλάζει χρώμα και, από γκρίζα κι αναιμική πού ήτανε, ν’ αποκτά μια πρασινωπή, όλο υγεία όψη. Η χαρά της όμως αυτή δεν κράτησε πολύ. Ένα φθινοπωριάτικο απογευματάκι, από κείνα πού ή γλύκα τους μεθάει τα χρυσάνθεμα και τα κάνει να θέλουν ν’ αποχωριστούν τις ρίζες τους και να πετάξουνε στον ουρανό σαν χρυσορρόδινα συννεφάκια, ένα τέτοιο λοιπόν απογευματάκι, ενώ ήταν απορροφημένη απ’ τον αγώνα ενός μερμηγκιού πού προσπαθούσε να σηκώσει ένα σποράκι, ένιωσε μια δύναμη να τη σηκώνει σαν πούπουλο στον αέρα. Πριν καταλάβει καλά καλά τί της γινότανε, πριν ακούσει καν τον κηπουρό να μουρμουρίζει «μπα, μια πέτρα!)), βρέθηκε να κάνει τη δεύτερη πτήση στη ζωή της και, περνώντας πάνω απ’ τη μάντρα του κήπου, να προσγειώνεται στο σκληρό γκρίζο δρόμο, απ’ τον όποιο νόμιζε πώς είχε φύγει πια για πάντα.

……………

Η πέτρα, βέβαια, πού δεν ξέρει (κι ούτε θέλει να μάθει) από χρόνια, ηλικίες κι άλλα τέτοια, ποτέ δεν έπαψε, κι ούτε θα πάψει, να ονειρεύεται τον κήπο της, ακόμη και τώρα πού βρίσκεται θαμμένη κάτω από ένα παχύ στρώμα ασφάλτου κι ο παράδεισος της δόθηκε αντιπαροχή για πολυκατοικία.

Επιμύθιο I: Καλύτερα ν’ αποχτήσεις κάτι κι ας το χάσεις, παρά να μην αποχτήσεις ποτέ τίποτε.

Επιμύθιο II: Πατάτε με σεβασμό την άσφαλτο. Από κάτω της υπάρχουν πέτρες πού ονειρεύονται κήπους

*«Μια πέτρα που δεν είχε τίποτε να χάσει, μέχρι που ανακάλυψε έναν καινούριο κόσμο και τον έχασε» μια ιστορία του Αργύρη Χιόνη απο το βιβλίο του "Το οριζόντιο ύψος και άλλες αφήσικες ιστορίες", εκδόσεις Κίχλη 2009

update 8.12.2011

Κι εκεί που έκλειναν τα σχόλια αφού η ιστορία έμεινε αρκετό χρόνο αιωρούμενη, μια ακόμα πέτρα ταξίδεψε και τρύπωσε μέσα στην ανάρτηση. Ονοματίστηκε και μου χαρίστηκε από το αγαπημένο fractal Ήταν χτισμένη σε μια ξερολιθιά σε μια σκιερή λοφοπλαγιά του χωριού του και ήταν ..ανθισμένη!

invincible

2011-11-04T17:24:00.000+02:00

Χρόνια πολλά roadartist ........in athens...!!!

2011-10-31T16:46:00.001+02:00

Χρόνια πολλά σ' αυτό το αγαπημένο μας blog, που με συνέπεια χαρίζει τόσες στιγμές γεμάτες από ποιότητα ζωής. Ένα παράθυρο σε πολιτιστικά και καλλιτεχνικά δρώμενα, μια ευαίσθητη ματιά στα κοινωνικά θέματα, μία ανθρώπινη προσέγγιση στον διπλανό μας, πάντα με σεβασμό και ειλικρίνεια προς τους επισκέπτες του, πάντα με έγνοια για τους φίλους του.

Το φθινοπωρινό τριαντάφυλλο του κήπου που σε λίγο θ' ανοίξει τα πέταλά του, για σένα roadartist μου καλή μου φίλη. Γιατί, εκτός από την ομορφιά του χρώματος και του αρώματός του, είναι σπάνιο μέσα στο γύρω φθινόπωρο. Όπως κι εσύ.

(και ξέρω ότι αυτό είναι ένα απο τα τραγούδια που σου αρέσουν, όπως και τα ιταλικά :)

Τα σχόλια θα είναι κλειστά εδώ, γιατί τώρα πηγαίνω στη roadartist.....in athens....!!! Θα συναντηθούμε εκεί:)

ο φάρος, το λιμανάκι και μια αχτίδα φως

2011-10-15T00:39:00.080+03:00

«Φαναράκι στο πέλαγος τ’ ουρανού μου, φωτίζεις τόσο γλυκά τα βράδια» είπε το μικρό λιμανάκι στον φάρο που έστεκε στην άκρη της θαλασσινής αγκαλιάς του. Κι εκείνος το αγάπησε μοναδικά και του χαρίστηκε για πάντα…

~ * ~ * ~ * ~ * ~

Η πρώτη αυτή σκέψη γράφτηκε για να συνοδέψει τις φωτογραφίες, επηρεασμένη από το πόσο όμορφα δένουν το μικρό λιμάνι κι ο φάρος του, εκεί που βρίσκονται αφημένα μαζί ανάμεσα από την γη και τον ουρανό.

Όμως αμέσως ήρθε η δεύτερη σκέψη, ενός φάρου, μιας αχτίδας φωτός κι ελπίδας μέσα στο σκοτάδι, κυριολεκτικά και συμβολικά, σταθερός εκεί να οδηγεί τον ταξιδευτή της φουρτουνιασμένης θάλασσας, στη σωτηρία του σ’ ένα απάνεμο λιμάνι...

..αλλά και σ’ έναν ηλιόλουστο αγαπημένο τόπο, όπου όταν το σκοτάδι έχει πέσει πυκνό και δεν λέει να φύγει, όπως στους χειμώνες του βορρά, μια μικρή φλόγα, μια αχτίδα φως, φέγγει άσβηστη, ιερό φυλαχτό στις ψυχές των παιδιών του.

Κι ονειρεύομαι ένα νησί στην καρδιά αυτού του τόπου, όπου χιλιάδες φάροι θ’ ανάψουν όλοι μαζί στο σκοτάδι, χαρίζοντάς του ξανά το φως μέσα στην τρικυμία της νύχτας. Κι αυτή θάναι η πρώτη αχτίδα περιμένοντας την ανατολή που θάρθει. Το άλλο πρωινό θα τον βρει τόσο όμορφο, ξαγνισμένο σε γαλήνια νερά, πλημμυρισμένο από το δικαιωματικά δικό του, φως τ’ ουρανού του.

είθε!

(Οι φωτογραφίες από το παληό λιμάνι των Χανίων)

για λίγο...

2011-09-20T22:28:00.002+03:00

Ένα διάλειμμα, χωρίς πολλά λόγια, κλείνοντας τα μάτια για λίγο στα γύρω…

μόνο ανοιχτοί ορίζοντες κι ανάσα ελευθερίας…

πόσο το έχουμε ανάγκη!

Το βίντεο με σκηνές από την ταινία "The Man from Snowy River"
και μουσική: Hans Zimmer, "Chevalier de Sangreal"

ένα πουλάκι και μια μαγική φλογέρα

2011-09-14T21:04:00.004+03:00

Ήταν άνοιξη, κοντά στο Πάσχα.

Στο εξοχικό, κάθε απόγευμα την ίδια ώρα, ακουγόταν το τραγούδι από ένα πουλάκι. Την πρώτη φορά νόμιζα ότι ήτανε τυχαίο. Μετά έπαιρνα θέση δίπλα στο παράθυρο εκείνη την ώρα για να τ’ ακούσω. Με φτωχό βοηθό μία μικρή φωτογραφική μηχανή ένα απόγευμα αποτύπωσα ένα απειροελάχιστο ίχνος του, ας με συγχωρέσει που ήταν κακόηχο. Τώρα που καλοκαίριασε δεν ακούγεται πια.

Το πουλάκι αυτό θυμήθηκα τώρα που ήθελα να βάλω κάποιον άλλο γλυκό ήχο απο ένα φλάουτο της άνοιξης …

….σε ένα αγαπημένο παραμύθι…

«Η φλογέρα κι ο αγέρας»

της Μάρω Λοϊζου

από το «ήταν και δεν ήταν

μια φορά κι έναν καιρό»)

«Ήταν και δεν ήταν μια φορά κι ένα καιρό
ένας αγέρας λεύτερος ωραίος καβαλάρης.
Καβάλαγε το σύννεφο κι έφερνε τη βροχούλα
καβάλαγε βουνοπλαγιές κι αρχίναγαν τραγούδι
και κάθε νιούτσικο κλαδί άπλωνε το χεράκι
να το χαϊδέψει ο λεύτερος ωραίος καβαλάρης
να το κρατήσει ολόσφιχτα και να το παρασύρει
στον όμορφό του το χορό.

.........

Ήταν και δεν ήταν μια φορά κι ένα καιρό
Και μια φλογέρα ταπεινή σε μια άκρην αφημένη.
Όνειρα αυτή δεν έκανε ούτε καρτερούσε
νάρθει ο αγέρας από κει να τη γλυκοχαϊδέψει.
Μόνο με μάτια ορθάνοιχτα κρυφοπαρατηρούσε
της φύσης τον τρελό χορό, το αιώνιο σύρε κι έλα,
τα χίλια παιχνιδίσματα, τα σκέρτσα του αγέρα
Κι ώχου πώς τα καμάρωνε, λες κι ήτανε αυτή
όλα αυτά τα ωραία.

.............

Έτσι που ένα πρωινό τη βρήκε ο αγέρας
Πέρασε μέσα της γλυκά κι ώ! Πώς μεταμορφώθηκε
η ταπεινή φλογέρα. Μια αγκαλίτσα γίνηκε
να κλείσει την αγάπη κι απ’ το σφιχτό τ’ αγκάλιασμα
η μελωδία πού κρυβε στα καλαμένια στήθια
χάδι το χάδι υψώθηκε ολόμορφη παρθένα.
Και το μαντάτο έφτασε στ’ απέραντα τα πλάτη:
«ο λεύτερος παντρεύεται την πιο γλυκειά φλογέρα!»

…για μια καρδιά που χτυπά με χρώματα αγάπης, μια αγκαλιά με φτερούγες καλοσύνης … που πλησιάζει απαλά με έγνοια αγγίζοντας τα γύρω, που σκορπίζει πανέξυπνα, τρυφερά δεμένα, γέλιο, παιχνίδι κι αστερόσκονη … μια μαγική φλογέρα στη δική της cadenza…

δηλαδή Κυρίες και Κύριοι, για το διάφανο…το αέρινο …. το μοναδικό … ΞΩΤΙΚΟ !!!!!!!

(Ξωτικό μου, από καιρό τριγύριζε στο μυαλό αυτό το παραμύθι της Μάρω Λοϊζου να σου χαρίσω, αλλά με πρόλαβες εσύ και μου χάρισες χρυσάφι :)

(εάν δεν φαίνεται το slide, κλικ εδώ )

photo by Astria

τυχαία

2011-08-18T19:58:00.001+03:00

Ένα μικρό κοχύλι βρέθηκε στην άμμο που έκαιγε μεσημέρι του καλοκαιριού, κι αφέθηκε για λίγο ν’ ανασάνει στην παλάμη. Και σαν περιπαιχτικά στα λόγια των παραμυθιών, που λένε πως μιλάνε τα κοχύλια, το πλησίασα στ’ αυτί γελώντας... σαν να ένοιωσα μια πνοή, παιδική, αθώα ... και άκουσα ξεκάθαρα τι ψιθύρισε σ’ εκείνης της στιγμής τον χτύπο της καρδιάς.

Μα ναι, είχε πολυταξιδέψει, ήξερε τόσα ...όμως κυρίως, είχε πρωτύτερα ακουμπήσει στις γραμμές της τύχης της ζωής :)

Φίλοι μου όπου κι αν είστε, εδώ, τριγύρω, πιο μακριά, .. να περνάτε όμορφα, το καλοκαιράκι συνεχίζεται…:)

"Περί προοπτικής"

2011-06-22T20:00:00.081+03:00

κείμενο του Γιάννη Τσαρούχη από το «Ως στρουθίον μονάζον επί δώματος»*

«Είναι δύσκολο να πει κανείς τι είναι «ο ζωγραφικός χώρος». Είναι κάτι που το υπαγορεύει ένα δαιμόνιο σαν του Σωκράτη. Και αλίμονο μου αν δεν το ακούσω. Θα παρουσιάσω απλώς σκέτα μεροκάματα. Οι αρχαίοι Έλληνες βρήκαν την προοπτική. Αλλά και ένα σωρό αντίδοτα που προστατεύουν τον ζωγράφο από παραπατήματα και υπερβολικό ζήλο λογικής. Ο Παρθενώνας σταματάει εκεί που αρχίζει να αποκτάει προοπτική. Στη ζωγραφική της Πομπηίας, που συχνά μιμείται την ελληνική, η προοπτική γίνεται δεκτή υπό όρους. Λειτουργεί για πενήντα πόντους βάθος. Όσο είναι ο όγκος σε βάθος του ανθρώπινου σώματος. Από εκεί και πέρα, όσο αληθοφάνεια κι αν υπάρχει, οι τέσσερις πλευρές του πίνακος και οι αρμονίες δύο διαστάσεων διευθύνουν τη σύνθεση. Και όχι η κοινή λογική.

Καλαμάτα, πλατεία 23ης Μαρτίου, 1966.

Απ’ όλους τους ευρωπαίους ζωγράφους, ο Βερμέερ και ο Βελάσκεθ κατάφεραν να συνδυάζουν την προοπτική με τις αισθητικές ανάγκες δύο διαστάσεων. Φυσικά, πριν απ΄όλους ο Γκρέκο. Αυτός είναι ο πρώτος διδάξας. Πώς να οδηγήσει κανείς με λόγια κάτι που μερικά άτομα εξαιρετικά γνωρίζουν ανά τους αιώνες; Και όμως! Οι ιδέες αυτές, όταν πραγματοποιηθούν σε ένα έργο, δίνουν ευφορία ακόμα και στους πιο ανίδεους θεωρητικούς. Ο Μπραν ή ο Πικάσο –δεν θυμάμαι ακριβώς– είχε πει κάποτε ότι κάθε πίνακας χρειάζεται ένα άσπρο σε μιαν ορισμένη μεριά. αλλά έχει τεράστια σημασία αν το άσπρο αυτό δικαιολογείται μέσα στη σύνθεση σ’ ένα φλιτζάνι, σε ένα λουλούδι ή σ’ ένα φόρεμα γυναικός. Στα έργα μου του 1936-1938 επιδιώκοντας το καθαρό και ζωηρό χρώμα, το βάθος που συνήθως είναι καφέ ή μαύρο, το απέδιδα με ροζ ή λεμονί ή κόκκινο ζωηρό. Είναι κάτι σαν την ανεστραμμένη προοπτική που, σε ορισμένες εικόνες βυζαντινές, κάνει ώστε η σύναξη των αγγέλων να είναι πιο μεγάλη όσο πιο πίσω βρίσκονται. Αυτά δεν διδάσκονται. Αλλά πρέπει να τα καταλαβαίνεις μόνος σου, όταν ένθεος πιάνεις το πινέλο.

Καφενείον ο Παρθενών 1955. Λάδι σε πανί. 90x130

Θυμάμαι έναν ανόητο που ανέβηκε στη σκηνή στην πρεμιέρα της «Ερωφίλης» του Κουν, για να μου υποδείξει τα προοπτικά λάθη της σκηνογραφίας. Έκτοτε, τα πράγματα άλλαξαν. Και σήμερα υπάρχει η τυραννία της ελευθερίας που είναι εξίσου επικίνδυνη με την τυραννία του σχολαστικισμού. Οι τρεις γραίες της Ζωγραφικής –ανατομία, προοπτική και λογική- εξαφανίστηκαν, για να αντικατασταθούν με τις άνευ λόγου ελευθερίες. Όλα πρέπει να γίνονται για τη νοστιμιά του έργου. Και για την πειθώ. Αλλιώς πέφτουμε σε μια αισθητική ψυχρότητα, που είναι ίσως χειρότερη από τη λογική ακαδημία. Πρέπει να είναι κανείς πάντοτε ελεύθερος να κρίνει και τις ελευθερίες ακόμα, αν δεν είναι συμφέρουσες για τον άνθρωπο. Το λέει ο Ευριπίδης στον «Ορέστη» : «ο έξυπνος άνθρωπος δεν υποδουλώνεται σε τίποτα. Ούτε στον Νόμο».

Οι τέσσερις εποχές, 1969 - Λάδι σε πανί, 156,5 x 295 εκ.

*«Ως στρουθίον μονάζον επί δώματος» Γιάννης Τσαρούχης, εκδόσεις Καστανιώτη

Και μιλώντας για προοπτική με τα τόσο όμορφα λόγια του Τσαρούχη που ταξιδεύουν το μυαλό, ασυναίσθητα αυτό προσγειώνεται και πάει σε μια άλλη έννοια της "προοπτικής", της δικής μας μέσα στα όσα συμβαίνουν σήμερα, που έχει και αυτή σημεία φυγής στην γραμμή του ορίζοντα (αλλά απροσδιόριστης θέσης, χωρίς να μπορεί κανείς να προβλέψει πού συγκλίνουν οι γραμμές του σχεδίου) και επίσης χρησιμοποιεί κάποιες αρχές της αιθέριας προοπτικής, (τα αντικείμενα που βρίσκονται στο βάθος, «μακριά» από το θεατή, να ζωγραφίζονται με πιο αχνά χρώματα και λεπτομέρειες) όμως στην περίπτωσή μας να είναι πολύ θολά και σκοτεινά.

Αλλά και στα σύννεφα, όπως και να τα ζωγραφίσει κανείς, υπάρχει πάντα φως.

Γιατί, όπως ειπώθηκε πιο πριν, το λέει ο Ευριπίδης στον «Ορέστη»: «ο έξυπνος άνθρωπος δεν υποδουλώνεται σε τίποτα. Ούτε στον Νόμο».

κάποιοι δρόμοι..

2011-06-16T22:55:00.000+03:00

Είναι κάποιοι δρόμοι άλλων, που διασταυρώνονται με τον δικό σου, έτσι, τυχαία

και ανοίγονται ξαφνικά μπροστά σου.

Και τους βλέπεις όπως αυτοί φωτίζονται με το δικό τους φως.

Κοιτάς λίγο προς τα πίσω και βλέπεις από ένα μικρό παράθυρο που σου ανοίγουν οι ίδιοι, στιγμές δικές τους, δικά τους όνειρα και ευχές...

...και γνωρίζεις την ομορφιά της ψυχής τους.

Κάποια στιγμή, βλέπεις, δίπλα στα αγριολούλουδα του δρόμου τους να πρέπει να περπατήσουν ανάμεσα από τα αγκάθια μιας αρρώστειας, δοκιμασία του σώματος και της ψυχής τους, κάτω από έναν βροχερό ουρανό.

Και θέλεις να τους κρατήσεις το χέρι, να περπατήσεις μαζί τους, όχι για κείνους, αλλά για δική σου ανάγκη και γαλήνη. Γιατί νοιώθεις ότι το να σε αποδεχτούν δίπλα τους είναι μεγάλη τιμή και ευλογία.

Όμως τίποτα δεν τους προσφέρεις, είσαι τόσο μακριά.. μόνο η σκέψη κάπου είναι εκεί και μια μικρή ευχή προσευχής από τα μέσα της καρδιάς: Να είναι καλά!

Και τους βλέπεις να περπατούν με ψηλά το κεφάλι, εκεί ανάμεσα από τ’ αγκάθια με την αγάπη των δικών τους ανθρώπων και με το φως του ουρανού στα βάθη της ψυχής τους. Να ματώνουν να πονούν αλλά να αγωνίζονται και να προχωρούν με την ελπίδα του καλού που θε νάρθει.

Κάπου τους χάνεις στον δρόμο αλλά όχι από τη σκέψη..

Και όταν ξεπεραστούν οι θάμνοι με τ’ αγκάθια και αρχίζει να φέγγει μέσα από τα σύννεφα ένα εκτυφλωτικό φως στον ουρανό του δρόμου τους, νοιώθεις αυτό το φως να ξεχειλίζει και να γεμίζει και τον δικό σου ουρανό.

Να είναι καλά!

Αφιερωμένο σε έναν παληό φίλο που γνώρισε τα αγκάθια..

"in the cool of the day"

2011-06-07T20:50:00.001+03:00

Διάλειμμα!!

με λιγη μουσική;

και κάποιες εικόνες ημέρας και νύχτας από το λιμάνι της Μυτιλήνης

Ο τίτλος της ανάρτησης, από το τραγούδι "In the Cool of The Day" με τον Nat King Cole, και μουσική Μάνου Χατζίδάκι (στα ελληνικά το «Κάνε τον πόνο σου χαρά»).

Οι φωτογραφίες από ένα σύντομο ταξίδι στη Μυτιληνη τον Απρίλιο.

Ακούστε!

2011-05-30T21:16:00.205+03:00

Κοντά στο τέλμα, ένας ισχυρός ειρηνικός σίφουνας έχει αρχίσει να στροβιλίζεται.

Ακούστε τον εκκωφαντικό ήχο της φωνής από τα βάθη της ψυχής του..

" Ο Ρ Γ Η Λ Α Ο Υ!!! "

γιατί όπως είχε πει για μια ελληνική αποικία και ο ποιητής*

"..Όμως το πρόσκομμα κ' η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ' εξετάζουν,
κ' ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη•
η κατοχή σας είν' επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική•
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε•
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,

κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.-
......................................."

*Κωνσταντίνος Π. Καβάφης "Εν μεγάλη Ελληνική αποικία, 200 π.Χ."
Απρίλιος 1928
«Ιστορικοφανές ποίημα. Τίτλος: Ο Καβάφης δεν εντοπίζει την αποικία παρά μόνο χρονικά το 200 π.Χ. υποδηλώνει την καμπή της ελληνιστικής εποχής - την εμφάνιση των Ρωμαίων ως διαιτητών του ελληνισμού δέκα χρόνια πριν από την μάχη της Μαγνησίας».(Γ.Π. Σαββίδης, «Κ.Π. Καβάφης, Τα ποιήματα" τόμος Β' )

ακρογιαλιά

2011-05-25T20:08:00.000+03:00

Στα ταξίδια σου όλα να είναι μικρό το κύμα. Αραιά τα σύννεφα και τα όνειρα θαλασσοπούλια σε γλυκό φως ουρανού. Όπως σε μιας πρωινής ακρογιαλιάς την αγάπη.

για όσα φτιάχνει, σκέφτεται, προσφέρει,

για όσα και όπως τα χαρίζει -και είναι πάααρα πολλά

σαν τα βοτσαλάκια της ακρογιαλιάς :) .....

Στη Θαλασσένια

Τα βιντεάκια και οι φωτογραφίες από μια μικρή φωτογραφική μηχανή.

Η μουσική: “Recuerdos de la Alhambra” του Francisco Tarrega (James Edwards, guitar)

Ένας μικρός στόχος..

2011-05-17T22:56:00.045+03:00

Στο τρένο. Κατεύθυνση προς Βορρά.

Διάφορες σκέψεις τρέχουν κι αυτές στις δικές τους σιδηροτροχιές και ενδιάμεσους σταθμούς,

στους δικούς τους χρόνους και συνθήκες καιρού

σαν διάφανοι καθρέφτες που στέκονται απέναντι, μπερδεύονται και καθρεφτίζονται η μία μέσα από την άλλη.

Ανάμεσα μια μικρή σκέψη περαστική, ένας απλός μικρός στόχος δίπλα στις υποχρεώσεις, κάτι που δεν έγινε κατορθωτό άλλες φορές.

Ο χρόνος που προσφερόταν, λίγη ώρα το πρωί Κι ο καιρός συννεφιασμένος με πιθανότητα βροχής

Περπατώντας..

δίπλα σε ποδηλάτες,

απέναντι από τους γερανούς του λιμανιού,

ανάμεσα από εικόνες..

εγκλωβισμένης αρχοντιάς και αρχαίας δόξας για αποκούμπι,

σύμβολα και βαρκούλες

το χαμόγελο ενός φεγγαριού στην ακροθαλασσιά ν’ ανοίγει τη καρδιά,

και τα το πέταγμα ενός γλάρου να ταξιδεύει το βλέμμα…

ανάμεσα από όλα αυτά…

…ο στόχος εμφανίσθηκε μπροστά!:)

Ομπρέλες δίπλα στη θάλασσα, ανεβαίνουν σαν διάφανες φυσαλίδες από την γη..

προσπαθώντας ν’ αγγίξουν ουρανό.

όπως σε όνειρο (ειδωμένο επιτέλους από κοντά.)

Τόσο μικρός στόχος

όμως μια μικρή χαρά,
τόσο απλά..

πρωτομαγιά

2011-05-01T20:56:00.000+03:00

αραιή συννεφούλα σήμερα,

όμως ένα μικρό μονοπάτι δίπλα στη θάλασσα πλημμύρησε από τα χτες χρώματα κι αγάπη άνοιξης

Καλό μήνα!

με το λύχνο του άστρου...

2011-04-21T22:06:00.005+03:00

από "ΤΟ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ"

του Οδυσσέα Ελύτη

"ΜΕ ΤΟ ΛΥΧΝΟ του άστρου - στους ουρανούς εβγήκα
Στο αγιάζι των λειμώνων -στη μόνη ακτή του κόσμου
Που να βρω την ψυχή μου -το τετράφυλλο δάκρυ!"

"Γύρισα τα μάτια - δάκρυα γιομάτα - κατά το παραθύρι
Φώναξα στις πύλες - κι η φωνή μου πήρε - τη θλίψη των φονιάδων
Μες στης γης το κέντρο - φάνηκε ο πυρήνας - που όλο σκοτεινιάζει
η αχτίδα του ήλιου - γίνηκε, ιδέστε - ο μίτος του Θανάτου!"
Σε χώρα μακρινή και αρυτίδωτη τώρα πορεύομαι. "

"Τώρα το χέρι του Θανάτου

αυτό χαρίζει τη Ζωή

και ο ύπνος δεν υπάρχει.

Χτυπά η καμπάνα του μεσημεριού

κι αργά στις πέτρες τις πυρρές χαράζονται τα γράμματα:

ΝΥΝ και ΑΙΕΝ και ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ.

Αιέν αιέν και νυν και νυν τα πουλιά κελαηδούν

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το τίμημα."

"ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το χέρι που επιστρέφει

από φόνο φριχτόν και τώρα ξέρει
ποιος αλήθεια ο κόσμος που υπερέχει
ποιο το «νυν» και ποιο το «αιέν» του κόσμου:
…………………………………………….

Νυν η ταπείνωση των Θεών Νυν η σποδός του Άνθρωπου
Νυν Νυν το μηδέν και Αιέν ο κόσμος ο μικρός, ο Μέγας"

επιλέχτηκαν μικρά αγριολούλουδα και λόγια από το Άξιον Εστι ν' ακολουθήσουν τις υπόλοιπες μέρες της Μεγάλης Εβδομάδας και την Ανάσταση

Όλη η δύναμη της ομορφιάς της τρυφερότητας και της καλοσύνης της άνοιξης

σε ευχές από καρδιάς για Καλό Πάσχα!

Ένας (άλλος;) κόσμος…

2011-04-11T20:23:00.001+03:00

Μπορεί ν’ αντέξει η καρδιά του ανθρώπου χωρίς το άρωμα ενός αληθινού λουλουδιού;
Αλλά πολύ περισσότερο, μπορεί ν’ αντέξει χωρίς την αληθινή καρδιά ενός άλλου ανθρώπου;

Θα γίνει αυτός ο "άλλος", της ταινίας, ο κόσμος μας;

Όμως πόσο "άλλος" είναι αλήθεια;

Πόσο διαφέρουν οι μηχανές από τόσους "ανθρώπους" γύρω μας;

Σ' ένα σημαντικό του λόγο, πόσο απλά είπε ο αγαπημένος ποιητής*:

«...Σ᾿ αυτό τον κόσμο, που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. Πρέπει ν᾿ αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου και να βρίσκεται.

Όταν στο δρόμο της Θήβας, ο Οιδίπους συνάντησε τη Σφίγγα, κι αυτή του έθεσε το αίνιγμά της, η απόκρισή του ήταν: ο άνθρωπος. Τούτη η απλή λέξη χάλασε το τέρας. Έχουμε πολλὰ τέρατα να καταστρέψουμε. Άς συλλογιστούμε την απόκριση του Οιδίποδα.»

*Γιώργος Σεφέρης - Ομιλία κατὰ την απονομή του Νόμπελ Λογοτεχνίας στη Στοκχόλμη
(11 Δεκεμβρίου 1963)

Ένας περίπατος στ’ αστέρια (πράξη 3)

2011-03-27T08:32:00.004+03:00

“Οι κόσμοι που ανοίγονται σε κάθε μία ιστοσελίδα, είναι όπως τ’ αστέρια,

το καθένα με τον δικό του κόσμο.

Δεν τα ξέρουμε όλα, μόνο μερικά, που διαλέγουμε να τα κάνουμε δικά μας αστέρια

και να ταξιδεύουμε στους κόσμους τους.

Και υπάρχουν άπειρα στο στερέωμα

και τόσο όμορφα που δεν έχουμε δει ακόμα. Καλά μας ταξίδια.”

(από το profil, όπως πρωτογράφτηκαν:)

Σήμερα συμπληρώνονται τρία χρόνια γι’ αυτό το blog.

Κάθε χρόνο παίζεται μια παράσταση με τ’ αστέρια, όπως τα ονομάτισα «της γης, τ΄ουρανού, μεταξύ ουρανού και γης». Το καθένα σε ελάχιστα μικρό, αλλά πρωταγωνιστικό ρόλο, μέσα από κάποιες φωτογραφίες μικρά καθρεφτάκια του κόσμου τους.

Φέτος, επιλέχτηκε η παράσταση να παιχτεί χωρίς αυλαία, ανάμεσα στ’ αστέρια..

Και ν΄ανέβουν στη σκηνή τ’ ουρανού τ’ αστέρια που φέτος συνταξιδέψαμε. Τα κουστούμια-εικόνες τους των προηγούμενων χρόνων παρέμειναν τα ίδια, (αφού έτσι έχουν τυπωθεί συμβολικά και δεθεί μέσα μου), προστέθηκαν μόνο τα νέα αστέρια που μου ανοίχτηκαν αυτή την χρονιά οι κόσμοι τους…

Κι επιλέχτηκε να μη γραφούν άλλα λόγια για σκέψεις και συναισθήματα που συνόδεψαν αυτό το ταξίδι, αφού έχουμε μάθει πια να διαβαζόμαστε με την ψυχή. Όσα έγραψα στις προηγούμενες αναρτήσεις, είναι σαν να γράφτηκαν μόλις πριν από λίγο…

Σας αφιερώνω τη σημερινή ανάρτηση και αφήνω ένα μεγάλο Ευχαριστώ από καρδιάς για όσα όμορφα μου χαρίσατε

Ιδιαίτερα σε όσους νοιώθουν ότι είναι ξεχωριστοί για μένα.

Και την αγάπη μου όλη.

Όμως…….

Ντρινννν…Ντριννν… Ντριννν… η παράσταση αρχίζει …!!!!
(εάν θέλετε μουσική, μπορείτε να διαλέξετε από δίπλα, υπάρχουν δύο προτάσεις)

αν θέλετε να δείτε τις φωτογραφίες πατήστε πιο πάνω στο "view alll images"

Πρωταγωνιστούν:

Αγγελική, άγρυπνος, Άιναφετς, αΚενταύρου, arcobaleno, Βασίλης, Βολτίτσες, Γλαρένια, carpe diem, dodo, dark flow, Επίκουρος, Fegia, fractal, φτερό, gsKastro, ηλιογράφος, Θαλασσένια, Καντάβρ, Καραφλοκότσιφας, Καρυάτιδα, Κική, kikop, Κωνσταντίνος, Κώστας, logia, mar, mareld, Μαρία Νικολάου, Μαριάννα, Μargo, Μαριέλα, μελιδονίσματα, nikiplos, Νηφάλια Μέθη, ξένια-ξι, ξωτικό, Παναγιώτα, π.Λίβυος, π.κ, poet, roadartist, σταυροδρόμι, σταγόνα, Σκρουτζάκος,Φλώρα, Φαραώνα, Υπατία, Χριστίνα.
(τα links ακριβώς δίπλα στο blogroll)

Οι δύο προηγούμενες πράξεις με τα σενάριά τους,
εδώ για το 2009 και εδώ για το 2010

Σημ. Σε κάποια blogs, οι φωτογραφίες παρότι έγινε προσπάθεια, δεν άνοιγαν στο πρόγραμμα σύνθεσης και σε κάποια δεν υπήρχαν φωτογραφίες, έτσι αρκέστηκα σε όσες ήταν δυνατό.

Αν κάποιο αστέρι-σταθμό τυχαία ξέχασα, ας μη μου κακοκαρδίσει, αυτό συμβαίνει και στα καλύτερα ταξίδια:)

αφουγκράσου…

2011-03-20T18:05:00.001+02:00

Σκύψε τρυφερά το βλέμμα σε μια παπαρούνα που παίζει με τα πέταλά της στο ανοιξιάτικο αεράκι, κι αφουγκράσου για μια στιγμή στην καρδιά της, το σφυγμό της ζωής που ξαναγεννιέται..

Μαρτιάτικα

2011-03-14T21:04:00.000+02:00

Χειμώνας λίγο ακόμα.. με πρωινά του ίχνη στο γκρίζο τ’ ουρανού

και στο κούρνιασμα ενός μοναχικού περιστεριού στη βροχή

Δίπλα, ένα μπουμπούκι φρέζιας, παίζει με τις σταγόνες της ίδιας βροχής που του χαρίστηκαν, βλέπει το γύρω του μέσα από αυτές τις γυάλινες μπαλίτσες, ή τις κάνει φακό και τις στολίζεται. Τρυφερό μικρούλι χαμογελάει στης ζωής το χρώμα και στο άρωμα που σε λίγο θα γεννηθεί.

Όμως θυμήθηκε ξανά και χιόνισε πεισματικά ο χειμώνας

Ευλογία κι ελπίδα, η σιγουριά πως μια άνοιξη τον ακολουθεί πάντα...

και σε λίγο που φωτίζει ο ουρανός,

η άνοιξη παίρνει τις πρώτες της ανάσες και παραμονεύει ..

Μόνο τα μελίσσια ξέρουν την γεύση της και μυστικά την αναπαράγουν ..

και τα μικρά αγριολούλουδα παραθέτουν τα πιο ισχυρά πειστήρια της ομορφιάς και της σοφίας της.

«Έχει και η ψυχή τον δικό της κονιορτό..»

2011-02-25T21:31:00.001+02:00

"Έχει και η ψυχή τον δικό της κονιορτό που εάν σηκωθεί μέσα μας αέρας, αλίμονο. Oι ορμές χτυπάνε στα παράθυρα, τα τζάμια θρυμματίζονται. Λίγοι ξέρουν ότι ο υπερθετικός στα αισθήματα σχηματίζεται με το φως, όχι με τη δύναμη. Kι ότι χρειάζεται χάδι εκεί που βάζουν μαχαίρι. Ότι ένας κοιτώνας με τη μυστική συνεννόηση των σωμάτων μάς παρακολουθεί παντού και μας παραπέμπει στην αγιότητα χωρίς συγκατάβαση.

A ! όταν η στιγμή φτάσει να καθίσουμε κι εμείς πάνω στο πεζούλι κάποιας Aγίας Πρέκλας εν μέσω αγριοσυκών, μορεών με ερυθρούς καρπούς, εις έρημον τόπον, απόκρημνον ακτήν, τότε η μικρή Kουμπώ μ' ένα κερί στο χέρι θα σηκωθεί στις μύτες των ποδιών να φτάσει εκεί ψηλά, μέσα στον αναστεναγμό μας, όλα τα εύφλεκτα: πάθη, πείσματα, φωνές οργής, μυριάδες έντομα χρωματιστούλια που να λαμπαδιάσει ο τόπος."

Οδυσσέας Ελύτης

(από το "O μικρός ναυτίλος", Ίκαρος 1985)

οι φωτογραφίες: κολλάζ του ποιητή

Quo vadis ?

2011-02-22T21:46:00.003+02:00

Οινοπνεύματα, χρώματα, και η φωνή του φεγγαριού

2011-02-20T20:11:00.000+02:00

Οινοπνεύματα ..σιωπηλά κρύα υγρά που καίνε.
Με χρώματα διάφανα έντονα ή απαλά, καθαρά ή αναμεμειγμένα με άλλα για να συνυπάρξουν δίπλα δίπλα, ή για να δημιουργήσουν καινούργια.
Παρέα στις χαρές και στις λύπες, βοηθοί στο όνειρο, αλλά και στην καταστροφή.
Όμως αυτό που τα χαρακτηρίζει τελικά είναι το άρωμα και η γεύση τους αυτά δηλαδή που μένουν μετά στη μνήμη..

Η μουσική που ακούγεται στο βιντεάκι «la voce de la luna» (η φωνή του φεγγαριού) και συμπληρώνει τον τίτλο της ανάρτησης, επιλέχτηκε επηρεασμένα από ένα μικρό εφέ σε κάποια σημεία του βίντεο με μικρούς κύκλους που μοιάζουν με τις φυσαλίδες ενός αφρώδους οίνου ή ..με μικρά φεγγάρια (ε, ήταν προχθές και πανσέληνος :)

ποτά στα ράφια του σούπερ μάρκετ

φωτογραφίες από κινητό

χάδι

2011-01-28T21:46:00.001+02:00

Κομματάκι από φτερό ή πούπουλο από στήθος πουλιού, σχεδόν δεν φαινόταν.. τόσο λευκοδιάφανο μικρό .. όμως είχε γνωρίσει τον αέρα τ’ουρανού, τη ζεστασιά και τον κτύπο μιας καρδιάς που πετά..

Το άφησα εκεί φεύγοντας, ανάλαφρα να τρεμοπαίζει σε κάθε φύσημα-ανάμνηση του ίδιου αέρα στη γη, τρυφερό χάδι σ’ ένα βότσαλο ακρογιαλιάς του χειμώνα

το "βιντεάκι" δεν τραβήχτηκε ως βίντεο,

έγινε από φωτογραφίες που βγήκαν στο burst

υπόγειοι συρμοί, φως και κάποιοι συνειρμοί..

2011-01-09T20:32:00.000+02:00

Δεκάδες μέτρα κάτω από τη γη, οι περαστικοί κινούνται στις αποβάθρες του μεγάλου σταθμού,
εκεί όπου διασταυρώνονται σιδηροτροχιές των υπόγειων συρμών της πόλης.

Εκεί, κι ένα κατακόρυφο άνοιγμα στο φως τ’ουρανού,
με ομπρέλες και σκάλες κρεμασμένες από αόρατες κλωστές …

..σαν τα όνειρα και τις ελπίδες που αιωρούνται ανάμεσα στη γη και στον ουρανό,

..σκάλες και αεροκίνητες ομπρέλες, τάχατες για ν’ ανέβουν πιο ψηλά οι δράστες των ονείρων,
τάχατες παρέχοντας και κάποια κάλυψη από τα μέλλοντα …

Κι έρχονται κάποια διαχρονικά λόγια για τη διαίσθηση των «προσιόντων»,

από μία ελληνική φωνή της μεγάλης πόλης, όπου διασταυρώθηκαν στον χρόνο ιδέες και φως:

«Οι άνθρωποι γνωρίζουν τα γινόμενα.
Τα μέλλοντα γνωρίζουν οι θεοί,
πλήρεις και μόνοι κάτοχοι πάντων των φώτων.
Εκ των μελλόντων
οι σοφοί
τα προσερχόμενα αντιλαμβάνονται.
Η ακοή αυτών κάποτε
εν ώραις σοβαρών σπουδών ταράττεται.
Η μυστική βοή τους έρχεται
των πλησιαζόντων γεγονότων.
Και την προσέχουν ευλαβείς.
Ενώ εις την οδόν έξω,
ουδέν ακούουν οι λαοί.» ⁽¹⁾

.

Στο μεγάλο υπόγειο σταθμό της πόλης, δεν παρέλειψαν να βάλουν οι "επαΐοντες" ζωντανές εικόνες ενός προειδοποιητικού μηνύματος (ή υπαρκτής αλήθειας) από κοράκια που πετούν..

Ένα αγαπημένο τραγούδι από δίπλα θέλει κι επιμένει, ότι στην πόλη των κοράκων,
ακόμα κι όταν θα φύγουμε, το φως θα συνεχίσει να υπάρχει …

Ευτυχώς... «Φως πάλι φως η ψυχή που μάχεται.» ⁽²⁾

(1)Κωνσταντίνος Καβάφης «Σοφοί δε προσιόντων»..

(Θεοί μεν γαρ μελλόντων, άνθρωποι δε γιγνομένων,
σοφοί δε προσιόντων αισθάνονται.»
Φιλόστρατος. Τα εις τον Τυανέα Απολλώνιον, VIII, 7.)

(2). Οδυσσέας Ελύτης «Προσανατολισμοί, Αιθριες)

Τα έργα στο σταθμό του μετρό στο Σύνταγμα:
α). Γ. Ζογγολόπουλου «Αίθριο»
β)Θόδωρος «Το Ωρολόγιο του Μετρό»

Οι φωτογραφίες από το σταθμό του μετρό στο Σύνταγμα, by Astria,

τα δύο βίντεο από το you tube.

γραμμή ανατολής

2011-01-01T09:39:00.000+02:00

Στο δρόμο, φωτίζει μια γραμμή ανατολής, για όλους μια καινούργια όμορφη μέρα ας ξεκινήσει

Καλή Χρονιά!

ένα παιδί μετράει τ’ άστρα κι ένα χάρτινο καράβι

2010-12-27T20:35:00.002+02:00

«Θέλω να φύγω απ’ τα γελάδια. Να μπορώ να φορώ παστρικά ρούχα. Να γράφω και γράμματα, στρογγυλά σαν του δασκάλου. Και να μπορώ να μιλώ καλά. Να μη με περιγελάνε… Ύστερα θέλω να μάθω και κάτι μυστικά που έχουνε τα βιβλία για να μπορώ να τα λέω και στους άλλους.»

…………………………………..

«Κι εκεί μια μέρα, με το μικρό του άρρωστο κεφάλι, ανακάλυψε ολομόναχος τον τρόπο, που είχαν ανακαλύψει οι άνθρωποι πριν από χιλιάδες χρόνια. Τον τρόπο να γίνει κανείς συγγραφέας. Έσυρε κοντά στο στρώμα το μολύβι του και το τετράδιο κι άρχισε να γράφει τα παραμύθια του ταβανιού. Άλλος όμως δεν έδωσε χέρι, δεν τον βοήθησε άλλος κανένας. Σιγά σιγά, μάλιστα, άρχισε να μην έχει ανάγκη από βοήθεια ούτε κι απ’ το ταβάνι και τα ‘φκιαχνε ολότελα μόνος του. Ήταν ιστορίες του κεφαλιού και τίποτις άλλο.»

……………………………………

«… Άμα πεινάς το ξέρεις. Φωνάζουνε τα σπλάχνα σου. Άμα κρυώνεις, το ίδιο. Άμα αγαπάς, πώς να το καταλάβεις; Γιατί: τι είναι η αγάπη; Κάποιος πήγε να πει κάτι και δεν είπε τίποτα. Είπε πως είναι κάτι σαν φωτιά. Μα είναι; Άλλος είπε πάλι, πως είναι δροσούλα, άλλος σαν δοξαριά. Τι είναι τέλος πάντων…»

« Βάλε μια δύση κι ένα βαρκάκι να λιώνει μέσα. Ομορφιά! Μα αν δεν υπάρχει μάτι να το δει, είναι ομορφιά;

Ένα πουλάκι κελαηδά ολομόναχο σ' ένα έρημο δάσος... Αν δεν τ' ακούσει κανείς.. είναι κελάηδηγμα; Κι είναι μπορετό να κελαηδήσει γλυκά ένα ολομόναχο πουλάκι, αν δεν υπάρχει πίσω από κάποιο φύλλο το αυτάκι ενός άλλου πουλιού;

Πήγαν κι οι σοφοί να πούνε κάτι πάνω σ' αυτό και τα κάνανε θάλασσα. Αυτοί, γι' αγάπη!... Τα μωρά ξέρουν περσσότερα.»

«Χαζεύω τα άστρα,δεν είναι πολλά σήμερα...ο ουρανός θα είναι συννεφιασμένος! Ξεκινώ να τα μετράω... κάνω λάθος! Είναι πολύ περισσότερα τελικά! Κάτι πρέπει να αλλάξω στη ζωή μου! Μια μικρή ώθηση θέλω μόνο και μετά έφυγα σφαίρα! Με ξέρω καλά! Είναι μέχρι να γίνει η αρχή...»

………………………………….

«Πήχτωσε το βράδυ. Λιγόστεψε κι ο αχός απ΄ τα κυπαρίσσια. Ανάψανε οι λαμπάδες τ΄ ουρανού. Όλα ήταν γάλα ... γάλα ... λουλακί...και σπίθες. Το παιδί κείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκε...ολόκληρο το βράδυ. Έγραψε το πιο πικρό, το πιο μεγάλο του παραμύθι.. Την αυγή ξεκίνησε. Ήταν παρηγορημένο. Είχε καταφέρει όλη τη νύχτα να μετρήσει τ' άστρα.. Να τα μετρήσει όλα...σιγά σιγά...ένα ένα...Όλα... Και τα βρήκε σωστά.»

(Μ. Λουντέμης)

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~

Ένα βιβλίο που διαβάσαμε παληά, όμως παραμένει τόσο διαχρονικό. Ένα μικρό ορφανό που γνώρισε μοναξιά αντί αγάπη.. ένα παιδί που ήθελε να μάθει γράμματα για να ξεφύγει από το περιθώριο, που πάλεψε και έμαθε να μετράει τ’ άστρα…

Λόγια απλά, ευαίσθητα, φωτεινά, τρυφερά, καλοσυνάτα, με αγάπη για τον Άνθρωπο..

Είναι αυτές οι μέρες οι γιορτινές που δεν μπορεί να μην πάει το μυαλό στις ευχές των παιδιών, αυτών που τους τάχθηκε να ζουν με πολλούς τρόπους στο περιθώριο της ζωής

Και είναι ένας αριθμός με πάρα πάρα πολλά ψηφία αυτά τα παιδιά σήμερα.. Κάποια από αυτά, μέσα από τα πονεμένα βιώματά τους, προσπαθούν ανάμεσα από το όνειρο και την αλήθεια , αλλά μ’ ελπίδα, να μετρήσουν και να ευχηθούνε στ’ άστρα για ένα καλύτερο αύριο.

Ευχόμαστε,.. Μακάρι!

Και το «χάρτινο καράβι» του τίτλου; Ακούστε πιο κει, ένα άλλο παιδί ελληνάκι, να τραγουδά για τα όνειρα, για το παιδί «που μετράει τ’ άστρα» και «που μετράει το ψέμα με το αθώο του το βλέμμα»… «κι αν είσαι χάρτινο καράβι…»

οι φωτογραφίες από το διαδίκτυο, η δεύτερη και η τελευταία by Astria

Αγάπη για τα Χριστούγεννα

2010-12-22T22:50:00.001+02:00

Πολύ κοντά μας τα Χριστούγεννα...

Ας ακούσουμε τη φωνούλα Αγάπης, αυτή που είναι φυτεμένη μέσα μας κι ας τη μεταγγίσουμε στον γύρω μικρό δικό μας κόσμο, όπως σ’ ένα μικρό φυτώριο ζωής.

Εκεί περιμένει το τρυφερό χαμόγελο των Χριστουγέννων κι όλη η μαγεία της γιορτής των παιδικών μας χρόνων.

Φίλοι μου, ευχές για Αγάπη τα Χριστούγεννα!

χθες και σήμερα ...αύριο;

2010-12-12T21:40:00.004+02:00

χθες είχε ομίχλη κι έπεσε το πρώτο χιόνι...

σήμερα ήταν μια κρύα αλλά φωτεινή μέρα ...

"αύριο" θα είναι πάλι ανοιχτός ο "ουρανός" στην Αθήνα;

update 19.12.2010 :

Τις φωτογραφίες και το ερωτηματικό του "αύριο", άφησα να το δει ο καθένας από τη δική του πλευρά. Δεν έγραψα κάτι για να μην επηρεάσω. Τώρα, αντιγράφω από σχόλιό μου και την δική μου πλευρά.

"Στην ανάρτηση, το "χθες" και το "σήμερα" ήταν από πραγματικές εικόνες-φωτογραφίες ενός Σαββατοκύριακου, με τις εναλλαγές της πόλης μας, που ίσως να είναι και αυτό μέρος της μαγείας της (γι' αυτό και το τραγούδι του Χατζιδάκι στο πλάι, "μια πόλη μαγική").

Η μικρή φωτογραφία στο τέλος, ήθελε να θέσει μεταφορικά ένα ερωτηματικό για το "αύριο", με έναν καθαρό ουρανό, αλλά ιδωμένο ανάμεσα από κάγκελα.. και ήταν επηρεασμένη από τα σημερινά δρώμενα, που θέλουν την απόλαυση της χαράς και της ομορφιάς του τόπου μας, σιγά σιγά με διάφορους τρόπους και τεχνάσματα, να μας τα στερούν οι ισχυροί. "

μαγεία σε μπλε ..

2010-12-05T20:26:00.001+02:00

όταν μια πολεμική σκηνή εκτυλίσσεται μέσα σε μια υπέροχη μπλε ζωγραφιά, αψηφεί τους νόμους της φυσικής και φτάνει στο τέλος της να προκαλέσει τον βέβαιο θάνατο για την προσφορά μιας κίνησης αγάπης .. γίνεται αιθέρια, μαγική, γράφει δηλαδή ποίηση.

από τη μπλε εκδοχή στη κινεζικη ταινία "Hero"

δυο κουκίδες φως..

2010-11-29T23:48:00.002+02:00

«-Καντηλάκι αναμμένο με λάδι από μύρο κι άγιο φως, παρήγορο, αγαπημένο, άσβεστο πάντα για μένα απ’ αρχής του μικρού μου κόσμου, φέγγε μου.»

είπε το άστρο στο φεγγάρι του

«-Εσύ το κέντρο που ορίζει την αρχή και το τέλος του κόσμου μου.»

είπε το φεγγάρι στο άστρο του..

Ήταν δύο ολόκληροι κόσμοι δεμένοι, μικροί ή μεγάλοι ... πόσο έχουν σημασία δύο κουκίδες φως σ’ έναν απέραντο ουρανό;

Όμως λένε πως οι Νόμοι ορίζουν ότι, για ένα άστρο και το φεγγάρι του, μέσα στο ασήμαντο μέγεθος της ύπαρξής τους στο «άπειρο» του χρόνου και του χώρου, βρίσκεται το σημαντικό της μοναδικότητάς τους.

Σ’ εναν φύλακα άγγελο.

Οι δύο συνθέσεις με φωτογραφίες by Astria:)
H μικρή φωτογραφία από το διαδίκτυο

"Και τι έχεις να πεις για τους Νόμους μας Δάσκαλε;..."

2010-11-21T21:50:00.001+02:00

"...ρώτησε ένας Νομομαθής ..Κι εκείνος αποκρίθηκε:

Σας κάνει χαρά να ορίζετε νόμους, Κι ωστόσο σας κάνει μεγαλύτερη χαρά να τους παραβιάζετε. Σαν τα παιδιά που παίζουν στην ακρογιαλιά και χτίζουν πύργους από άμμο μ’ επιμονή και αφοσίωση και μετά τους καταστρέφουν με γέλια.

............................................

Αλλά τι να πω για κείνους για τους οποίους η ζωή δεν είναι ωκεανός, και οι ανθρώπινοι νόμοι δεν είναι αμμόπυργοι,
Γι’ αυτούς που η ζωή είναι ένας βράχος, κι ο νόμος το κοπίδι που μ’ αυτό σμιλεύουν το βράχο για να μοιάσει στη μορφή τους;

Και τι να πω για τον ανάπηρο που μισεί τους χορευτές;

Και τι να πω για το βόδι που αγαπά το ζυγό του και βλέπει τα ζαρκάδια και τα ελάφια του δάσους σαν άστατα κι αλήτικα πλάσματα;

Και τι να πω για το γέρικο ερπετό που δεν μπορεί ν’ αλλάξει το δέρμα του, και αποκαλεί όλα τ’ άλλα γυμνά και ξεδιάντροπα;

..........................................

Τι μπορώ να πω για όλους αυτούς εκτός από το ότι κι αυτοί στέκονται μέσα στο φως του ήλιου, αλλά με τη ράχη τους γυρισμένη στην όψη του ήλιου;

Αυτοί βλέπουν μόνο τις σκιές τους, και οι ίσκιοι τους είναι οι νόμοι τους.

Και τι είναι ο ήλιος γι’ αυτούς εκτός από αυτό που ρίχνει ίσκιους;

Και τι άλλο είναι γι’ αυτούς η αναγνώριση των νόμων παρά το να σκύβουν και να χαράζουν το περίγραμμα της σκιάς τους πάνω στη γη;

Αλλά εσείς που βαδίζετε έχοντας κατά πρόσωπο τον ήλιο, ποιές εικόνες που ζωγραφίζονται στη γη μπορούν να σας κρατήσουν;

Εσείς που ταξιδεύετε με τον άνεμο, ποιός ανεμοδείκτης μπορεί να κατευθύνει την πορεία σας;

Ποιούς νόμους θα φοβηθείτε εσείς αν χορεύετε, χωρίς όμως να σκοντάψετε πάνω στις σιδερένιες αλυσίδες οποιουδήποτε ανθρώπου;

Και ποιος είναι εκείνος που θα σας σύρει στη δικαιοσύνη αν ξεσχίσετε τα φορέματά σας, χωρίς όμως να τ’ αφήσετε στο δρόμο κανενός ανθρώπου;

...........................................

… μπορείτε να βουβάνετε το τύμπανο, και μπορείτε να λύσετε τις χορδές της λύρας, αλλά ποιος μπορεί να διατάξει τον κορυδαλό να μην τραγουδά;"

(Χαλίλ Γκιμπράν: «Ο προφήτης»)

Στη Μαριάννα με εκτίμηση και μία μεγάλη αγκαλιά:)

Η Λέσβος είναι το αγαπημένο νησί- πατρίδα της Μαριάννας. Η πρώτη φωτογραφία είναι από μία δύση στον Μόλυβο και η δεύτερη ένα αισιόδοξο φως Ανατολής μέσα από τη συννεφιά στο λιμάνι της Μυτιλήνης.

Μπαλαρίνες

2010-11-14T11:03:00.002+02:00

Μπαλαρίνες ζωγραφιές σε ήχους από τη μουσική ενός παραμυθιού.

Το βίντεο έγινε για τον dodο, τις λιλιπούτειες μπαλαρίνες και όλες τις χορεύτριες και χορευτές, που καμιά φορά σχεδιάζει, μεταξύ άπειρων άλλων θεμάτων καθημερινά(!) χαρίζοντάς μας χαμόγελο: )

Οι ζωγραφιές του EdgarDegas
H μουσική από τον Καρυοθραύστη του Τσαϊκόφσκυ.

"Ο φιλοπαίγμων μύθος"

2010-10-24T08:39:00.001+03:00

Ποια είναι η «πρόθεση" της σύγχρονης ποίησης και ποια η ωφέλεια που προκύπτει από την ποίηση; δύο κρίσιμα ερωτήματα στην ξεχωριστή ομιλία της Κικής Δημουλά, "Ο φιλοπαίγμων μύθος", που εκφώνησε στην τελετή αναγόρευσής της ως μέλους της Ακαδημίας Αθηνών το 2003. Εδώ επιλέχτηκαν κάποια μικρά αποσπάσματα:

"Σαν μια εκδρομή η ποίηση, αρκετά έξω, μακριά από την πυκνοκατοικημένη γλώσσα. Πας εκεί εντελώς μόνος, στρώνεις κάτω ένα μεγάλο λευκό χαρτί, το στερεώνεις με ένα υπομονετικό μολύβι, και περιμένεις. Μήπως η ετοιμασία σου προσελκύσει εκείνες τις σαύρες - λέξεις που τρέχοντας περνούν και με τη θαυμαστή προσαρμοστικότητά τους πάνε και κρύβονται στο άλλο χρώμα κάθε φορά, του άλλου νοήματος, μέσω του οποίου και διαφεύγουν. Υπερκινητικές οι λέξεις. Περιμένεις, ώρες, μήνες, μπορεί και χρόνια, μήπως και τις μαγνητίσει αυτή η κατάλευκη άγραφη λιχουδιά που τους έχεις απλώσει."

"Σαν μια φωλιά φυγής η ποίηση. Χτισμένη σε αιχμηρό ύψος, ώστε να είναι δυσπρόσιτη στην αρπαχτική περιέργεια να θέλει κανείς να δει καθαρά το εντός της επωαζόμενο. Την αποτελεσματική προστασία της απόκρυψης την παρέχει η αφαίρεση. Η τέχνη επαγρυπνά. Δια της ελλειπτικότητας. Ισορροπώντας στο ένα της πόδι. Γράφοντας αφαιρούμε."

"Ένα αγωνιώδες ερώτημα, που συχνά τίθεται, είναι αν στην εποχή μας ωφελεί η ποίηση.

Πιστεύω ότι βοηθάει, όσο το κερί που ανάβουμε μπαίνοντας σ' ένα έρημο καταργημένο ξωκλήσι, με φευγάτους όλους τους αγίους.

Ωφελεί όσους την αγαπούν, επειδή βρίσκουν εντός της μικρά κομματάκια από σκισμένες φωτογραφίες του ψυχισμού τους. Περισσότερο και πιο σωστά ωφελεί εκείνους που πιστεύουν στη μαγεία της. Που δεν θέλουν να θέσουν τον δάκτυλό τους επί τον τύπον της κατανόησής της.

Ωφελεί, υπερκόσμια, εκείνον που την ασκεί και μόνον κατά τη διάρκεια της άσκησης, επειδή τότε μόνο τον βγάζει από το σώμα του, τον σταθεροποιεί σε μιαν αιώρηση απ' όπου αυτός παρακαλουθεί, σαν σε χειρουργείο, τον προσωρινό θάνατο της μικρότητάς του.

Ωφελεί κυρίως τη γλώσσα. Την περισυλλέγει από τους μεγάλους κάδους της βιασύνης και τη μεταγγίζει με σέβας στο τόσο δα μπουκαλάκι του αγιασμού, μια γουλιά, όσο ακριβώς χρειάζεται να πιει η ουσία.

Τέλος, η ποίηση ωφελεί όσο μια παυσίπονη σταγόνα σε έναν ωκεανό λύπης. Δεν είναι λίγο. "

( Σε συνέχεια του σχολίου στην ανάρτηση του αΚενταύρου, για την ποιήτρια)

Ο Φιλοπαίγμων μύθος, Ίκαρος 2004 (Ομιλία κατά την τελετή αναγόρευσης της Κικής Δημουλά ως μέλους της Ακαδημίας Αθηνών)

άνθρωποι ...

2010-10-17T23:06:00.000+03:00

Μια μικρή καλημέρα

2010-10-09T09:15:00.003+03:00

Μια μικρή καλημέρα ειπώθηκε από ένα παιδί το πρωί και ζαβολιάρα, ξέφυγε να παίξει με τον αέρα.

Λίγο πιο πέρα, κάποιος περπατούσε σκυφτός κοιτώντας τη γη, με χίλιες σκέψεις να στροβιλίζουν το μυαλό, κουβαλώντας στον ώμο το βάρος από ένα φορτίο ζωής.

Άκουσε ένα τρυφερό σφύριγμα σαν χάδι στ’ αυτί ... «…καλημέρα…»

σήκωσε το κεφάλι και την είδε να του χαμογελάει … κάτι σαν να τρύπωσε μέσα του, κι έγινε για λίγο ένα μικρό ευτυχισμένο παιδί!

Σαν επιμύθιο: στα δύσκολα, ν' ακούμε προσεκτικά τον αέρα, ίσως κάτι καλό (έστω μικρό) να έχει για μας :)

Φίλοι μου, για κάποιες μέρες, ένα διάστρεμμα στον καρπό του αριστερού χεριού, θα είναι η αιτία να είναι αραιά και σύντομα τα σχόλιά μου, σας φιλώ:)

κάθε τι ;

2010-09-27T19:57:00.016+03:00

πλησιάζοντας, πολύ κοντά, βλέπουμε κάποια πλευρά του

και λεπτομέρειες, μεγεθύνοντας τα όμορφα και τα άσκημά του…

παραμορφώνοντας ή ωραιοποιώντας ίσως και άλλα πράγματα βλέποντας μέσα από το χρώμα και την υφή του.. χωρίς να είμαστε τελείως σίγουροι για το τι είναι το ίδιο..

από μια απόσταση όμως, το βλέπουμε ολόκληρο, μαζί και την αλήθειά του…

...κάθε τι ;

(Και στη συνέχεια; Όπως και κάθε τι (; ) πολύτιμο, ή ασήμαντο… το γυαλίζουμε, το επιδεικνύουμε ή το φυλάμε.. ή με μια κίνηση, ηθελημένα ή αθέλητα, το θρυμματίζουμε ή το πετάμε.)

Ένα παιχνίδι και δέκα αγάπες : )

2010-09-19T08:58:00.010+03:00

Η πρόσκληση για παιχνίδι ήρθε μ' ένα θαλασσινό αεράκι από τη Margo (την ευχαριστώ, και πιο πολύ για τη σκέψη της : ) και το παιχνίδι ορίζει να πούμε 10 πράγματα που αγαπάμε!

Στο παιχνίδι πάντα λέμε Ναι!:) κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα, γιατί πώς μπορεί οι αγάπες να είναι μόνο δέκα; Εννοείται βέβαια ως δεδομένη η αγάπη προς την οικογένεια και τους φίλους, θα προχωρήσω λοιπόν σε ό,τι αγαπά η ψυχή..

1 . Αγαπώ το φως σ’ όλες του τις μορφές, όπου το βρίσκω και με βρίσκει,

…στον ουρανό και στα λαμπυρίσματα της θάλασσας,στον ήλιο στο φεγγάρι και στ’ αστέρια αλλά και σε μια αυτόφωτη πυγολαμπίδα,

…όπως τρυπώνει μέσα από τις γρίλιες το απομεσήμερο,

…στη φλόγα που τρεμοσβήνει ενός μικρού κεριού ή στο καντηλάκι μιας γιαγιάς κάτω από το εικόνισμα, σε μια προσευχή,

…στη μαγεία της δημιουργίας της τέχνης και του λόγου,

…στα μάτια που αντιφεγγίζουν μια όμορφη ψυχή και στο μυαλό που λάμπει,

…στην ένωση δύο αγαπημένων ψυχών,

…στην ατόφια ομορφιά και σοφία των μικρών της γης που περηφανα με πείσμα υπερασπίζονται το δικαίωμά τους στη ζωή…το αγριολούλουδο, την πεταλούδα, το μικρό σπουργίτι, τον απλό άνθρωπο…
…στης σιωπής την γνώση,
…στο χαμόγελο της καλοσύνης,
…στο φτερούγισμα των αγγέλων που περπατούν ακόμα ανάμεσά μας στη γη (ίσως από αυτούς που έχουμε συναντήσει να έχουμε μάθει να αγαπάμε).

..........................

Βλέποντας ξανά τι έγραψα για το φως, είδα ότι ήταν τόσα πολλά μέσα σ’ αυτό, σχεδόν όλη η δύναμη για την ύπαρξη της αγάπης της ζωής ίσως γιατί το Φως είναι η Ζωή αλλά και η Αγάπη είναι Φως .. έτσι θα σταματήσω εδώ :)

Και για την αγάπη της ζωής, θυμήθηκα ένα τραγούδι που είχα πρωτογνωρίσει στο blog ενός ξεχωριστού φίλου, (πολύ γνωστό στην αγγλική εκδοχή του) και κλείνω με αυτό, με τους στίχους του να τραγουδούν τη ζωή και να θυμίζουν ανάμεσα τους ότι η χώρα των αγγέλων δεν είναι απαραίτητα ο παράδεισος ...

Επειδή το παιχνίδι έχει κυκλοφορήσει αρκετό καιρό, καλώ όποιον φίλο δεν έχει ακόμα πρόσκληση και θέλει, να παίξει:)

(τα λόγια του τραγουδιού στο youtube)

Ινδία, αγγίζοντας λίγο το άρωμα...

2010-09-06T23:38:00.000+03:00

Γιατί ήταν μόνο ένα άγγιγμα μιας μικρής ηπείρου, γιατί όταν μιλάμε για Ινδία αμέσως έρχονται στο μυαλό τα έντονα αρώματα και γεύσεις από τα μπαχαρικά των φαγητών της, το άρωμα παραμυθιού από τα περίτεχνα παλάτια και τις ιστορίες με τους μαχαραγιάδες (πολλές φορές πολύ σκληρές), το εμπόριο μέσα στους αιώνες με τα πολύτιμα πετράδια, τα μετάξια, τα χαλιά της, τα κάστρα που υψώνονται ως τις αετοφωλιές, μαυσωλεία και μνημεία διάφορων πολιτισμών της ανατολης μέχρι τους απόηχους της σύγχρονης σχετικά αποικιοκρατίας.
Εκεί η λυρική ποίηση ακόμα από τα σανσκριτικά και η λογοτεχνία και στον αντίποδα το παραγωγικότατο σήμερα Bollywood, η αέρινη μουσική στους ήχους του σιτάρ και του φλάουτου μέχρι τα γνωστά ινδικά άσματα υψηλών γυναικείων τόνων, οι φιλοσοφίες και θρησκείες για κάθαρση και δίπλα οι απάνθρωπες θεμελιωμένες κοινωνικά αδικίες, η προηγμένη τεχνολογία και χλιδή και σε απόσταση αναπνοής η εξαθλίωση…

Ήταν ένα άγγιγμα που άφησε μοναδικό άρωμα και χάραξε αποτυπώματα μαγείας αλλά και σκληρής πραγματικότητας

Στην προηγούμενη ανάρτηση έγιναν κάποιες μικρές νύξεις.. Στο βίντεο που ακολουθεί, έχει επιλεγεί να αποτυπωθούν μόνο ελάχιστες εικόνες σαν αυτές των παραμυθιών της ανατολής.

Hμουσική που ακούγεται: “naked”, παίζει σιτάρ η Anoushka Shankar

(Με αυτή την ανάρτηση κλείνει ο κύκλος για το ταξίδι. Κάποιο βίντεο θα ετοιμαστεί στο μέλλον με φωτογραφίες από διαδρομές και ανθρώπους, που θα αναρτηθεί στο You Tube)

Βαρανάσι

2010-08-29T22:03:00.007+03:00

"Το Βαρανάσι είναι αρχαιότερο από την ιστορία, είναι αρχαιότερο από την παράδοση, είναι αρχαιότερο ακόμα και από τον θρύλο, και μοιάζει δύο φορές αρχαιότερο απ’ όλα αυτά μαζί! " (Μαρκ Τουέην)

Βαρανάσι, η ιερή πόλη των Ινδιών, για τους Βουδιστές κυρίως όμως για τους Ινδουιστές. Εκεί, στα νερά του ιερού Γάγγη την προσωποποίηση της γυναικείας θεότητας Γάγγα, η αποτέφρωση των νεκρών, εκεί το λουτρό του εξαγνίσματος από τις αμαρτίες των ζωντανών. (εκεί και τα απόβλητα..)

Το βράδυ μία μεγαλειώδης ιερής τελετή (δυστυχώς σαν show) με παρουσία αμέτρητου πλήθους, όπου οι ξένοι φτάνουν ως ένα σημείο με τα "ρίκσοου", στενά διθέσια αμαξάκια που «σέρνουν» όρθιοι ποδηλάτες (άλλο ένα μεγάλο δίλημμα, αν σκεφτεί κανείς ότι αλλού γίνεται και χωρίς ποδήλατο, το είχαν απαγορεύσει μετά από γενική κατακραυγή, αλλά επανήλθε γιατί αυτοί που έκαναν τη δουλειά αντέδρασαν που θα έχαναν το ψωμί τους.) Μετά, από τη βάρκα παρακολουθείται το «υπέρλαμπρο» θέαμα.

Την άλλη μέρα, το ξημέρωμα, το «θαμποχάραμα της αυγής», για να δανειστώ έναν χαρακτηρισμό του Ραμπιτρανάθ Ταγκόρ από «Το σπίτι και ο κόσμος», ξεδιπλώνεται όλο το συγκλονιστικό μεγαλείο και η ομορφιά του απέραντου ποταμού με τα ξεχωριστά κτίσματα και ναούς στην όχθη. Κάποιοι πιστοί λούζονταν στην άκρη, και σε κάποια σημεία μια φωτιά που έκαιε, ένδειξη ότι πάνω σε σωρό από ξύλα καίνε έναν νεκρό.

Λόγω κάποιου προβλήματος, η επιστροφή έγινε από στενούς δρόμους. Εκεί, η συγκλονιστική εμπειρία από συνθήκες εξαθλίωσης της ανθρώπινης ζωής. Μην περιμένετε φωτογραφίες. Κάποιοι φωτογράφισαν, όμως δεν είχε η καρδιά μου τη δύναμη να στρέψει τον φακό στον άλλο άνθρωπο, τον γέρο, τον ρακένδυτο, το παιδί… συναισθήματα απέραντης ντροπής δίπλα στην απελπισία... Από μια στιγμή κι έπειτα ένα σφίξιμο, και το περπάτημα με τα μάτια μόνο κάτω. Ναι, και με μάσκες στη μύτη για τη μυρωδιά…

Ο Γάγγης στο Βαρανάσι ήταν τελικά μία συγκλονιστική εμπειρία από πολλές πλευρές.

Αργότερα, ασυναίσθητα, γύριζε το μυαλό στους νταλίτ, τους «ανέγγιχτους» (θεωρούμενους ως μιάσματα), για τους οποίους έχουν τόσα γραφτεί. Αυτούς, που ο Ινδουισμός, χωρίζοντας τους ανθρώπους σε κάστες, τους έχει καταδικάσει να ζουν κάτω από απάνθρωπες συνθήκες. Ναι, είναι τραγικό το πώς ζουν και τα όσα υφίστανται αυτοί οι άνθρωποι σήμερα, είναι ντροπή για την ανθρωπότητα! Όποτε έχετε χρόνο, όποτε μπορέσετε, αν δεν έχετα ακούσει κάτι γι' αυτούς, διαβάστε εδώ πρέπει να ξέρετε!

Όμως η ανάρτηση θέλει να κλείσει με τα λογια του Ραμπιτρανάθ Ταγκόρ, ο οποίος εκτός από την πανέμορφη φωτεινή γραφή του που καταλαγιάζει τόσο γλυκά στην ψυχή, συνεπής στη ζωή του με τις ιδέες του, αγωνίστηκε για να καταργηθούν οι κάστες. «Οι άνθρωποι μπορεί να είναι κακοί, ο Άνθρωπος όμως είναι καλός.»

Κάποιες πληροφορίες στα επόμενα links

για το Βαρανάσι,

για τον Γάγγη

για την περιβαλλοντική μόλυνση του Γάγγη

Στην επόμενη ανάρτηση κάποιες πόλεις της Β. Ινδίας ώστε να κλείσει ο κύκλος του ταξιδιού:)

Κατμαντού και πέριξ…

2010-08-19T22:00:00.000+03:00

«Νάμαστε»! σήμαινε «καλώς ήλθατε»

Κατμαντού, Πατάν, Μπακταπούρ … πόλεις του Νεπάλ, στους πρόποδες της κορυφής της γης. Με τους ινδουιστικούς και βουδιστικούς ναούς, τα ανάκτορα.. και τις ιστορίες τους να χάνονται στον χρόνο σε μύθους και Ιστορία. Χαρακτηριστικά βουδιστικά μνημεία οι στούπες, να συμβολίζουν το σώμα και το πνεύμα και με τα επίπεδά τους τον δρόμο για την φώτιση. Με δύο γιγάντια μάτια στις τέσσερις πλευρές να παρακολουθούν τα πάντα από ψηλά και το τρίτο μάτι να δηλώνει τη σοφία που βλέπει «ανάμεσα».

Άπειρες υφασμάτινες χρωματιστές ευχές-προσευχές ν’ ανεμίζουν στον ουρανό κρεμασμένες σε σχοινιά, ευχές να κάνουν οι πιστοί περιστρέφοντας κυλίνδρους στην είσοδο των ναών, να ανάβουν μικρά κεριά που χωρούν σε μια χούφτα, να κτυπούν μικρές καμπανούλες και μια κόκκινα βαμμένη βούλα στο μέτωπο για ευλογία. Παντού ο άνθρωπος αναγνωρίζοντας τα όριά του, κρέμεται από ένα στήριγμα, εύχεται, παρακαλά με κάποιον τρόπο κι ελπίζει… Στα γύρω δένδρα της στούπας Swayambhunath πιθηκάκια να κυκλοφορούν και παντού σε πλατείες και ναούς πουλιά να πετούν.

Στις όχθες του ιερού ποταμού Μπαγκμάτι, στο Αρια Γκατ, ο πιο μεγάλος χώρος καύσης των νεκρών στο Νεπάλ.

Ανάμεσα από τους θεούς και ο θεός-πίθηκος Χανουμάν, που λατρεύεται για τη σοφία του, την υπεράνθρωπη φυσική του δύναμη και την αφοσίωσή του σε κάποιο θεό. Και μια ζωντανή θεά, η Κουμάρι, ένα μικρό κορίτσι που επιλέγεται κάθε φορά σε ηλικία 2-3 ετών με πολλά αυστηρά κριτήρια και δοκιμασίες και λατρεύεται μέχρις ότου γίνει έφηβη.

Στην πόλη, τρίκυκλα μικρά λεωφορεία, αυτοκίνητα, ποδήλατα, που και που και κάποια «αδέσποτη» ιερή αγελάδα.. σχεδόν μία άναρχη κίνηση. Μικρά μαγαζάκια, κάρα με προϊόντα και κόσμος, κόσμος, κόσμος… να φαίνεται ότι πασχίζει φτωχά για τη ζωή. Χαμογελαστές αφίσες να του διαφημίζουν εμπορεύματα και την τρελή τύχη του πρώτου λαχνού, όμορφες υποσχέσεις για μια ευτυχισμένη ζωή. Έντονα χρώματα στα ρούχα και παντού απίστευτα μπερδεμένα καλώδια στους στύλους. Φαγητά με έντονα αρώματα από μπαχαρικά και με καυτερές γεύσεις.

Πολύτιμα πετράδια και περίτεχνες ζωγραφιές, κόπος πολλών μηνών, τα «λάφυρα» ορισμένων επισκεπτών. Αναμνηστικά αντικείμενα, μάλλινες και μεταξωτές πασμίνες, καμπύλα μαχαίρια σε σκαλιστές ασημένιες θήκες, περιδέραια με ημιπολύτιμες πέτρες και χάντρες από πλανόδιους πωλητές και μικρά μαγαζάκια, τα «αποκτήματα» των περισσοτέρων. Σε όλες τις περιπτώσεις όμως, και στα μικρά και στα μεγάλα, η τιμή καθορίζεται με παζάρι.

Λεπτομέρειες ιστορικές, κοινωνικές, θρησκευτικές μπορούν να βρεθούν εύκολα στο διακίκτυο και σε βιβλία.
Μόνο κάποιες εντυπώσεις και φευγαλέες ματιές, στιγμές αποτυπωμένες στις φωτογραφίες ήθελα να μοιραστώ μαζί σας, όπως και μία πτήση μ’ ένα μικρό αεροπλανάκι, αντικρύζοντας τις χιονισμένες βουνοκορφές στα Ιμαλάια.Ανάμεσα η κορυφή Sagarmatha (Everest) στα 8848μ. Στο βιντεάκι με τις φωτογραφίες, ακούγεται ένα φλάουτο από μπαμπού. Η επιλογή του πνευστού αυτού μουσικού οργάνου έγινε ίσως επειδή η σκέψη ταίριαξε να μιλάνε με τον αέρα αυτά τα βουνά στον ουρανό..

ανθρώπινα μάτια, ο ουρανός ..κι ένα ψεματάκι τ' ουρανού

2010-07-19T00:03:00.005+03:00

Κάποια μάτια ανθρώπινα ήταν που λέγανε:

« Τι πιο όμορφο από το να σου χαρίζει ο ουρανός το πρωί μια ανατολή για καλημέρα και να κρατάς το φως της φυλαχτό βλέποντάς το σ’ όλα τα χρώματα των λουλουδιών της μέρας…

Και το βραδάκι σ’ ένα ξέφωτο, να ονειρεύεσαι στα μάτια του το αχνό χαμόγελο ενός ξαναγεννημένου φεγγαριού κι αεράκι παραμυθιού να φέρνει μια καρδιά στ’ αστέρια.»

«Χαχααα!!» γέλασε ένα από τα καλοκάγαθα ψεματάκια τ’ουρανού, και είπε γυρίζοντας στο τελευταίο αστεράκι που λαμπύριζε εκεί λίγο πριν φέξει η άλλη αυγή: «Τα χρώματα τ’ουρανού φτάνουν στα μάτια τα ανθρώπινα όπως τους έχει οριστεί να βλέπουν το φως.. έτσι, για να γλυκάνει τις λύπες τους με χρώμα, κι ας είναι ίσως ψέμα.. και αυτή είναι μια μικρή αλήθεια..»

Το αστεράκι βιαζότανε να φύγει να πάει να κοιμηθεί, τα λόγια όμως έφτασαν σε κάποια μάτια ανθρώπινα, που είχαν μείνει ξάγρυπνα όλη τη νύχτα ν’ αναπολούν τις εικόνες της μέρας τους και τα χρώματα τους όλα. Κι εκεί, λίγο πριν φέξει η άλλη αυγή, με μιας θολώσανε τα μάτια βουρκωμένα κι έτσι σφαλίσανε τα ματοτσίνορα στον ύπνο.

Όμως κείνο το καλοκάγαθο ψεματάκι (ως πάντα ψεματάκι) λέγοντας μια μικρή αλήθεια έκρυψε μια πιο μεγάλη: «Ο ουρανός και τα χρώματά του έχει οριστεί να υπάρχουν μόνο για να τα βλέπουν τ΄ανθρώπινα μάτια». Και το επόμενο πρωί, όταν τα μάτια ήταν κλειστά στα χρώματά του, ο ουρανός έριξε μια παραπονεμένη μαγιάτικη βροχούλα και σε λίγο ξαναφώτισε μέσα από τα σύννεφα...

Την άλλη μέρα, την άλλη αυγή, ο ουρανός καθρεφτίστηκε στις θάλασσες, στις λίμνες, ακόμα και στις πρωινές δροσοσταλίδες, όμως ήταν κλειστά τα ανθρώπινα μάτια και ο πιο αγαπημένος του καθρέφτης, η κόρη των ματιών τους.

Και τότε ήταν που το ψεματάκι τ’ουρανού ψιθυρίζοντας ομολόγησε την όλη αλήθεια «Ο ουρανός έχει οριστεί να ζήσει μόνο όταν μπορεί να βλέπει τον εαυτό του να καθρεφτίζεται στ’ ανθρώπινα μάτια».

Τίποτα απ’ αυτά δεν άκουσαν τα μάτια, όμως ορθάνοιξαν γελώντας πάλι στο δικό τους ουρανό αφού δεν μπορούσαν να του είναι θυμωμένα. Κι εκείνος γλυκά τα φίλησε με το πρώτο φως της μέρας.

~ *~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~

Σ' ευχαριστώ για την πρώτη έμπνευση του παραμυθιού:)

Αστέρια μου που περνάτε από εδώ, σας αφήνω αυτό το παραμύθι για παρέα και σας εύχομαι ένα ξένοιαστο καλοκαίρι σ' έναν όμορφο, φωτεινό, δικό σας ουρανό!

Ήταν η τελευταία ανάρτηση πριν τις διακοπές για να προλάβω να σας χαιρετήσω πριν φύγετε κι εσείς Αυτή την εβδομάδα θα τριγυρνώ λιγάκι στ' αστέρια σας, ώσπου να φύγω κι εγώ :)
Ο μετριασμός των σχολίων ενεργοποιήθηκε λόγω απουσίας από το blog, για τον φόβο των κινέζικων γραφών:)

Οι φωτογραφίες και οι συνθέσεις by Astria (που λέει κι ο Κωνσταντίνος:) όπως και η τελευταία που δεν προέκυψε από σύνθεση, μόνο zoom

έτσι ανάλαφρα ..

2010-07-13T20:48:00.002+03:00

Κόντρα στους καιρούς της απάτης, στα ασφαλιστικά, τα συνταξιοδοτικά και στο ΦΠΑ αλλά και σ’ όλα τ' άλλα τα καθημερινά, η καρδιά του καλοκαιριού κτυπά και μας θυμίζει τις μικρές του πολύτιμες χαρές.

Βουτιές το Σαββατοκύριακο μέχρι να ξεκινήσουν οι διακοπές, τραπεζάκια δίπλα στο κύμα με όλα τα συναφή, γλυκό μεσημεριανό ύπνο με τζιτζίκια, το βραδάκι μικρές έξοδοι με άρωμα από νυχτολούλουδα και γιασεμί, επιλογές για καλλιτεχνικά δρώμενα κάτω από έναν ξάστερο αττικό ουρανό, ... και Οπωσδήποτε τα θερινά τα σινεμά!

Ναι, προλαβαίνουμε να ονειρευτούμε στ’ άστρα ακόμα και για τα πιο απίθανα, και με καλοκαιρινή διάθεση λιγάκι να γελάσουμε

έτσι μετά από μια κουραστική μέρα, με τη σκέψη στα όμορφα, έτσι ανάλαφρα, για σήμερα.. απλά μια καληνύχτα:)

ήλιος, ο μεγάλος ο μικρός

2010-07-05T19:41:00.003+03:00

Με μια τεράστια άλω - στεφάνι να θυμίζει στον ουρανό ότι είναι βασιλιάς ...

και να χαρίζει γενναιόδωρα φως το βράδυ στο φεγγάρι

Να καίει το καλοκαίρι, ν’ αγκαλιάζει ζεστά τον χειμώνα,

να χρωματίζει τη θάλασσα και τα σύννεφα της γης...

και να κολυμπάει σκορπίζοντας ασήμι και χρυσάφι

Να μεταγγίζει τη ζωή στα ταπεινά...

να παίζει κρυφτό ...

να ξεκουράζεται στα φτερά μιας μέλισσας...

να λαμπυρίζει στα πέταλα ενός τριαντάφυλλου κι ενός μικρού φύλλου μετά τη βροχή

και να περνά το πρωί για καλημέρα

ήλιος, ο μεγάλος ο μικρός

στον ηλιογράφο

fado..κι ένα θαλασσινό αεράκι

2010-06-21T23:15:00.003+03:00

Fado (μοίρα ή πεπρωμένο) το τραγούδι της πορτογαλικής παράδοσης και ψυχής για τη ζωή και το όνειρο. Τραγούδια νοσταλγίας, λύπης, πόνου, ευτυχίας, αγάπης...

Και μια βραδιά πέρασε ακούγοντας fado από την Ana Moura την προηγούμενη εβδομάδα στην Αθήνα.
Κάτω από τα χαμηλά χρωματιστά φώτα της σκηνής, ακούγοντας τη μαγευτική φωνή, τα άπειρα μικρά καθρεφτάκια ενός φορέματος, (που αρχικά φάνηκαν τόσο παράταιρα φανταχτερά για το fado) λαμπύριζαν μεταμορφωμένα σαν λέπια στο σώμα μιας νεράιδας της θάλασσας, που το βραδινό αεράκι της ανέμιζε τα μαλλιά όπως τραγουδούσε πανάρχαιες ιστορίες ανθρώπων τόσο παντοτινές και μέχρι σήμερα αληθινές.

Και σαν κύμα θαλασσινό ερχόταν να τη συνοδέψει ο ήχος από τρεις κιθάρες με πιο γλυκιά την πορτογαλική κιθάρα, που έπαιζε μελαγχολικά, χαρούμενα, παραπονεμένα, λυπημένα, αγαπησιάρικα..

Κάποια στιγμή, δεν γινόταν αλλιώς, πίνοντας μαζί κρασάκι με γεύση μοσχοφίλερου, βούρκωσανε τα μάτια:)

Fado, ναι, τραγούδια της πορτογαλικής παράδοσης και ψυχής σε ταξίδια ζωής και ονείρου. Όμως πόσο αλήθεια είναι ότι όταν τραγουδά η ψυχή, σαν να μην έχει σύνορα η δική της πατρίδα! Πιότερο, οι πατρίδες που αντικρίζουν θάλασσα, οι ακτές τους, οι νεράιδές τους, σαν μακρινά αδέλφια, δεν μπορεί, θα τραγουδάνε τις ίδιες ιστορίες, και σίγουρα θα επικοινωνούνε πάντα με κάποιο μυστικό θαλασσινό αεράκι.

Στη Margo, ένα θαλασσινό αεράκι:)

H Αna Moura εμφανίστηκε στο καλοκαιρινό στέκι του Half Note στο προαύλιο του Badminton στις 14~20/6.

βασιλέματα

2010-06-14T20:44:00.003+03:00

Στην καρδιά του καλοκαιριού πια και στην χαρά της θάλασσας, γλυκιές είναι οι νύχτες μετά τα βασιλέματα, παραδομένες στο φεγγάρι και στο άρωμα ενός μικρού γιασεμιού

Έλεος!

2010-06-06T10:07:00.006+03:00

Στα παράλια της θάλασσας στη μέση της γης, σε μια στενή λωρίδα τόσο κοντά στις όχθες του ποταμού τ’ ουρανού, λαός φτωχός δοκιμάζεται και υπερυψούται

Έλεος!

ένας άλλος χαιρετισμός..

2010-05-30T21:48:00.000+03:00

Έλειψα για λίγες μέρες. Πριν αναρτήσω κάτι άλλο, χρωστάω μια υπόσχεση που έδωσα σε κάποια λουλούδια που συνάντησα. Μου φάνηκε πως μπήκαν στη σκέψη μου ζητώντας εδώ και κάποιες μέρες να δώσω τον χαιρετισμό τους στα λουλούδια της 3α, στέλνοντάς σ’ αυτά το δικό τους χρώμα και χαμόγελο:)

(καθυστέρησα λίγο:)

Για τα αστέρια α και 3 α του αστερισμού του Κενταύρου.

(σημ. το αστέρι 3α δεν θα το βρείτε στους αστρικούς χάρτες, δεν μπόρεσε να το εντοπίσει ούτε το τηλεσκόπιο Hubble, όμως το είδαν καθαρά με όλα τα Δώρα του και το μαρτυρούν τα μάτια της ψυχής του αστεριού α του Κενταύρου).

Παρά ταύτα!

2010-05-09T21:25:00.005+03:00

Είναι οι μέρες δύσκολες. Μας τραυμάτισαν και μας πλήγωσαν τα γραφόμενα, τα ακούσματα και τα δρώμενα, παραδίπλα, δίπλα, μέσα μας.

Και πώς να τραγουδήσεις τον έρωτα του Μάη ανέφελα, να αφεθείς να ονειρευτείς στον ουρανό του και να σε ξελογιάσουν τα χρώματα και τα αρώματά του, να γευθείς τις μικρές χαρές της ζωής; Κι αν το κάνεις, κι αν το πεις, κι αν ακόμα το σκεφτείς, να νοιώθεις να θέλεις να δικαιολογηθείς προηγουμένως, κατ’ αρχήν στον εαυτό σου, σαν να είναι πλέον απαγορευμένο κάθε τι όμορφο, παράφωνα τοποθετημένο δίπλα στις επιβαλλόμενες από τη «διαμορφωμένη» συνείδηση τύψεις για όσα κακά και τραγικά συμβαίνουν, τιμωρώντας τον εαυτό σου γι΄αυτά, ακόμα μια φορά.

Κακά που άλλοι δημιούργησαν για σένα, που υφίστασαι στο πετσί σου. Τραγικά που βλέπεις γύρω σου μέσα από εγκλήματα αθώων, μέσα από την εξαθλίωση και κακοποίηση της ανθρώπινης ύπαρξης, στους γέρους, στους μετανάστες, σε όλους τους αδυνάτους, συμπεριφορές ακόμα διπλανών σου ανθρώπων … Κι ας είσαι εσύ που πονάς. Κι ας είσαι εσύ ο μικρός που υψώνεις τη φωνή σου όσο μπορείς, που συμμετέχεις με τις μηδαμινές σου δυνάμεις (αλλά συμμετέχεις!) κόντρα στο σύστημα…

Ό,τι όμορφο έχουμε μέσα μας, είναι πολύτιμο φυλαχτό. Κι αυτόν, τον δικό μας πλούτο κανείς δεν μπορεί να μας τον πάρει! Ας τον χαρίσουμε στους αγαπημένους μας απλόχερα και σε όσους μπορούμε..δεν θα είναι άδικο σκόρπισμα στις προτροπές για οικονομία των ημερών, αφού είναι από τα λίγα που μας επιστρέφονται πάντα περισσότερα ... μια επένδυση καρδιάς!

Όμως, κυρίως είναι ένα μικρό σωσσίβιο στον ωκεανό των καθημερινών σκουπιδιών που μας κατακλύζει και προσπαθεί να μας βυθίσει στον πάτο του και μία ασπίδα μπροστά σε μία απάνθρωπη ζωή.

Γι αυτό, παρά ταύτα, ..Παρά Ταύτα .., «Χωρίς Απάντηση» στο «Πόσο και Μέχρι Πού;» της προηγούμενης ανάρτησης, όχι από στρουθοκαμηλισμό, χωρίς να έχουν κλείσει οι ανοιχτές πληγές, χωρίς να γυρίζει η πλάτη σε όσα πρέπει να υπερασπιστούμε και γι΄αυτά ν΄αγωνισθούμε, αλλά με γνώση, δεν θα γκρινιάσω σήμερα. Και θα ρίξω εδώ σε πείσμα των καιρών, αρώματα από τριαντάφυλλα Μαγιού και από έναν ξεχωριστό χορό*, έτσι, χαλάλι στις μικρές στιγμές, απειροελάχιστες χαραμάδες χαράς που δεν πρέπει να χαθούν.

(*το βίντεο αυτό από μια παλαιότερη ανάρτηση "τα μάτια της ψυχής" που είχε μαζί και ένα μικρό ανθρώπινο παραμύθι.)

Φίλοι μου, θα λείψω για λίγες μέρες. Για τους περαστικούς από εδώ και για όσους με σκεφτούν, αφήνω νάναι δικά τους τα λιγοστά αυτά αρώματα της ανάρτησης και τα λόγια του τραγουδιού του μικρού πρίγκηπα. Αν μπορέσω, θα σας επισκεφτώ :)

(προς φόβο στην απουσία των κινέζικων γραφών, για πρώτη φορά έβαλα μετριασμό των σχολίων)

ΧΩΡΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ !

2010-05-06T15:17:00.002+03:00

ΠΟΣΟ ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ;;;