Κυριακή, 24 Οκτωβρίου 2010

"Ο φιλοπαίγμων μύθος"

Ποια είναι η «πρόθεση" της σύγχρονης ποίησης και ποια η ωφέλεια που προκύπτει από την ποίηση; δύο κρίσιμα ερωτήματα στην ξεχωριστή ομιλία της  Κικής Δημουλά, "Ο φιλοπαίγμων μύθος", που εκφώνησε στην τελετή αναγόρευσής της ως μέλους της Ακαδημίας Αθηνών το 2003. Εδώ επιλέχτηκαν κάποια μικρά αποσπάσματα:


"Σαν μια εκδρομή η ποίηση, αρκετά έξω, μακριά από την πυκνοκατοικημένη γλώσσα. Πας εκεί εντελώς μόνος, στρώνεις κάτω ένα μεγάλο λευκό χαρτί, το στερεώνεις με ένα υπομονετικό μολύβι, και περιμένεις. Μήπως η ετοιμασία σου προσελκύσει εκείνες τις σαύρες - λέξεις που τρέχοντας περνούν και με τη θαυμαστή προσαρμοστικότητά τους πάνε και κρύβονται στο άλλο χρώμα κάθε φορά, του άλλου νοήματος, μέσω του οποίου και διαφεύγουν. Υπερκινητικές οι λέξεις. Περιμένεις, ώρες, μήνες, μπορεί και χρόνια, μήπως και τις μαγνητίσει αυτή η κατάλευκη άγραφη λιχουδιά που τους έχεις απλώσει."

"Σαν μια φωλιά φυγής η ποίηση. Χτισμένη σε αιχμηρό ύψος, ώστε να είναι δυσπρόσιτη στην αρπαχτική περιέργεια να θέλει κανείς να δει καθαρά το εντός της επωαζόμενο. Την αποτελεσματική προστασία της απόκρυψης την παρέχει η αφαίρεση. Η τέχνη επαγρυπνά. Δια της ελλειπτικότητας. Ισορροπώντας στο ένα της πόδι. Γράφοντας αφαιρούμε."


"Ένα αγωνιώδες ερώτημα, που συχνά τίθεται, είναι αν στην εποχή μας ωφελεί η ποίηση.

Πιστεύω ότι βοηθάει, όσο το κερί που ανάβουμε μπαίνοντας σ' ένα έρημο καταργημένο ξωκλήσι, με φευγάτους όλους τους αγίους.

Ωφελεί όσους την αγαπούν, επειδή βρίσκουν εντός της μικρά κομματάκια από σκισμένες φωτογραφίες του ψυχισμού τους. Περισσότερο και πιο σωστά ωφελεί εκείνους που πιστεύουν στη μαγεία της. Που δεν θέλουν να θέσουν τον δάκτυλό τους επί τον τύπον της κατανόησής της.
Ωφελεί, υπερκόσμια, εκείνον που την ασκεί και μόνον κατά τη διάρκεια της άσκησης, επειδή τότε μόνο τον βγάζει από το σώμα του, τον σταθεροποιεί σε μιαν αιώρηση απ' όπου αυτός παρακαλουθεί, σαν σε χειρουργείο, τον προσωρινό θάνατο της μικρότητάς του.
Ωφελεί κυρίως τη γλώσσα. Την περισυλλέγει από τους μεγάλους κάδους της βιασύνης και τη μεταγγίζει με σέβας στο τόσο δα μπουκαλάκι του αγιασμού, μια γουλιά, όσο ακριβώς χρειάζεται να πιει η ουσία.
Τέλος, η ποίηση ωφελεί όσο μια παυσίπονη σταγόνα σε έναν ωκεανό λύπης. Δεν είναι λίγο. "





 ( Σε συνέχεια του σχολίου στην ανάρτηση του αΚενταύρου, για την ποιήτρια)


Ο Φιλοπαίγμων μύθος, Ίκαρος 2004 (Ομιλία κατά την τελετή αναγόρευσης της Κικής Δημουλά ως μέλους της Ακαδημίας Αθηνών)

Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2010

Σάββατο, 9 Οκτωβρίου 2010

Μια μικρή καλημέρα



Μια μικρή καλημέρα ειπώθηκε από ένα παιδί το πρωί και ζαβολιάρα, ξέφυγε να παίξει με τον αέρα.
Λίγο πιο πέρα, κάποιος περπατούσε σκυφτός κοιτώντας τη γη, με χίλιες σκέψεις να στροβιλίζουν το μυαλό, κουβαλώντας στον ώμο το βάρος από ένα φορτίο ζωής.
Άκουσε ένα τρυφερό σφύριγμα σαν χάδι στ’ αυτί ... «…καλημέρα…»
σήκωσε το κεφάλι και την είδε να του χαμογελάει … κάτι  σαν να τρύπωσε μέσα του, κι έγινε για λίγο ένα μικρό ευτυχισμένο παιδί!


Σαν επιμύθιο: στα δύσκολα, ν' ακούμε προσεκτικά τον αέρα, ίσως κάτι καλό (έστω μικρό) να έχει για μας :)


Φίλοι μου, για κάποιες μέρες, ένα διάστρεμμα στον καρπό του αριστερού χεριού, θα είναι η αιτία να είναι αραιά και σύντομα τα σχόλιά μου, σας φιλώ:)